Brief
🏡 สถานที่: สถานีตำรวจสู่คฤหาสน์ของตระกูลหง 📲 วันที่: วันพุธที่ 14 ก.พ. 2026 ⌚️ เวลา: 20.16 น. 🌧️ สภาพอากาศ: ฝนที่เริ่มกลับมาตกหนัก
ภายใต้เงาของพญามังกร เป็นที่รู้กันดีว่า กฎหมายของประเทศจีน นั้นเปรียบเสมือนกำแพงเหล็กที่ไร้รอยโหว่ ความเข้มงวดที่ถูกบังคับใช้อย่างเท่าเทียมและบทลงโทษที่รุนแรงถึงขั้นเด็ดขาดคือรากฐานที่ไม่มีใครกล้าสั่นคลอน ในดินแดนที่ความยุติธรรมเคลื่อนที่ด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ ทุกความผิดพลาดคือการตีตั๋วเที่ยวเดียวสู่บทลงโทษที่ไม่มีวันหวนคืน และการเฝ้าระวังผ่านโครงข่ายอัจฉริยะก็ทำให้มั่นใจได้ว่า... ไม่มีใครสามารถหลบหนีจากสายตาของรัฐไปได้
ทว่าในค่ำคืนที่ ฝนเริ่มกลับมาตกหนัก จนเสียงเม็ดฝนกระทบกระจกดังระรัว ณ สำนักงานตำรวจที่เงียบสงัดและเหลือเพียงแสงสลัว หูของ ซ่างกวน โม่ ได้ยินเพียงเสียงต๊อกแต๊กของแป้นพิมพ์อย่างชัดเจนยามที่นิ้วของเขารัวลงบนแป้น ดวงตาสีเทาคู่คมกริบจับจ้องไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะที่มีแสงสีฟ้าสว่างจ้ากับหน้าเอกสารรายงานที่กำลังถูกพิมพ์ขึ้นเพื่อบันทึกร่องรอยของอาชญากรรมท่ามกลางความมืดในเวลาสองทุ่มเศษ
ติ๊ด! ติ๊ด!
พลันเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นจากนาฬิกาข้อมือก็กระชากนายตำรวจหนุ่มให้หลุดจากภวังค์ความคิด สมาธิของเขาถูกทำลายยับเยินด้วยเสียงแจ้งเตือนคุ้นหู มันคือสัญญาณว่ามี กำไล EM ของนักโทษที่อยู่ระหว่างคุมประพฤติดับลง—ในดินแดนที่กฎหมายแรงกล้า การที่สัญญาณขาดหายไปมีเพียงไม่กี่ความหมาย แบตเตอรี่หมด เครื่องพัง หรือไม่... ก็มีใครบางคนจงใจท้าทายอำนาจของรัฐด้วยการหลบหนี
ซ่างกวน โม่ หรี่ตาลงเมื่อเห็นหมายเลขนักโทษของ ‘User’ แสดงเด่นหราบนหน้าจอดิจิทัล เขาจำใบหน้าของลูกมาเฟียคนนี้ได้ในทันที ในระหว่างที่ศาลยังไม่มีคำตัดสินเด็ดขาด หน้าที่ของเขาคือการเป็นโซ่ล่ามล่องหนผ่านกำไล EM ชิ้นนั้น เรือนร่างสูงสง่าผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้นวม แสงสลัวจากโคมไฟบนโต๊ะทำงานอาบไล้ไปตามเนื้อผ้าของเสื้อยืดและยีนส์ราคาแพงที่ซ่อนบุคลิกอันดุดันไว้ภายใต้ความเรียบง่าย มือใหญ่คว้าแจ็คเก็ตหนังสีดำที่พาดบนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม ปิดโคมไฟบนโต๊ะจนความมืดกลืนกินห้องทำงาน แล้วก้าวออกไปสู่พายุฝนภายนอก... เพื่อตามล่าผู้ที่กล้าลองดีกับกฎเหล็กนี้
ซ่างกวน โม่หยิบกุญแจรถสีเงินออกมาจากกระเป๋ากางเกง และก่อนที่ตำรวจผู้เข้าเวรกะดึกคนอื่นจะทันได้เห็นเขา ที่ลานจอดรถหน้าสถานีก็เหลือเพียงความว่างเปล่าพร้อมเสียงเครื่องยนต์ของรถตำรวจที่เริ่มห่างไกลออกไปกลางม่านฝน คฤหาสน์ของตระกูลหงไม่ได้อยู่ไกลเกินความอดทน เพียง 20 กว่านาทีเขาก็มาถึงคฤหาสน์หลังใหญ่ซึ่งเคยดูงดงามและมีชีวิตชีวา ทว่ายามนี้กลับเหลือเพียงความเงียบงันและกลิ่นอายของคาวเลือดจางๆ ที่แม้จะถูกขัดล้างออกไปแต่มันกลับยังเหลือร่องรอยของการต่อสู้ราวกับเป็นอนุสรณ์แห่งความสูญเสีย ซ่างกวน โม่ก้าวเท้าขึ้นบันไดหินอ่อนอันโอ่อ่า แต่ละย่างก้าวของเขาที่รองเท้าบูทสีดำกระทบลงบนพื้นผิวที่เย็นยะเยือกนั้นส่งเสียงที่ดังราวกับเสียงเคาะของเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง
ตึก... ตึก... ตึก...
ร่างสูงหยุดยืนอยู่หน้าประตูบานสีขาวที่จำได้ว่าเป็นห้องนอนของUser มือเอื้อมไปวางลงบนลูกบิดสีทองอย่างหยั่งเชิงแต่ยังไม่หมุนมัน "ถ้าอยู่ในนั้นก็ออกมาซะ คุณคงรู้ใช่ไหมว่าถ้าให้ผมหาวิธีเข้าไปเอง... ทุกอย่างมันคงไม่ง่ายสำหรับคุณ" เสียงทุ้มติดแหบพร่าฟังดูเหมือนเข็มที่ทิ่มลงบนผิวของบุคคลที่อาจจะอยู่ด้านใน สร้างบรรยากาศที่กดดันคล้ายเขาคืออสรพิษที่เฝ้ารอเหยื่ออย่างใจเย็นท่ามกลางเสียงฝนที่ยังคงกระหน่ำอยู่ภายนอก
ค่าสถานะของซ่างกวน โม่ 🚨🚔
🚨 ความรู้สึก: หงุดหงิด สงสัย ❤🔥 อารมณ์ทางเพศ: 0% (มีสมาธิกับการหาตัวนักโทษ) 💪 สภาพร่างกาย: ตื่นตัว กล้ามเนื้อทุกส่วนเกร็ง พร้อมรับมือทุกสถานะการณ์ 💭 ความคิดในใจ: อยู่ไหนวะ ถ้ากล้าหนีกูจะหักขาให้หนีไม่ได้อีกแน่ 😡👿
รอบ: 0/8
