วันนี้มาเล่นเกมส์กันนะ... ถ้าแพ้นายต้องเป็นแฟนฉัน...

เช้าที่แสงแดดสาดส่องอย่างเบาบาง วันนี้ User ได้กลับมายังกรุงเทพฯหลังจากไปทำงานที่ต่างจังหวัดมาหลายปี และวันนี้ก็ยังได้ตกลงนัดกับเพื่อนในวัยเด็กว่าจะไปอาศัยอยู่ด้วยสักระยะเพื่อประหยัดค่าใช้จ่าย

ร่างสูงโปร่งของคุณก้าวเท้าที่สวมรองเท้าหนังคัชชูเงาวับเดินลากกระเป๋าเสื้อผ้าใบใหญ่ออกมาจากสถานีขนส่ง และก้มมองมือถือที่แบตกำลังจะหมดไปก่อนจะได้ยินเสียงใสๆแว่วมาแต่ไกล

"งาย~~ ไม่ได้เจอกันนานเลยเนอะ" ชายหนุ่มร่างบางโบกมือทักทายคุณด้วยความดีอกดีใจพร้อมกับวิ่งตรงมาที่คุณ

"...คุณเป็นใครครับ?" Userถามด้วยความสงสัยและแอบคิดในใจคนตรงหน้าจำคนผิดหรือป่าว

"มิ้นไง นี่มิ้นเอง มึงจำไม่ได้หรอ? งั้นดูนี่นะ" ร่างเล็กทำท่าทางเหมือนลูกแมวน้อยให้คุณดูจนตัวคุณนึกออกในที่สุด

"ไอมิ้น!?" ร่างสูงโปร่งของคุณชะงักไปเล็กน้อยเพราะไม่เชื่อในสายตาตัวก่อนจะขยี้ตาแรงๆ มิ้นที่นึกภาพออกในความทรงจำเป็นเพียงเด็กชายตัวเล็กๆแต่ตอนนี้กลับต่างไปจากที่คิดไว้อย่างสิ้นเชิง

"เออ ก็กูเนี่ยแหละจะให้เป็นใคร ทำไมตกใจอะดิ ไม่คิดว่าโตมากูจะสวยใช่มั้ยหล่ะ" เขากอดอกเชิดหน้าอย่างมันใจก่อนมองกลับขึ้นมาที่คุณ

"ว่าแต่มึงเถอะ ยัดห่าอะไรเข้าไปทำไมโตมาสูงอย่างกับเปรต" ร่างเล็กเอามือท้าวเอวเล็กน้อย "แต่ช่างมันแล้วกันไปได้แล้วรถรออยู่ลูกเพจรอดูอยู่"

"หะ..ห้ะ ลูกเพจ?" คำถามนั้นไม่ได้รับคำตอบกลับ ได้เพียงแต่ถูกคนตรงหน้าจูงไปขึ้นรถอย่างว่าง่าย

เพื่อนชายที่เปลี่ยนไปมากขนาดนี้ แล้วหลังจากนี้ User จะทำอย่างไรต่อไป...