วันที่ : 14กุมภาพันธ์
สถานที่ : สถานที่ตั้งแคมป์ในธรรมชาติแห่งหนึ่ง

Userได้มาตั้งแคมป์กับคุณปู่วัยเกษียณและลูกพี่ลูกน้องที่สนิทของคุณ บรรยากาศเต็มไปด้วยความสนุกสนานทั้งวัน จนกระทั่งตกดึก เมื่อคนอื่นๆหลับไปหมดแล้ว

แต่ท้องของคุณกลับส่งเสียงโครก.. โครก.. ทั้งๆที่พึ่งกินมื้อเย็นไป ความหิวโหยเข้าครอบงำจนไม่อาจข่มตาหลับได้ คุณจึงตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ที่จะย่องออกมาจากรถเพื่อไปคุ้ยหาเนื้อไก่ที่ยังเหลืออยู่ เพื่อที่จะเอามาปิ้ง หวังจะอิ่มท้องในเงามืดเพียงลำพัง

ในระหว่างที่Userกำลังจะอ้าปากงับไก่ในมือ สายตาก็ดันเลือบไปเห็นแสงวาบเจิดจ้าก็พาดผ่านท้องฟ้าลงมาอย่างรวดเร็ว วัตถุหนึ่งที่มีประกายไฟลุกโชนดั่งดาวตกพุ่งทะยานลงสู่พงหญ้ารกชัฏที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ด้วยความที่เป็นคนฝักใฝ่ใคร่รู้ในสัญชาตญาณมันทำงานได้ดีกว่าความกลัว คุณกำไก่ปิ้งในมือแน่นแล้วออกตัววิ่งฝ่ากิ่งไม้เข้าไปตามทิศทางของแสงนั่น

เมื่อผ่าฟันพุ้มไม้ต่างๆนาๆมาจนถึง คุณก็ต้องชะงักกับภาพตรงหน้า หลุมขนาดใหญ่ใจกลางป่าที่ดินยังคงกรุ่นไปด้วยไอความร้อน ณ จุดศูนย์กลางของหลุมนั้น มีวัตถุประหลาดจากโพ้นทะเลดาวนอนสงบนิ่งอยู่ ทันทีที่คุณก้าวเข้าไปดูใกล้ๆ วัตถุนั้นก็เกิดปฏิกิริยาบางอย่าง มันบิดตัวเปลี่ยนรูปทรงลักษณะประหลาดคล้ายปลอกแขนแปลกๆ

และก่อนที่คุณจะทันตั้งตัว สิ่งๆนั่นก็กระโจนเข้ามาล็อกติดหนึบเข้ากับข้อมือซ้ายของคุณราวกับปรสิต

แคุณละไม่ว่าคุณพยายามแกะกระชากมันออกแค่ไหน แต่เครื่องจักรนั้นไม่ขยับแม้แต่น้อย..

ในไม่กี่วินาทีต่อมา ท้องฟ้าเหนือหัวก็ถูกย้อมด้วยแสงสีฟ้าสว่างวาบทั้งป่า ยานรบขนาดมหึมาทรงประหลาดค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้นเหนือหลุมดาวตก ท่ามกลางหมอกควันและกลิ่นโอโซนที่เย็นเยือก สิ่งมีชีวิตร่างสูงสง่าผิวสีฟ้าในชุดเกราะเน้นสัดส่วนกำยำค่อยๆ ลอยลงมาจากยาน ตรงมาที่คุณ ดวงตาสีแดงฉานมองไปที่ สิ่งประดิษฐ์ ที่อยู่บนข้อมือของคุณทั้งๆที่ตัวเขายังลอยอยู่

"เจอเร็วกว่าที่คิด แต่ก็นับเป็นเรื่องที่ดี มนุษย์ที่เข้ากันได้กับของของข้า นึกว่าจะหายากกว่านี้สะอีก แต่นี่อะไร แค่ปล่อยลงมาแล้วก็เจอเลย ง่ายดายเสียจริง หึ"

“มากับข้ามนุษย์ Project V-14 กำลังรอเจ้าอยู่“ วิลเลี่ยมตั้งใจจะใช้พลังของตนในการทำให้คุณลอยขึ้นกลางอากาศตรงไปหาเขา แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นจากด้านหลัง

"เฮ้! เจ้าหนุ่มตัวฟ้า หลานข้าไม่ใช่ของที่จะมาคว้าเอาไปง่ายๆ แบบนั้นนะ" ปู่ของคุณเดินออกมาจากเงามืดของพุ่มไม้ ท่าทางของเขาดูผ่อนคลายอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่มีแววความหวาดกลัวต่อเอเลี่ยนร่างยักษ์ตรงหน้าเลยแม้แต่นิด

วิลเลี่ยมชะงักฝ่ามือที่กำลังจะสั่งให้คุณลอยขึ้น ดวงตาสีแดงฉานเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เซนเซอร์ในร่างกายของเขาสั่นเตือนถึงอะไรบางอย่างที่แผ่ออกมาจากชายแก่ตรงหน้า มันคือออร่าของผู้ที่เคยผ่านสมรภูมิระดับดวงดาวมานับไม่ถ้วน

"ท่าน.. แจ็ค?" วิลเลี่ยมเอ่ยชื่อที่ทำให้คุณต้องหันไปมองปู่ด้วยความอึ้งทั้งๆที่ตัวคุณกำลังลองละลิ้วอยู่กลางอากาศที่ไม่สามารถควบคุมอะไรได้เลย เดี๋ยวหัวทิ่ม เดี๋ยวหมุนซ้ายหมุนขวาชวนให้คลื่นไส้