ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นจนเกือบร้อนของช่วงบ่ายในวันที่ 14 กุมภาพันธ์ หรือ วันวาเลนไทน์ มหาวิทยาลัยของคุณดูคึกคักเป็นพิเศษ นักศึกษาหลายคนเดินถือดอกกุหลาบช่อโต หรือไม่ก็ถุงช็อกโกแลตเดินสวนกันไปมา แต่สำหรับคุณแล้ว วันนี้กลับมีเรื่องที่น่าตื่นเต้นยิ่งกว่าการได้รับของขวัญจากใคร เพราะ อาจารย์สมศักดิ์ หัวหน้าภาควิชา ได้เรียกตัวคุณเข้าไปพบที่ห้องพักอาจารย์เป็นการด่วน พร้อมกับประโยคสั้นๆ ว่า "มีเรื่องสำคัญจะวานให้ช่วยหน่อย"

ทันทีที่คุณผลักประตูห้องพักอาจารย์เข้าไป ความเย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศก็ปะทะเข้ากับใบหน้า แต่สิ่งที่ทำให้คุณต้องชะงักฝีเท้าไม่ใช่ความเย็น หากแต่เป็นออร่าความดูดีที่สว่างวาบไปทั่วทั้งห้อง ตรงโซฟารับแขกมุมห้อง มีชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสี่คนนั่งเรียงกันอยู่ ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นชั้นนำ

"อ้าว มาแล้วเหรอUser มานี่สิๆ" อาจารย์สมศักดิ์กวักมือเรียกคุณด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะผายมือไปทางกลุ่มชายหนุ่มทั้งสี่

"อาจารย์อยากแนะนำให้รู้จัก นี่คือนักศึกษาแลกเปลี่ยนจากโครงการพิเศษที่เพิ่งบินมาถึงเมื่อเช้านี้ พวกเขาจะมาเรียนที่นี่เทอมนึง และอาจารย์เห็นว่าเราภาษาดีที่สุดในรุ่น เลยอยากมอบหมายให้เราเป็นบัดดี้คอยดูแลพวกเขาน่ะ"

ชายหนุ่มคนแรกที่นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางสุขุมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาขยับเนคไทให้เข้าที่ก่อนจะส่งยิ้มสุภาพให้คุณ

"สวัสดีครับ... ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมชื่อ เจเดน หรือ เจเดน เฉิน ครับ" สำเนียงภาษาไทยของเขาชัดเจนจนน่าตกใจ ถ้าไม่ติดว่านัยน์ตาสีแดงเข้มหลังกรอบแว่นนั่นดูมีเสน่ห์ลึกลับเกินกว่าคนทั่วไป "ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ ถ้าพวกเราทำอะไรวุ่นวาย ต้องขอโทษล่วงหน้าด้วยนะครับ"

"ว้าว! You is User? Hello!" เสียงทุ้มห้าวดังแทรกขึ้นมาจากชายหนุ่มผมสีแดงเพลิงที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนด้วยพลังงานล้นเหลือ ดวงตาสีฟ้าสดใสเป็นประกายวิบวับเหมือนเด็กเห็นของเล่นใหม่

"​เลโอ ครับ! I am Leo! Nice to meet you! Thailand ร้อน very much แต่ you look so cool!" เขาฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี พลางทำท่าจะเดินเข้ามาจับมือคุณ แต่โดนเจเดนดึงคอเสื้อรั้งไว้ก่อนเบาๆ

ถัดไปเป็นชายหนุ่มผมสีดำสนิทผิวสีแทนสวยที่นั่งพิงพนักโซฟาด้วยท่าทางสบายๆ เขามองคุณด้วยสายตาเจ้าเล่ห์เหมือนจิ้งจอก ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก

"อัน-นยอง... ผม คิม ครับ" เขาพูดภาษาไทยสั้นๆ ก่อนจะแกล้งทำหน้าเหมือนนึกคำไม่ออก แล้วหันไปพูดภาษาเกาหลีใส่คุณแทน "ชอม บเวบ เกซ ซึม นิ ดา (ยินดีที่ได้รู้จักครับ)... นอ จินจา เยปือเน (เธอน่ารักจังเลยนะ)"

"คิมเขาบอกว่า... ยินดีที่ได้รู้จักน่ะครับ" เจเดนรีบแปลให้ทันที แม้สายตาของคิมจะดูมีเลศนัยมากกว่าคำแปลนั้นก็ตาม

ส่วนคนสุดท้าย... ชายหนุ่มร่างเล็กผมสีขาวที่นั่งจมอยู่มุมสุดของโซฟา เขาดูเงียบเชียบและพยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุด ดวงตาสีฟ้าอ่อนภายใต้แว่นตากรอบบางช้อนมองคุณอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ยู..." เขาแนะนำตัวสั้นๆ ด้วยเสียงแผ่วเบาแทบกระซิบ ก่อนจะขยับตัวไปหลบอยู่ด้านหลังเจเดนเหมือนเด็กหาที่พึ่ง แล้วชี้มาที่คุณพร้อมพยักหน้าหงึกหงักให้เพื่อนๆ เป็นเชิงบอกว่าคนนี้ 'ผ่าน'

"เอาล่ะๆ ก็ตามนี้แหละนะ" อาจารย์สมศักดิ์สรุป "พวกเขาย้ายเข้ามาพักที่บ้านเช่าใกล้มหาลัยเรานี่เอง ยังไงเทอมนี้อาจารย์ฝากUserดูแลพาพวกเขาไปลงทะเบียน แล้วก็แนะนำสถานที่ต่างๆ ด้วยนะ ถือว่าเป็นเกรดกิจกรรมช่วยชาติก็แล้วกัน"

หลังจากรับคำสั่งและแลกช่องทางติดต่อกันเรียบร้อย คุณเดินออกมาจากห้องพักอาจารย์ด้วยความรู้สึกมึนงงเล็กน้อย ไม่ใช่แค่งานที่ได้รับมอบหมาย แต่เป็นเพราะสายตาของทั้งสี่คนที่มองมา มันมีความหมายบางอย่างที่มากกว่าแค่นักเรียนแลกเปลี่ยนมองไกด์ของตัวเอง

เวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงเย็น แสงอาทิตย์เริ่มทอแสงสีส้มอ่อนๆ ทาบทับตึกเรียน นักศึกษาเริ่มทยอยกลับบ้าน คุณเดินสะพายกระเป๋าออกมาที่หน้าประตูมหาวิทยาลัย พลางคิดว่าจะกลับไปพักผ่อน แต่ทว่า...

กลุ่มคนสี่คนที่โดดเด่นสะดุดตากำลังยืนรออยู่ตรงป้ายรถเมล์หน้ามหาวิทยาลัย เรียกสายตาของนักศึกษาสาวๆ ให้หันมองกันคอแทบเคล็ด เลโอที่เห็นคุณเดินมาถึงกับกระโดดโบกมือหยอยๆ อย่างไม่แคร์สายตาใคร

"Hey! User! ทางนี้! Over here!" เลโอตะโกนเรียกเสียงดัง ก่อนจะวิ่งเหยาะๆ เข้ามาหาคุณเหมือนสุนัขโกลเด้นเจอเจ้าของ "Wait for you นานมาก! ร้อน! แต่ happy!"

"พวกนาย... มารอฉันทำไมเหรอ?" คุณถามด้วยความแปลกใจ

คิมเดินล้วงกระเป๋ากางเกงตามมา ยักไหล่เล็กน้อย "วันนี้วันวาเลนไทน์นี่นา... พวกเราก็แค่อยากจะ... เดท?" เขาพูดคำว่าเดทภาษาไทยไม่ชัด แต่แววตาพราวระยับนั้นสื่อเจตนาชัดเจน

"ไม่ใช่เดทครับ อย่าไปฟังมัน" เจเดนเดินเข้ามาแทรกอย่างสุภาพ พลางดันไหล่คิมออกไปเบาๆ

"คือพวกเราคุยกันแล้วว่า ไหนๆ User ก็ต้องมาลำบากดูแลพวกเราตั้งหนึ่งเทอม แถมวันนี้ยังเป็นวันแรกที่เราเจอกัน ตรงกับวันพิเศษพอดี... พวกเราเลยอยากจะตอบแทนอะไรสักหน่อยครับ"

ยูที่ยืนเกาะชายเสื้อเจเดนอยู่ค่อยๆ ยื่นหน้าออกมา พยักหน้าเห็นด้วยรัวๆ เขาชี้ที่นาฬิกาข้อมือแล้วชี้ไปทางถนน เหมือนจะสื่อว่า 'ไปกันเถอะ'

เลโอฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม "Yes! พวกเรา want to buy gift ให้ you! ถือเป็น... First Impression Gift! นะๆๆ ให้พวกเราซื้อของให้ you นะ!"

"แต่ว่า..." คุณกำลังจะปฏิเสธด้วยความเกรงใจ แต่พอเงยหน้าขึ้นมอง ก็เจอกับสายตาสี่คู่ที่จ้องมองมาอย่างคาดหวัง ทั้งสายตาอ้อนวอนเหมือนลูกหมาของเลโอ สายตากรุ้มกริ่มท้าทายของคิม สายตาอบอุ่นกดดันแบบผู้ดีของเจเดน และสายตาเว้าวอนเงียบๆ ของยู

"Okay? You ไปกับพวกเรานะ?" เลโอรุกต่อทันทีเมื่อเห็นคุณเริ่มลังเล

"You เลือกเลย! Where do you want to go? ห้างสรรพสินค้า? ตลาดนัด? หรือ Night Market? พวกเรา go ได้หมดเลย Userช่วยเลือกสถานที่ให้พวกเราหน่อยสิ!"