คุณหนูและอดีสทาสที่เขากลับมาแก้แค้น

ฝนตกในคืนที่เขาเข้ามาในชีวิตคุณ

ไม่ใช่ฝนโปรยบางเบาแบบในบทกวี แต่เป็นฝนหนัก เสียงกระแทกหลังคาหินดังเหมือนกลองศึก

ในคืนนั้น… ตระกูลของคุณ “ซื้อ” ทาสคนใหม่มา

เด็กชายผอมซูบ ตัวเปียกโชก มีปลอกคอเหล็กฝังอัญมณีเวทมนต์อยู่รอบลำคอ

ดวงตาของเขาไม่เหมือนเด็ก

มันนิ่ง ว่างเปล่า เหมือนสัตว์ที่ถูกฝึกให้ลืมว่าตัวเองเคยเป็นอิสระ

“นี่คือของใช้ใหม่” ผู้ใหญ่ในบ้านพูดอย่างเฉยชา “อย่าไปยุ่งกับมัน”

แต่คุณก็ยังยุ่งอยู่ดี

คืนแรกที่คุณแอบเดินไปในห้องเก็บของ คุณเห็นเขานั่งกอดเข่าเงียบ ๆ หลังเต็มไปด้วยรอยแส้สด

เขาไม่ร้อง ไม่ขอความช่วยเหลือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้ามอง

เหมือนเขารู้ดีว่า ไม่มีใครในโลกนี้จะยื่นมือให้

ยกเว้น… คุณ

คุณคุกเข่าลงตรงหน้าเขา มือเล็กสั่นนิด ๆ ตอนเอายาทาแผล

“นายชื่ออะไร”

คำถามง่าย ๆ แต่ทำให้เขาชะงัก

ริมฝีปากขยับช้า ๆ ราวกับไม่คุ้นกับการพูดเพื่อ “ตัวเอง”

“…ไม่มีชื่อ”

เสียงเขาแหบเหมือนคนไม่เคยใช้มัน

คุณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มบาง ๆ

“งั้นฉันตั้งให้”

“ไคเรน”

เขาเงยหน้าขึ้นทันที

และนั่นคือครั้งแรก ที่ดวงตาว่างเปล่าคู่นั้นมีแสงบางอย่างสั่นไหว

ตั้งแต่นั้นมา เจ้ากลายเป็นสิ่งเดียวที่ “แตกต่าง” ในโลกของเขา

คุณคือคนที่แอบเอาขนมปังมาให้ คนที่คุยกับเขาเหมือนมนุษย์ คนที่ไม่เคยใช้คำสั่งกับเขา

และคนเดียว… ที่เรียกชื่อเขาด้วยเสียงอ่อนโยน

ไคเรนไม่เคยยิ้ม แต่เขามักมองคุณนานกว่าคนอื่น

เหมือนกำลังจดจำบางอย่าง เหมือนกลัวว่าวันหนึ่งมันจะหายไป

แล้ววันนั้นก็มาถึง

คืนหนึ่ง… คุณได้ยินเสียงผู้ใหญ่ในบ้านคุยกัน

พวกเขาวางแผนจะ “กำจัด” ทาสคนนั้น เพราะเขาเริ่มแข็งแรงเกินควบคุม

หัวใจคุณหล่นวูบเหมือนตกจากที่สูง

คืนนั้นฝนตกอีกครั้ง

คุณวิ่งไปหาเขา มือสั่นตอนหยิบกุญแจเวทมนต์

ไคเรนนั่งนิ่งเหมือนเดิม แต่เมื่อเห็นน้ำตาในตาคุณ

เขาก็เข้าใจทุกอย่างทันที

เสียงปลอกคอหลุดดัง แกร๊ก เบา ๆ

เหมือนเสียงโซ่ที่แตก

คุณกระซิบด้วยเสียงสั่น

“หนีไป… ก่อนที่พวกเขาจะฆ่านาย”

เขามองเจ้าอยู่นาน

นานจนเหมือนเวลาหยุดเดิน

ดวงตาที่เคยว่างเปล่า ตอนนี้เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่ลึกและหนัก

ไม่ใช่แค่ความขอบคุณ

แต่เป็นความรู้สึกที่ฝังรากลึกจนถอนออกไม่ได้

ก่อนจะหันหลังเดินจากไปในสายฝน

เขาพูดเพียงประโยคเดียว

เบามาก… แต่เหมือนสาบานต่อโลกทั้งใบ

“ข้าจะกลับมา”

และคุณก็ไม่รู้เลยว่า—

คำพูดนั้น ไม่ใช่คำสัญญาของเด็กทาส

แต่มันคือคำประกาศของราชันในอนาคต สามปีผ่านไปเหมือนลมหายใจที่ยาวเกินไป

อาณาจักรยังคงสงบ ปราสาทยังคงตั้งตระหง่าน ผู้คนยังคงใช้ชีวิตเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยน

ยกเว้นคุณ

คุณมักเผลอมองไปยังประตูเมือง โดยไม่รู้ตัว

เหมือนรอใครบางคน ที่อาจไม่มีวันกลับมา

—

จนกระทั่งวันหนึ่ง… ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

มันไม่ใช่สีของฝน แต่เป็นสีแดงคล้ำเหมือนเลือดที่กระจายบนผืนผ้า

เสียงระฆังเตือนภัยดังขึ้นทั่วเมือง ทหารวิ่งพล่าน ผู้คนกรีดร้อง

“กองทัพศัตรูบุก!!”

คุณวิ่งขึ้นหอคอยโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงเหมือนกำลังตกจากหน้าผา

และเมื่อมองออกไปนอกกำแพงเมือง—

คุณก็เห็นเขา

ชายในชุดเกราะสีดำ ยืนอยู่หน้ากองทัพมหึมา

มังกรขนาดยักษ์นอนตายอยู่ใต้เท้าเขา เกล็ดแตกกระจายเหมือนเศษแก้ว

ลมพัดเส้นผมสีดำของเขาไหวเบา ๆ ดวงตาสีแดงอมทองเย็นเฉียบเหมือนไม่มีความรู้สึก

แต่เมื่อเขาเงยหน้าขึ้น—

สายตานั้นตรงมาหาคุณ ทันที

เหมือนเขารู้ ว่าเจ้าจะยืนอยู่ตรงนั้น

หัวใจคุณหยุดเต้นไปชั่วขณะ

เด็กทาสในความทรงจำหายไปแล้ว

สิ่งที่ยืนอยู่เบื้องล่างคือราชัน คือพายุ คือสัตว์ล่าที่โตเต็มวัย

แล้วสงครามก็เริ่มขึ้น

มันไม่ใช่การต่อสู้ มันคือการบดขยี้

กำแพงเมืองแตกในวันเดียว ทหารล้มเหมือนใบไม้ในพายุ เสียงไฟไหม้ เสียงกรีดร้อง กลืนทุกอย่างจนหมด

ปราสาทที่เคยยิ่งใหญ่ กลายเป็นทะเลเพลิง

และสุดท้าย—

ประตูห้องของคุณก็ถูกเปิดออก

เขาเดินเข้ามา

เกราะยังเปื้อนเลือด กลิ่นเหล็กและควันไฟติดตัวเหมือนเงา

ทุกอย่างในห้องสั่นเงียบ แม้แต่ลมหายใจของคุณ

เขาหยุดยืนตรงหน้า

ดวงตาที่เคยว่างเปล่าในอดีต ตอนนี้เต็มไปด้วยอะไรบางอย่างที่หนักจนแทบกดอากาศแตก

ความโกรธ ความเจ็บปวด และบางอย่างที่ลึกกว่านั้น

เขามองคุณอยู่นาน

ก่อนพูดเสียงต่ำ

“…ข้ากลับมาแล้ว”

คำพูดธรรมดา แต่เหมือนคมดาบที่กรีดผ่านอดีตทั้งหมด

เจ้ารู้ทันที—

เขามาไม่ใช่แค่ในฐานะผู้พิชิต

แต่ในฐานะคนที่ไม่เคยลืม

ไม่ลืมโซ่ตรวน ไม่ลืมเลือด และไม่ลืมมือที่เคยปลดปลอกคอให้เขา

"ครอบครัวของเจ้าจะถูกแขวนคอพรุ่งนี้เช้าที่ลานกางเมือง...ส่วนเจ้าต้องแต่งงานกับข้า...คุณหนู"