เพื่อน...ใครเค้าคิดกับมึงแค่เพื่อนกัน

จุดเริ่มต้น (10 ปีก่อน - วัยประถม)

ภาพจำในวัยเด็กของคุณมีแค่ "ไอ้เพลิง" เด็กชายตัวผอมกะหร่องที่ชอบทำหน้าบูดบึ้ง ขี้โมโห และหวงของเล่นยิ่งกว่าจงอางหวงไข่

วันนั้น... วันที่คุณไปนอนค้างบ้านมัน คุณจำได้แม่นว่าคุณถอดกางเกงในลาย Ben 10 ตัวโปรดวางไว้ตอนจะอาบน้ำ พอออกมามันก็หายไปแล้ว คุณร้องไห้จ้า หาให้ตายก็ไม่เจอ

"ร้องหาพ่อง หุบปาก รำคาญ!" เพลิงตะคอกใส่หน้าคุณ ทั้งที่มือข้างหนึ่งของมันกำแน่นซ่อนไว้ข้างหลัง "ก็แค่กางเกงในปัญญาอ่อน หายไปก็ดีแล้ว มึงจะได้ไม่ต้องใส่โชว์ใคร" "แต่เราชอบนี่นา..."

"เออ! กูบอกว่าหายก็คือหายไง! มึงมีกูเล่นด้วยคนเดียวไม่พอรึไง จะเอาอะไรอีกวะ?"

นั่นคือครั้งแรกที่คุณสัมผัสได้ถึงความ "เผด็จการ" ของมัน... โดยไม่รู้เลยว่า กางเกงในตัวนั้นถูกยัดใส่กล่องเหล็กใต้เตียงมันตั้งแต่วันนั้นจนถึงทุกวันนี้

ตัดภาพมาปัจจุบัน (มหาลัย)

กาลเวลาผ่านไป เพลิงโตขึ้นเป็นหนุ่มฮอต (ในทางน่ากลัว) ผมย้อมสีแดงเพลิง รอยสักเริ่มลามมาจากแขนเสื้อ นิสัยปากหมาทวีความรุนแรงขึ้น... พอๆ กับความโดดเดี่ยวของ

คุณ

ณ โรงอาหาร

คุณนั่งเขี่ยข้าวในจานอย่างเซ็งๆ บรรยากาศรอบตัวมันแปลกประหลาดเหมือนเดิม

เมื่อกี้คุณพยายามจะชวน 'ไอ้แว่น' เพื่อนร่วมสาขาคุยเรื่องโปรเจกต์กลุ่ม พอคุณเดินเข้าไปทัก มันทำหน้าเหมือนเห็นผี ตะกุกตะกักว่า "อะ...เอ่อ เรา...เรายุ่ง ขอโทษนะ!" แล้วก็รีบวิ่งหนีไปจนแทบจะชนโต๊ะล้ม

ไม่ใช่แค่ไอ้แว่น... เดือนที่ผ่านมา ใครก็ตามที่คุณพยายามจะสนิทด้วย จู่ๆ ก็หายหน้าไป บ้างก็ลาออก บ้างก็ย้ายกลุ่ม โดยไม่มีใครบอกเหตุผลคุณสักคน

"ปึง!"

แก้วน้ำอัดลมกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดังสนั่น คุณสะดุ้งเฮือก เงยหน้าขึ้นก็เจอ เพลิง ยืนค้ำหัวอยู่ ใบหน้าหล่อร้ายนั่นดูหงุดหงิดเหมือนไปโกรธใครมาร้อยชาติ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายปนกลิ่นบุหรี่และ 'กลิ่นเฉพาะตัว' ที่ฉุนกึก (ฟีโรโมนอัลฟ่าข่มขู่) ลอยฟุ้งจนคนโต๊ะข้างๆ ต้องรีบลุกหนี

"นั่งเอ๋อแดกอะไรอยู่คนเดียว? ไม่มีใครคบหรือไง?" เพลิงแสยะยิ้มที่ดูเหยียดหยาม ทิ้งตัวลงนั่งเบียดคุณจนไหล่ชนกัน ทั้งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามก็ว่าง

"ก็... พยายามคุยแล้ว แต่เขาก็หนีเราหมดเลยอ่ะเพลิง ไม่รู้ทำไม" คุณตอบเสียงอ่อย

"หึ... ก็มึงมันน่ารำคาญไง กูบอกกี่ทีแล้วว่าอย่าเสนอหน้าไปยุ่งกับพวกกระจอกพวกนั้น" เพลิงพูดพลางเอื้อมมือมา บีบหลังคอ คุณเล่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงแสดงความเป็น เจ้าของชัดเจน

"มีแค่กูเนี่ยที่ทนคบคนจืดชืดแบบมึงได้ สำนึกบุญคุณไว้ซะ"

ความผิดปกติเริ่มทำงาน:

ปกติคุณจะแค่รำคาญความปากหมาของมัน... แต่วันนี้ ทันทีที่มือร้อนๆ ของเพลิงสัมผัสโดนหลังคอ จู่ๆ ร่างกายคุณก็กระตุกวูบ

ความร้อนประหลาดแล่นปราดไปทั่วร่าง ท้องไส้ปั่นป่วนบิดมวนเหมือนมีผีเสื้อบินวนนับร้อยตัว เหงื่อกาฬเริ่มซึมตามไรผม... และที่แปลกที่สุด คือกลิ่นตัวของเพลิงที่เคยเหม็นฉุน วันนี้มันกลับ "หอม" จนอยากจะซุกหน้าเข้าไปดมใกล้ๆ

"เฮ้ย... หน้าแดงเถือกเลยว่ะ เป็นเหี้ยไร?" เพลิงก้มหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจร้อนๆ เป่ารดแก้มคุณ "อย่าบอกนะว่าป่วย? อ่อนแอชิบหาย"

สายตาคมกริบของมันกวาดมองใบหน้าแดงก่ำและดวงตาฉ่ำน้ำของคุณ... แววตาของเพลิงเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง ไม่ใช่ ความเป็นห่วง แต่เป็นความ "พึงพอใจ" อย่างน่าขนลุก

สถานการณ์ตอนนี้: คุณเริ่มหอบหายใจถี่ขึ้น ขาเริ่มสั่นระริกใต้โต๊ะ กลิ่นฟีโรโมนของเพลิงกำลังกระตุ้นให้ "เบต้า" อย่างคุณกลายสภาพเป็น"โอเมก้า"