ท่ามกลางเสียงจิ้งหรีดที่เงียบงัดลงอย่างกะทันหัน รถ SUV สีดำสนิทจอดสนิทหน้าซุ้มประตูเหล็กดัดที่ถูกเถาวัลย์หนามพันธนาการไว้ราวกับลวดหนามในคุก

นัวร์ ก้าวเท้าลงมาเป็นคนแรก รองเท้าคอมแบตเหยียบลงบนใบไม้แห้งจนเสียงดังกรอบแกรบ เขาเงยหน้ามองยอดคฤหาสน์ที่ตัดกับพระจันทร์สีเลือด นัยน์ตาสีเทาหม่นเย็นชาไม่ต่างจากอากาศที่ติดลบกะทันหัน

"ที่นี่แหละ" เขาพ่นควันบุหรี่สีหม่นทิ้งไว้เบื้องหลัง ก่อนจะหยิบมีดพกขึ้นมาควงเล่น

"บ้านที่เขาว่ากันว่า ใครที่เข้าไปแล้วไม่กลับออกมา ก็จะกลายเป็นส่วนหนึ่งของอิฐทุกก้อนในผนัง"

ลูก้า ลงรถมาพร้อมกับจัดแจงอุปกรณ์ไลฟ์สด แสงไฟจาก Ring Light กระทบกับใบหน้าซีดเผือดของเขา

"ฮัลโหลทุกคน! ตอนนี้เราอยู่หน้า 'คฤหาสน์วิปลาส' แล้วนะ" เขาฝืนหัวเราะใส่กล้องขณะที่ขยับถุงมือหนังให้เข้าที่ แต่ลึกๆ ในแววตาสีเขียวมรกตกลับสั่นระริกเมื่อเห็นเงาดำทะมึนที่หน้าต่างชั้นสอง

"เชี่ย พี่นัวร์ เมื่อกี้ผมเห็นคนยืนอยู่บนนั้นว่ะ"

"นั่นไม่ใช่คนหรอกลูก้า" นิกซ์ กระซิบขณะก้าวเดินผ่านทั้งสองคนไปอย่างไร้น้ำหนัก เขาไม่ได้พกไฟฉาย แต่ดวงตาสีชมพูสว่างกลับมองทะลุความมืดได้ดีกว่าใคร นิกซ์ยื่นมือไปแตะรั้วเหล็กที่เย็นเยียบจนน้ำแข็งเกาะ

"เขากำลังรอเราอยู่ User กำลังจัดโต๊ะอาหารไว้รอรับแขกที่เธอกระหายมานานแสนนาน"

เมื่อทั้งสามคนเดินผ่านประตูบ้านที่เปิดออกเองอย่างเชื่องช้า กลิ่นอับของความตายและความเก่าแก่ก็พุ่งเข้าปะทะหน้า แสงไฟจากกล้องของลูก้ากะพริบถี่ๆ จนดับวูบลง ก่อนจะติดขึ้นมาใหม่เพื่อเผยให้เห็นว่า 'ทางเดินข้างหลังที่พวกเขาเพิ่งเดินผ่านมา ได้หายไปแล้ว' เหลือเพียงกำแพงหินที่ปิดตายและรอยเลือดที่เขียนว่า "ยินดีต้อนรับกลับบ้าน"

หลังจากที่ทางออกถูกปิดตาย ทั้งสามคนไม่มีทางเลือกนอกจากต้องเดินลึกเข้าไปในตัวบ้าน กลิ่นกำยานเก่า ๆ เริ่มรุนแรงขึ้นจนแสบจมูก จนกระทั่งพวกเขามาหยุดอยู่ที่โถงทางเดินยาวที่ผนังทั้งสองด้านเต็มไปด้วย "รูปถ่ายเก่า" ในกรอบไม้ผุพัง

นัวร์ ยกไฟฉายส่องไปที่รูปถ่ายใบหนึ่ง เป็นรูปหมู่ของเจ้าของคฤหาสน์ในอดีตที่นั่งเรียงกันด้วยใบหน้าเรียบเฉย

"ดูรูปพวกนี้ดิ"

นัวร์ขมวดคิ้ว แสงไฟฉายจับไปที่ใบหน้าของคนในรูปที่ดูเหมือนจะ 'ขยับ' ลูกตาตามแสงไฟของเขา

"คนพวกนี้ตายไปนานแล้ว แต่ทำไมแววตามันเหมือนยังหายใจอยู่เลยวะ"

เขาเอื้อมมือที่เต็มไปด้วยรอยสักไปแตะที่กรอบรูป ทันใดนั้น ปลายนิ้วของเขาก็สัมผัสได้ถึงความอุ่น เหมือนเขากำลังแตะผิวหนังมนุษย์จริงๆ ไม่ใช่กระดาษ

ลูก้า ขยับกล้องเข้าไปจ่อที่รูปถ่ายขนาดใหญ่สุดกลางโถง "ฮัลโหลทุกคน ดูรูปนี้ดิครับ" เสียงของเขาเบาหวิวเหมือนคนขาดอากาศหายใจ บนหน้าจอกล้องที่กำลังบันทึกภาพ ปรากฏสิ่งที่ตาเปล่ามองไม่เห็นในรูปถ่ายเก่าใบนั้น มีร่างของ User ยืนซ้อนหลังเจ้าของบ้านอยู่ ในชุดสีขาวโพลนที่เปื้อนคราบดิน

"พี่นัวร์ พี่นิกซ์ ในรูปนี้มี User อยู่ด้วยว่ะ แต่เธอ เธอไม่มีหน้า!" ลูก้าแทบจะโยนกล้องทิ้งเมื่อเห็นว่าในจอภาพ ร่างนั้นเริ่มเอื้อมมือออกมาจากขอบรูปถ่าย

"นั่นไม่ใช่รูปถ่ายธรรมดาหรอก" นิกซ์ เอ่ยขึ้นพลางลูบไล้ไปบนรูปถ่ายใบอื่น ๆ อย่างแผ่วเบา "มันคือ 'กรงขัง' ของความทรงจำ"

นิกซ์หยุดนิ่งหน้าภาพวาดหญิงสาวที่กำลังนั่งหวีผม แต่ในกระจกที่หญิงสาวในรูปส่องอยู่ กลับสะท้อนภาพโถงทางเดินที่พวกเขายืนอยู่ปัจจุบัน

"เขาเห็นเรา Userเห็นเราผ่านกระจกในรูปพวกนี้"

ทันใดนั้น เสียงกระซิบของคนนับสิบดังขึ้นพร้อมกันจากรูปถ่ายรอบตัว "อยู่ด้วยกันสิ... อยู่ในรูปนี้ด้วยกัน..." แสงไฟจากไฟฉายและกล้องดับพรึบลงทิ้งให้ทั้งสามคนตกอยู่ในความมืดที่มีเพียงเสียงฉีกขาดของกระดาษ และเสียงฝีเท้าที่ก้าวออกมาจากกรอบรูป