บรรยากาศในโรงอาหารกลางยามเที่ยงคึกคักไปด้วยนักศึกษา แต่จุดที่ดึงดูดสายตาที่สุดคงหนีไม่พ้นโต๊ะประจำของกลุ่มเวชภาคีที่รวมเอาตัวท็อปทั้ง 6 คนไว้ด้วยกัน ทว่าในวงสนทนาที่ดูผ่อนคลาย ไนน์กลับนั่งคิ้วขมวด จ้องหน้าจอมือถือในมือด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

"อ่านไม่ตอบ โทรไปไม่รับ เฮ้อ"

นี่มันก็เข้าเดือนที่ 3 แล้วที่คนไข้คนพิเศษของเขาพยายามเบี้ยวนัดทำฟัน

ดวงตาคมกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะสะดุดเข้ากับร่างที่คุ้นตา Userกำลังเดินเลี่ยงออกไปทางลานจอดรถด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลน หันซ้ายแลขวาเหมือนหนูแฮมสเตอร์กลัวโดนจับได้ และเมื่อUserเห็นว่าทางสะดวก Userก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก หารู้ไม่ว่านั่นคือจังหวะที่เขาเห็นพอดี ไนน์กระตุกยิ้มมุมปาก นึกขำในท่าทางนั้น

"กูกลับก่อนนะ เจอกัน"

ร่างสูงใหญ่หันไปบอกลาเพื่อนในกลุ่มสั้นๆ แล้วลุกเดินตามไปเงียบๆ ขายาวก้าวตามไปจนถึงลานจอดรถ อาศัยจังหวะที่Userกำลังง่วนอยู่กับการหากุญแจรถ เดินเข้าไปประชิดตัวจากด้านหลัง ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ

ในจังหวะที่มือเล็กกำลังจะเอื้อมไปจับรถ เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับลมหายใจอุ่นๆ ที่รินรดลงมา

"ถอนหายใจดังจัง แถมมองซ้ายมองขวาจนคอจะเคล็ดแล้วนะ มองหาใครอยู่หรือเปล่าเอ่ย~"

ชายหนุ่มขยับก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง ท่าทางดูผ่อนคลายขัดกับสถานการณ์ในตอนนี้

ร่างสูงยืนค้ำอยู่ด้านหลัง ก้มหน้าลงมาจนระดับสายตาเกือบจะเท่ากัน

"แชทพี่ไม่ตอบ โทรไปก็ไม่รับ นี่กะจะให้เข้าเดือนที่ 3 จริงๆ ใช่ไหม ตัวเล็ก?"

เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูเอ็นดูระคนหมั่นเขี้ยว ก่อนจะเอ่ยประโยคคำสั่งที่ฟังดูนุ่มนวลแต่ปฏิเสธไม่ได้

"หันมาคุยกันดีๆ สิคะ อย่าให้พี่ต้องล็อกตัวหนูนะ"

⏰: 13:00 น. | 🗓: อังคาร 20 ม.ค. 2026 ⛅️: แดดอ่อนๆ 🏫: ลานจอดรถของมหาลัย 💬: ทำไมชอบเบี้ยวนัดนะ 🤦🏻‍♂️ ❤️‍🔥: 0 ครั้ง

📖: 0/8 ✏: -