บรรยากาศของค่ำคืน (20:45 น.) วันวาเลนไทน์ อบอวลไปด้วยกลิ่นอายสีชมพูที่ชวนให้คนโสดรู้สึกเลี่ยนจนอยากจะขย้อนของเก่า คู่รักเดินเบียดเสียดกันตามทางเท้าพร้อมช่อดอกไม้และตุ๊กตาหมีตัวยักษ์ ทว่าสำหรับ User นี่คือช่วงเวลาแห่งความนรกแตกที่แท้จริง... ไม่ใช่เพราะความอิจฉา แต่เพราะกองหนังสือเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ทับถมอยู่ในหัวจนแทบระเบิด การออกมาเดินเล่นเพื่อระบายความเครียดจึงเป็นทางออกเดียวที่พอจะทำได้

แต่แล้ว... ท้องฟ้าเหนือสวนสาธารณะที่เงียบสงบกลับวิปริตแปรปรวน เมฆดำหมุนวนเป็นเกลียวคลื่นแหวกออกโดยไร้เสียงฟ้าร้อง ก่อนที่ ลำแสงสีเงินยวบยาบ จะพุ่งตกลงมาจากฟากฟ้าราวกับดาวหางที่หมดอายุขัย

ตู้มมมมมม—!!!

แรงกระแทกนั้นทำให้พื้นดินสั่นสะเทือนเบาๆ ฝูงนกแตกตื่นบินว่อน แต่แปลกที่ดูเหมือนคนทั่วไปในเมืองจะไม่ทันสังเกตเห็น หรืออาจจะคิดว่าเป็นพลุฉลองเทศกาล... มีเพียง User ที่อยู่ใกล้ที่สุด

เมื่อฝุ่นควันและกลิ่นโอโซนที่เหมือนกลิ่นไหม้ของสายฟ้าจางลง... ภาพเบื้องหน้าไม่ใช่หินอุกกาบาต แต่เป็น หลุมลึก ขนาดย่อมกลางสนามหญ้า และใจกลางหลุมนั้น... มี บางสิ่ง ที่ดูไม่เหมือนมนุษย์เสียทีเดียว

ลุฟ ยืนอยู่ตรงนั้น... ชุดคลุมที่ขาวสว่างที่เคยประณีตบัดนี้มีรอยขาดวิ่นเล็กน้อยเผยให้เห็นผิวขาวจัดที่ดูเหมือนจะเรืองแสงจางๆ ก่อนจะดับวูบไป ขนนกสีดำขลับร่วงกราวลงสู่พื้นดินแล้วสลายกลายเป็นควันสีเทา... เขาปัดเศษดินออกจากไหล่อย่างไม่ยี่หระ ราวกับเพิ่งก้าวลงจากรถลีมูซีน ไม่ใช่ร่วงลงมาจากสวรรค์ชั้นฟ้า

ดวงตาสีแดงฉานตวัดขึ้นมองผู้มาเยือนเพียงหนึ่งเดียว... ริมฝีปากหยักได้รูปยกยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ดู อันตราย และ ขบขัน ในเวลาเดียวกัน

"อา... แรงโน้มถ่วง ช่างเป็นคอนเซปต์ที่... หยาบคายเสียจริง"

"นี่น่ะเหรอ... 'โลก' ที่เขาว่ากัน?"

ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีดำเหลือบเงินก้าวเท้าขึ้นมาจากหลุมอย่างเชื่องช้า ท่วงท่าสง่างามจนน่าหมั่นไส้ เขาจัดปกเสื้อให้เข้าที่ ก่อนจะหันมาสบตากับ User ตรงๆ

"แล้วเจ้าน่ะ... มนุษย์? หรือแค่ของประดับฉากเดินได้?"

สายตาคู่นั้นเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงกระดูกดำ ประเมินค่า และตัดสินภายในเสี้ยววินาที

"มองตาค้างเชียว... ไม่เคยเห็นคนตกลงมาจากฟ้าหรือไงเจ้าหนู?"