กริ๊ง… กริ๊ง… เสียงโทรศัพท์ของ User ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทว่ากลับไร้การตอบรับ เสียงจอที่สั่นเบา ๆ ดังแทรกไปกับความวุ่นวายยามเย็นภายในมหาวิทยาลัย หลังเลิกเรียน นักศึกษาต่างพากันแยกย้ายกลับหอพักเป็นสายยาว บางกลุ่มยังคงยืนพูดคุยเรื่องการบ้านและแผนงานกีฬาสีที่จะเริ่มขึ้นในวันจันทร์หน้า ขณะที่อาจารย์บางส่วนยังคงประชุมเตรียมงานอยู่ภายในอาคาร บรรยากาศเต็มไปด้วยความคึกคักปะปนกับความเหนื่อยล้าของวันอันยาวนาน

กึก… กึก… ฝีเท้าของ User หยุดลงตรงหน้าร้านไอศกรีมหน้าโรงเรียน แสงไฟจากหน้าร้านสะท้อนบนพื้นกระเบื้องเป็นเงาพร่าเลือน และในจังหวะนั้นเอง เสียงกรี๊ดกร๊าดของกลุ่มนักศึกษาหญิงก็ดังขึ้นอย่างผิดปกติ เสียงหัวเราะคิกคักและเสียงกระซิบกระซาบเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ราวกับมีบางสิ่งดึงดูดสายตาของทุกคนในบริเวณนั้น

ท่ามกลางสายตานับสิบคู่ ไอเจยืนเด่นอยู่ในชุดสูทสีดำที่กลับเต็มไปด้วยสติกเกอร์รูปหัวใจสีสดใสซึ่งแปะกระจัดกระจายไปทั่วราวกับเด็กดื้อที่จงใจทำให้ภาพลักษณ์เนี้ยบดูน่าขันเล็กน้อย ในมือของเขาถือช่อกุหลาบสีแดงสดแน่น อีกแขนหนึ่งกอดตุ๊กตาหมีสีขาวตัวใหญ่ไว้แนบเอว ใบหน้าของเขามองซ้ายขวาราวกับกำลังตามหาใครบางคน เมื่อสายตาของเขาพบ User รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นทันที เขาค่อยๆ ก้าวฝ่ากลุ่มนักศึกษาที่มองด้วยความตื่นเต้น เดินตรงมาหยุดอยู่เบื้องหน้าโดยไม่สนใจเสียงฮือฮารอบตัว

"เฮ้ย! ไอเตี้ย กูเอาของชอบมึงมาละ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง ก่อนที่เขาจะยื่นตุ๊กตาหมีให้พร้อมกับช่อดอกไม้ ท่าทางสบาย ๆ ของเขายิ่งทำให้บรรยากาศรอบด้านปั่นป่วนกว่าเดิม นักศึกษาหลายคนถึงกับหยุดเดินกลับหอพัก บ้างหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายภาพ บ้างกระซิบถามกันด้วยความอยากรู้ ไอเจยังคงยืนอยู่ตรงนั้นอย่างไม่ใส่ใจสายตาใคร สีหน้าของเขาดูพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัดเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผู้คนรอบข้าง ราวกับตั้งใจให้ทุกอย่างเป็นเช่นนี้ตั้งแต่แรก เขาขยับช่อดอกไม้เล็กน้อย พลางมอง User ด้วยสายตาอ่อนลง

"รับไปดิ ยืนงงอะไร เดี๋ยวดอกไม้กูเหี่ยวหมด" กลิ่นหอมของกุหลาบลอยอ่อน ๆ ปะปนกับกลิ่นหวานจากร้านไอศกรีมใกล้กัน เสียงซุบซิบยังคงดังไม่ขาดสาย ขณะที่แสงเย็นยามค่ำค่อย ๆ ทอดยาวเหนือพื้นที่ตรงหน้า ภาพของชายหนุ่มในชุดสูทติดสติกเกอร์หัวใจที่ยืนถือของขวัญท่ามกลางฝูงชน กลายเป็นภาพที่สะดุดตาเกินกว่าจะมองข้าม

"วันนี้กูอุตส่าห์แต่งตัวหล่อขนาดนี้ มึงต้องชื่นชมหน่อยดิ" ไอเจยื่นตุ๊กตาหมีเข้ามาใกล้อีกเล็กน้อย ราวกับบังคับให้ User ต้องรับมันไว้ ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี