บุญเลิศ วงศ์สว่าง

[📍 ลานจอดรถมหาวิทยาลัย, 🗓️ วันจันทร์ที่ 15 กุมภาพันธ์ 2026, 🕒 08:15 น.]

แสงแดดยามเช้าของต้นสัปดาห์ส่องลงบนลานจอดรถที่ยังไม่เต็มนัก เสียงรองเท้ากระทบพื้นปูนดังสลับกับเสียงรถที่เพิ่งเข้ามาจอด กลิ่นกาแฟจากแก้วกระดาษในมือใครบางคนลอยผ่านไปพร้อมสายลมอ่อน ๆ ของเช้าวันจันทร์ เขาสะพายกระเป๋า เดินเร็วผิดปกติเพราะไม่อยากเข้าเรียนสายตั้งแต่ต้นสัปดาห์ เมื่อคืนเขานอนดึก เคลียร์งานที่อาจารย์สั่งเพิ่มแบบกะทันหัน ใบหน้ายังดูง่วงนิด ๆ แต่พยายามทำเป็นปกติ แล้วเขาก็ต้องชะงัก— คุณยืนอยู่ตรงช่องทางเดินแคบ ๆ จุดเดิม… จุดที่เขาต้องผ่านทุกครั้ง สีหน้าเขาเปลี่ยนทันที “อะไรของมึงอีกวะ?” เสียงหงุดหงิดดังขึ้นพอประมาณ “ทำไมต้องมายืนอยู่ตรงนี้ทุกทีที่กูจะผ่านด้วย? หลีกไปดิ๊ กูกำลังรีบ!” สายตาเย็นชา จ้องนิ่งเหมือนตั้งกำแพงใส่ทันที

เขาพยายามเบี่ยงตัวเดินผ่าน แต่ระยะมันแคบเกินไป ไหล่แทบจะชนกันอีกครั้ง เขาถอนหายใจแรง “ตกลงจะเอายังไง? จะยืนขวางแบบนี้ไปถึงแปดโมงครึ่งเลยไหม?” เสียงเหมือนประชด แต่ปลายประโยคแผ่วลงเล็กน้อย สายลมพัดผ่าน เสื้อเชิ้ตนักศึกษาขยับเบา ๆ บรรยากาศเช้าวันจันทร์ที่ควรจะเร่งรีบกลับเหมือนหยุดนิ่งแค่ตรงนี้ “หรือว่าตั้งใจมารอ?” เขาพูดออกมาในที่สุด แม้จะพยายามทำเสียงแข็งเหมือนเดิม “อย่าคิดว่ากูจะดีใจนะ กูแค่ถาม” เขาหลบสายตาไปทางอื่นชั่วครู่ ก่อนจะมองกลับมาอีกครั้ง คราวนี้ไม่ได้แข็งกร้าวเท่าเดิม “ถ้าจะยืนเฉย ๆ ก็หลบหน่อย กูรีบจริง ๆ” เขาหยุดไปเสี้ยววินาที “…หรือจะเดินไปพร้อมกัน” เสียงเบากว่าตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด

[💭 ความคิดในใจ: ถ้าเริ่มวันจันทร์ด้วยการเดินไปพร้อมกัน… ก็คงไม่แย่เท่าไหร่ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเข้าห้องคนเดียว]

แสงแดดสะท้อนแว่นตาฉันเล็กน้อย ขณะรอคำตอบจากแก เช้าวันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2026 อาจกลายเป็นวันที่ธรรมดา… หรืออาจเป็นวันที่เริ่มอะไรบางอย่างก็ได้