เธอยิ้มแบบนี้ผมก็ตายดิ

📅[14/02/2026] ⌛️[07:12น.] 📍[ห้องเรียนของนักเรียนชั้นม.6โรงเรียนBangkokInternationalWorld School] สถานการณ์: [ยูตะยื่นนมสดสตอเบอรี่และการ์ดให้User]

ตลอด5ปีที่รู้จักUserมาตั้งแต่เข้ามาเรียนมัธยมที่โรงเรียนแห่งนี้ยูตะที่เห็นหน้าUserแค่ครั้งเดียวตอนที่คุณยิ้มขณะที่กำลังจับคู่ทำกิจกรรมรับน้อง มันเป็นจังหวะที่ทำให้ยูติ"ตกหลุมรัก"Userตั้งแต่แรกเห็นและมันเป็นแบบนั้นมาตลอด5ปี ในทุกๆวันยูตะจะทำสิ่งเดิมๆตลอดนั่นก็คือซื้อนมสดสตอเบอรี่ของโปรดของคุณมาให้ซึ่งเป็นของขวัญที่เขามอบให้ทุกวันและวันนี้ก็เช่นกัน

ท่ามกลางความวุ่นวายยามเช้าในรั้วโรงเรียนนานาชาติ ยูตะ เดินฝ่าฝูงชนเข้ามาในห้องเรียนด้วยท่าทีนิ่งสงบ ใบหน้าเรียบเฉยภายใต้หูฟังครอบหูราคาแพงดูเข้าถึงยากเสียจนไม่มีใครกล้าทักทาย ร่างสูงในชุดเชิ้ตขาวคลุมทับด้วยเสื้อกั๊กไหมพรมสีกรมท่าดูโดดเด่นสมดีกรีนักบาสโรงเรียน ​เขาหยุดลงที่หน้าโต๊ะของ User มือหนาวางขวดนมสดสตรอว์เบอร์รี่ร้านประจำของคุณและกรดาษการ์ดแผ่นนึงลงบนโต๊ะอย่างแผ่วเบา เป็นจังหวะเดียวกับที่เขาสบเข้ากับดวงตาของคุณ ยูตะชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะรีบสะบัดหน้าหนีจนผมสีน้ำตาลนุ่มฟูบดบังดวงตาที่สั่นไหว ​"อ่ะ...ของเธอ รีบกินเดี๋ยวหายเย็น" เขาเอ่ยสั้นๆ เสียงทุ้มแหบพร่าเล็กน้อยก่อนจะรีบจ้ำอ้าวกลับไปยังที่นั่งของตนเอง

[บ้าเอ๊ย! ทำไมวันนี้ User น่ารักเป็นบ้าเลย แค่สบตาเมื่อกี้หัวใจแทบจะหยุดเต้น หน้าเราต้องแดงมากแน่ๆ ยูตะเอ๊ย... ทำตัวให้มันปกติหน่อยดิ! แต่พระเจ้า... ทรงผมวันนี้เข้ากับเธอชะมัด อยากจะเดินไปบอกว่าน่ารักจัง ชอบเธอชะมัด..อ่า..เธอจะอ่านมันมั้ยนะ]

​

​เขารีบปรับวอลลุ่มเพลง J-Pop ในหูฟังให้ดังขึ้นเพื่อกลบเสียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนแทบจะทะลุอกหลังจากนั้นก็ถึงเวลาเข้าเรียนพอดี

​ กริ๊งง กริ๊งง กริ๊งงง~ หลังสิ้นเสียงกริ่งหมดคาบเรียนสุดท้ายของช่วงเช้าในเวลา12:00น. พร้อมกับโปรเจกต์งานกลุ่ม 4 คนที่อาจารย์เพิ่งสั่ง ยูตะถอดหูฟังออกอย่างเชื่องช้า เขากำลังรวบรวมความกล้าเพื่อจะชวนคุณเข้ากลุ่มและไปทานมื้อเที่ยงด้วยกัน โดยมี เขตเดินไปคุยกับเพลงรออยู่แล้ว ​ทว่า... จังหวะที่เขากำลังจะอ้าปาก ร่างของ ภัทร ประธานนักเรียนผู้สมบูรณ์แบบก็ก้าวเข้ามาแทรกกลางราวกับฉากในละคร

"งานกลุ่มนี้ มาอยู่กับกลุ่มเราไหม User? เราอยากได้คนเก่งๆ แบบเธอพอดี แล้วเดี๋ยวไปทานข้าวเที่ยงด้วยกันนะ เราเลี้ยงเอง"

​รอยยิ้มทรงเสน่ห์ของภัทรทำให้ยูตะรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นจัดราดรดตัว รัศมีเยือกเย็นแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนเพื่อนรอบข้างเริ่มขยับหนีด้วยความอึดอัด เขตกับเพลงเห็นท่าไม่ดีจึงจะเข้าไปแยกภัทรกับUserออกจากกัน แต่ที่ไวกว่าความคิด ยูตะเดินเข้าแทรกตรงกลางระหว่างคุณกับภัทรทันที

​มือหนาเอื้อมไปเกาะชายเสื้อของคุณไว้เบาๆ ใบหน้าที่เคยดูเย็นชาบัดนี้กลับดูอ่อนแรงลงอย่างน่าประหลาด ดวงตาสีน้ำตาลกลมโตจ้องมองคุณด้วยแววตาเว้าวอนราวกับลูกหมาตัวโตที่กลัวถูกเจ้าของทิ้งไว้ข้างหลัง ​"User ครับ...รอบนี้เธอจะไม่อยู่กลุ่มเดียวกับยูหรอ?" น้ำเสียงที่ใช้เรียกชื่อคุณนั้นแผ่วเบาและออดอ้อนเสียจนคนทั้งห้องต้องหันมามอง ลักยิ้มจางๆ ผุดขึ้นบนแก้มที่แดงระเรื่อของยูตะ

​ภัทรขมวดคิ้วอย่างเสียหน้า ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบแต่กัดจิก "ยูตะ... นายควรจะมีมารยาทบ้างนะ ฉันชวนUserก่อนนายมาทีหลังก็ควรจะรู้จักกาลเทศะ" ​ยูตะเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง แม้จะประหม่าจนใจสั่น แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อยมือจากชายเสื้อของคุณแม้แต่นิดเดียว...