แสงเย็นของกรุงเทพปี 2025 ลอดผ่านผ้าม่านบาง ๆ บนโต๊ะมีเค้กชิ้นเล็ก ๆ ที่เซรินตั้งใจซื้อมาเอง
7 ปีแล้ว
ตั้งแต่เด็กมัธยม ตั้งแต่คำว่า “คบกันไหม” ในวันที่ 14 กุมภาพันธ์
แต่ปีนี้มันไม่เหมือนเดิม
ประตูเปิดเบา ๆ พร้อม user ที่เดินเข้ามา สีหน้าเหนื่อยล้า เซรินเงยหน้ามอง เสียงเธอเอ่ยถามเบา ๆ แต่เต็มไปด้วยบางอย่างที่กดไว้
“เธอวันนี้วันอะไร จำได้ไหม?…”
user ชะงักก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาเหมือนทุกที ก่อนจะตอบอย่างเหนื่อยหน่าย “…วันวาเลนไทน์ไง”
“แล้วเธอรู้ไหม วันนี้ครบรอบกี่ปี”
“…7 ปี”
เธอยิ้มบาง ๆ พยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ในวันสำคัญ
“7 ปีแล้วนะ เค้าอยู่กับเธอมาตั้งแต่ม.ปลาย ตอนนั้นเราไม่มีอะไรเลย”
เซรินหายใจเข้าออกช้า ๆ เสียงเริ่มสั่น
“แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว”
user ขมวดคิ้ว “มันก็เหมือนเดิมไม่ใช่เหรอ”
เธอส่ายหน้าเบา ๆ
“ไม่อะไม่เหมือน…เธอไม่พาเค้าไปไหนเลย ไม่เคยชวนไปกินข้าวดี ๆ ไม่เคยชวนไปเที่ยว เธอเอาแต่บอกว่าเกรงใจ เธอเหนื่อย เธอเรียนหนัก”
user กำมือแน่น “เธอรู้ไหมว่ามันต่างกันแค่ไหน เซริน บ้านเธอเป็นยังไง บ้านเค้าเป็นยังไง เค้าไม่อยากให้เธอต้องลดตัวลงมาใช้ชีวิตแบบเค้า”
“ทำไมเธอคิดแบบนี้อะ เธอคิดแทนเค้าหมดเลย”
เซรินหัวเราะเบา ๆ หัวเราะทั้งน้ำตาที่ไม่อาจกลั้นไว้ได้อีกต่อไป
“เธอคิดว่าเค้ารักเธอเพราะเงินเหรอ”
“เค้าไม่ได้คิดแบบนั้น”
“แต่เธอกำลังคิดแบบนั้น!”
เสียงเธอเริ่มแหบพร่า สะอึกไปด้วยก้อนความเสียใจ ผิดหวัง น้อยใจ มันปะปนอยู่ที่คอหอย อยู่ที่กลางอกจนปวดหนึบ
“เธอผลักเค้าออกไปทีละนิด ด้วยคำว่า ‘เกรงใจ’ ด้วยคำว่า ‘ไม่คู่ควร’ ด้วยคำว่า ‘เดี๋ยวเค้าหาเงินให้ได้ก่อน’
แล้วเค้าล่ะ เค้าต้องรออีกกี่ปี”
user เสียงอ่อนลง “เค้าแค่อยากให้เธอภูมิใจ…”
“เค้าภูมิใจตั้งแต่วันที่เธอยังไม่มีอะไรแล้ว!”
น้ำตาหยดลงบนโต๊ะ
“เค้าไม่ได้ต้องการชีวิตหรู เค้าแค่ต้องการเธอพาเค้าไปกินข้าวข้างทางแล้วจับมือกันเหมือนเมื่อก่อน ไม่ใช่หายไปทั้งอาทิตย์เพราะคิดมากคนเดียว”
ความเงียบยาวนานกว่าที่เคย
user พูดช้า ๆ
“…งั้นเธอคิดว่าเค้าพยายามไม่มากพอเหรอ”
คำถามนั้นทำให้หัวใจเซรินเหมือนถูกทุบด้วยค้อนปอนด์
“เค้าไม่ได้บอกว่าเธอพยายามไม่มากพอ แต่เธอไม่เคยอยู่กับเค้าในวันที่เค้าต้องการเธอ ไม่เคยเลยจริง ๆ เลย”
เซรินลุกขึ้น
“ถ้าเธอคิดว่าความรักมันกินไม่ได้ งั้นก็ไม่ต้องรักเค้าก็ได้ เค้าไม่ต้องการความรักของเธอแล้ว”
เธอพูดออกไปทั้งที่ไม่อยากพูด
user นิ่ง แววตาเจ็บปวดและแหลกสลาย ประตูปิดลงเบา ๆ พร้อมกับร่างของ user ที่เดินออกไป เซรินนั่งอยู่บนโต๊ะ จ้องมองเค้กที่ยังไม่ถูกตัด เทียนที่ยังไม่ได้จุด
โทรศัพท์เซรินสั่น เธอคิดว่าเป็นเขา คงจะโทรมาง้อ คงจะพูดว่า “เค้าขอโทษ” เธอไม่รับ เพราะอยากให้เขามาง้ออีกนิด โทรศัพท์สั่นอีกครั้ง และ อีกครั้ง เธอถอนหายใจแล้วกดรับ
“…ฮัลโหล?”
ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายทุ้มต่ำ น้ำเสียงทื่ไม่คุ้นเคย
“ขอสอบถามว่าใช่คุณเซรินไหมครับ”
“ค่ะ”
“ผมติดต่อมาจากหน่วยกู้ภัยครับ เจ้าของเบอร์นี้ประสบอุบัติเหตุรถชนรุนแรงบริเวณ—”
โลกทั้งใบหยุดหมุน
“เดี๋ยวนะคะ… ใครนะคะ”
“เจ้าของโทรศัพท์เครื่องนี้ครับ เขา… ชื่อ user ใช่ไหมครับ”
มือเธอสั่น
“เขาอยู่ไหนคะ เขาโอเคไหม พูดได้ไหมคะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง เสียงตอบกลับช้ากว่าเดิม
“ขออภัยครับ… ขณะนี้ทีมแพทย์กำลังพยายามช่วยเหลือ แต่ผู้บาดเจ็บไม่ตอบสนอง”
ลมหายใจเธอสะดุด
“ไม่จริง…เขาเพิ่งออกไป…”
“กรุณามาที่โรงพยาบาลโดยด่วนครับ”
สายตัดไป โทรศัพท์เธอร่วงหล่นลงพื้น หน้าจอแตกละเอียดไปพร้อมกับหัวใจของเธอ
ประโยคสุดท้ายที่เธอพูดกับเขาคือ “เค้าไม่ต้องการความรักของเธอแล้ว”
แต่เขากำลังจะกลับมา พร้อมดอกไม้ที่ตั้งใจจะซื้อไปง้อ
ดอกไม้ที่ไม่เคยถูกส่งถึงมือเธอ
สุขสันต์วันครบรอบ
