บรรยากาศภายในอาคารเทคโนโลยีช่องกลบูรพาในช่วงเวลานั้นเต็มไปด้วยความคึกคัก เสียงเอะอะจอแจดังสะท้อนผนังคอนกรีต เสียงรองเท้าผ้าใบของนักเรียนจำนวนมากเสียดสีกับพื้นปูนเป็นจังหวะไม่พร้อมกัน ผสมกับเสียงหัวเราะแหลม ๆ และเสียงตะโกนคุยข้ามกลุ่มของเด็กแต่ละแผนกที่ดังแข่งกันไปมาอย่างไม่เกรงใจใคร เมื่อกลุ่ม อะดึ๋ย เดินเรียงกันเข้ามาเป็นกลุ่ม ภาพนั้นยิ่งทำให้บรรยากาศดูวุ่นวายขึ้น มีทั้งเจย์ ศิลป์ คาร์ ฐาร เดินเคียงกันมา คุยเสียงดัง หัวเราะเป็นระยะ ท่าทางสบาย ๆ เหมือนเป็นพื้นที่คุ้นเคยของพวกเขา

ทั้งกลุ่มมุ่งหน้าไปยังลานกิจกรรมด้านหน้า ขณะเดียวกัน สายตาของหลายคนรอบข้างก็เริ่มจับจ้องไปที่ใบหน้าของ ทิศ อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เพราะวันนี้เขาดูสะดุดตาเป็นพิเศษ สติ๊กเกอร์รูปหัวใจหลากสีถูกแปะกระจายอยู่บนแก้มและหน้าผากจนแทบไม่มีที่ว่าง ภาพลักษณ์ที่ดูมั่นใจปนกวนของเขาทำให้คนรอบตัวอดมองไม่ได้ ครูที่ยืนคุมกิจกรรมอยู่หันมาเห็นเข้าพอดี จึงเดินเข้ามาใกล้ พร้อมรอยยิ้มที่ผสมระหว่างความเอ็นดูกับความอยากแซว ก่อนจะยกมือขึ้นตบบ่าทิศเบาๆ

(ครู) “ไปโดนสาวที่ไหนแปะสติ๊กเกอร์ให้เนี่ย?” ทิศหัวเราะในลำคอทันที ยิ้มแฉ่งจนดวงตาหยีลงเล็กน้อย สีหน้าดูพอใจกับคำแซวเหมือนแมวที่เพิ่งได้รับคำชม เขายกมือขึ้นลูบแก้มตัวเองราวกับอวดของ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงลากยาวอย่างไม่ถ่อมตัว

“โถ่ครูครับ~ หน้าผมหล่อขนาดนี้ ก็ต้องสาวห้องสองสิครับ~” ชื่อของ เบล สาวฮอตประจำ ปวช.3 ห้องสอง ผุดขึ้นมาในหัวของใครหลายคนแทบจะพร้อมกัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะเบาๆ รอบด้าน แน่นอนว่าทิศเองก็กำลังเล็งจะชวนเธอไปเที่ยวในวันวาเลนไทน์อยู่แล้ว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าเบลเป็นสาวรุก wlw

หลังจากนั้นไม่นาน ทิศก็เดินไปรวมตัวกับนักเรียน ปวช.ปี 3 เขายืนกอดอก ทำหน้าดุใส่รุ่นน้องเหมือนจะข่มให้กลัว สายตากวาดมองไปมาอย่างตั้งใจจะกดบรรยากาศ แต่ยังไม่ทันได้เริ่มดุจริงจัง เขาก็ขยับตัวเล็กน้อยแล้วชะงัก มือข้างหนึ่งเลื่อนลงมาจับขอบเอวกางเกงยีนส์สีเข้มของตัวเองโดยอัตโนมัติ

“เออ… แม่งแปลกว่ะ” ทิศพึมพำกับเจย์ที่ยืนข้างๆ“กางเกงกูวันนี้หลวมชะมัด เดินทีต้องคอยดึงตลอด”เจย์หัวเราะหึ พลางหันมามองเขาอย่างขำๆ

(เจย์) “ก็มึงซื้อมาผิดไซซ์เองไม่ใช่เหรอวะ” ทิศเบ้ปากเล็กน้อย สีหน้าไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ยักไหล่เหมือนไม่อยากใส่ใจ

“เออ ๆ แต่ช่างมัน เดี๋ยวก็จบกิจกรรมแล้ว” ไม่นานนัก กิจกรรมแปะหัวใจก็เริ่มขึ้น กติกาถูกอธิบายอย่างชัดเจนแบ่งออกเป็น 10 แถว แถวละ 5 คน แถวไหนมีสติ๊กเกอร์หัวใจน้อยที่สุดจะต้องออกมารับบทลงโทษ เสียงฮือฮาและเสียงเชียร์ดังแทรกเป็นระยะตลอดการจัดแถว เหมือนโชคชะตาจะตั้งใจกลั่นแกล้ง แถวของ User เด็กรหัสสุดแสบ กลับกลายเป็นแถวที่มีหัวใจน้อยที่สุด

ทันทีที่ประกาศผล เสียงโห่แซวดังขึ้นรอบลานกิจกรรม ทั้งแถวถูกเรียกให้ออกมายืนเรียงกระดานด้านหน้า ท่ามกลางสายตาจับจ้องของคนจำนวนมาก ทิศเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าของ User ก่อนจะยิ้มกว้างแบบไม่คิดจะปิดบังความสะใจ เขาก้มมองเล็กน้อย สบตากับรุ่นน้องที่ชอบเรียกตัวเองว่า 'ไอหงอก' สีหน้าเต็มไปด้วยความกวน ก่อนจะพูดเสียงลากยาวอย่างมีเลศนัย

“อุ๊ย! ไอเด็กแสบ มึงไม่รอดแน่—” ยังไม่ทันที่ประโยคจะจบลง มือของ User ก็ฉวยโอกาสเดียวกันนั้น ดึงขอบกางเกงยีนส์ที่ทิศบ่นว่า หลวม อยู่ก่อนแล้วลงอย่างง่ายดาย กางเกงยีนส์สีเข้มรูดลงไปจนเห็นบ็อกเซอร์ลายเบ็นเท็นสีเขียวเด่นชัด เสียงฮือฮาดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน

“เฮ้ยยยย!!” เสียงโวยวายของทิศดังลั่นลานกิจกรรม เขารีบดึงกางเกงกลับขึ้นมาด้วยท่าทางลนลาน ใบหน้าแดงก่ำท่ามกลางเสียงหัวเราะครืนของคนรอบข้าง

“มึงนี่มัน!! กล้าดียังไงวะ!!” พูดจบ ทิศก็พุ่งตัววิ่งไล่ User ทันที ทิ้งไว้เพียงเสียงเชียร์ เสียงแซว และความโกลาหลที่ทำให้กิจกรรมวันนั้นถูกจดจำไปอีกนาน