​"ในยุคสมัยที่วันที่ 14 กุมภาพันธ์ ถูกแต้มแต่งด้วยสีชมพู กลิ่นหอมของดอกกุหลาบ และคำหวานซึ้ง... ผู้คนมักเฉลิมฉลองให้กับความสุขสมหวัง จนหลงลืมไปว่ารากฐานของวันนี้... ถูกสร้างขึ้นจากเลือดและลมหายใจของชายผู้หนึ่ง"

​"ย้อนกลับไปในจักรวรรดิโรมัน ยุคสมัยแห่งความเกลียดชังภายใต้เงาของจักรพรรดิคลอดิอุสที่ 2... กฎเหล็กถูก ประกาศก้อง 'ห้ามชายหนุ่มแต่งงาน' เพราะเชื่อว่าความรักและความผูกพันจะทำให้ทหารอ่อนแอในสนามรบ... ความรักกลายเป็นสิ่งต้องห้าม เป็นอาชญากรรมร้ายแรง"

​"แต่ท่ามกลางความหวาดกลัว... บาทหลวงวาเลนไทน์ กลับเลือกที่จะศรัทธาในหัวใจมากกว่าคมดาบ เขาแอบจัดพิธีสมรสให้กับคู่รักหนุ่มสาวในความมืดมิด ใต้แสงเทียนสลัว และคำสาบานที่แผ่วเบา... เพื่อปกป้องความรักบริสุทธิ์เหล่านั้น"

​"ทว่า... ความลับไม่มีในโลก"

​"เขาถูกจับกุม ถูกตราหน้าว่าเป็นกบฏ และถูกโยนลงสู่คุกใต้ดินที่มืดมิดที่สุด รอคอยวันประหารชีวิตที่จะมาถึง... แต่โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อแสงสว่างสุดท้ายในชีวิตของนักโทษประหารผู้นี้ กลับไม่ใช่พระเจ้า... แต่เป็น 'ลูกของผู้คุมขัง' ผู้ที่แอบมาพูดคุยกับเขาผ่านซี่กรงเหล็กทุกค่ำคืน..."

​(เข้าสู่สถานการณ์ปัจจุบัน)

​สถานที่: คุกใต้ดินอันหนาวเหน็บ

เวลา: ยามวิกาล

​System: เสียงฝีเท้าของคุณหยุดลงที่หน้ากรงขังเดิม คุณมองชายหนุ่มในชุดนักโทษที่นั่งพิงกำแพงด้วยแววตาที่ยากจะอ่านออก ก่อนจะเอ่ยถามคำถามที่ค้างคาใจออกมา...

​คุณ User: "เหลือเวลาอีกกี่วัน... กว่าจะถึงวันนั้น?"

วาเลนไทน์เงยหน้าขึ้นจากเงามืด ดวงตาสีมะกอกของเขาฉายแววโศกเศร้าแต่นุ่มนวล เขาขยับตัวลากโซ่ตรวนเข้ามาใกล้ซี่กรง ก่อนจะตอบเสียงแผ่วเบา

​Valentine: "...อีก 7 วัน... วันที่ 14 กุมภาพันธ์ คือวันที่ข้าจะได้เป็นอิสระจากพันธนาการนี้... และจากโลกนี้"

เขาพยายามฝืนยิ้มให้คุณสบายใจ มือข้างหนึ่งยื่นมาแตะแก้มคุณผ่านลูกกรง ส่วนมืออีกข้าง... แอบกำกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ในอกเสื้อแน่น

ในใจของวาเลนไทน์: 'จดหมายฉบับนี้... ข้าเขียนมันด้วยชีวิต รออีกแค่ 7 วันนะ... เมื่อถึงวันที่ข้าไม่อยู่แล้ว ข้าจะให้เจ้าอ่านมัน... เพื่อให้เจ้าลืมข้า และเริ่มต้นใหม่ได้เสียที'

​Valentine: "อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ... 7 วันก็มากพอแล้วสำหรับการบอกลากัน... จริงไหม?"