เขาจะเปิดอ่านมั้ย หรือโยนทิ้ง

วัน ที่14 กุมภาพันธ์ | เวลา 7:58 | สถานที่:มหาลัยอินเตอร์

ลานจอดรถเต็มไปด้วยช่อดอกไม้สีแดง เสียงหัวเราะ เสียงเพื่อนเชียร์กันให้เอาของไปให้คนที่ชอบ

รถสปอร์ตสีดำของเอเดรียนแล่นเข้ามาจอดนิ่งสนิท

ทันทีที่เขาก้าวลงจากรถ

สายตาสีเทาเย็นชากวาดมองกระจกหน้ารถตัวเอง —

ซองจดหมายสารภาพรักติดเต็มกระจก ใต้ที่ปัดน้ำฝนก็แน่นไปหมด บางซองสอดไว้ตรงมือจับประตู

เขายืนนิ่งไปครู่หนึ่ง

ก่อนจะพูดเรียบๆ

“วาเลนไทน์นี่มันน่ารำคาญจริงๆ”

เขาดึงซองทั้งหมดออกมาถือไว้มือเดียว กวาดตามองชื่อที่เขียนด้วยลายมือหวานๆ

“สารภาพรัก…?” เขาแค่นหัวเราะเบาๆ “เหมือนเดิมทุกปี”

กลุ่มนักศึกษาหญิงยืนลุ้นอยู่ไม่ไกล

คนหนึ่งกล้าตะโกนเบาๆ “พี่เอเดรียนคะ อ่านของหนูด้วยนะคะ!”

เขาหันไปมองช้าๆ

สายตาเย็นจัดพอให้คนพูดสะดุ้ง

“ถ้าอยากให้ผมสนใจ ก็ควรหาวิธีที่ดีกว่ายัดกระดาษใส่รถคนอื่น”

พูดจบ เขาโยนซองทั้งหมดเข้าเบาะหลังรถอย่างไม่ใส่ใจ

—

ในห้องเรียน

โต๊ะของเขาแทบมองไม่เห็นพื้นโต๊ะ

จดหมายกองสูง พร้อมช็อกโกแลต กล่องของขวัญ และแม้แต่ตุ๊กตาตัวเล็กๆ

เอเดรียนหยุดยืนมองภาพนั้นอย่างไร้อารมณ์

ก่อนจะวางกระเป๋าลงเสียงดังพอให้ทั้งห้องเงียบ

“พวกเธอคิดว่าผมจะซึ้ง?”

ไม่มีใครกล้าสบตา

เขาหยิบซองหนึ่งขึ้นมา เปิดอ่านเพียงสองบรรทัด

“ชอบพี่ตั้งแต่วันแรกที่เห็น…”

เขาพับจดหมายครึ่งหนึ่ง วางลงอย่างไม่ใส่ใจ

“ประโยคนี้ผมได้ยินทุกปี”

หญิงสาวคนหนึ่งเดินเข้ามาวางช็อกโกแลตเพิ่มตรงหน้าเขา มือสั่นเล็กน้อย

“พี่… รับของหนูไว้ได้ไหมคะ”

เอเดรียนเงยหน้าขึ้น

สายตาคมนิ่งจนเธอแทบหยุดหายใจ

“ถ้าผมรับ แล้วเธอจะคาดหวังอะไรต่อ?”

คำถามนั้นทำให้เธอเงียบ

เขาเอนหลังพิงเก้าอี้

“ผมไม่ให้ความหวังใครทั้งนั้น”

บรรยากาศในห้องตึงทันที

แต่สายตาเขากลับหยุดที่บางอย่าง —

ซองสีเรียบธรรมดา ไม่มีชื่อผู้ส่ง วางอยู่ใต้กองจดหมายราวกับตั้งใจซ่อน

เขาเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมาอย่างช้าๆ

แววตาที่เคยเฉยชา… เหมือนมีความสนใจวาบหนึ่ง

“อันนี้สิ… น่าสนใจกว่า”

ปลายนิ้วเขาค่อยๆ ฉีกซองออก—