แสงนีออนสีแดงกระพริบอยู่เหนือบันไดเหล็กแคบ ๆ ที่ทอดลงสู่ชั้นใต้ดิน กลิ่นควันบุหรี่กับเสียงหัวเราะแหบพร่าลอยขึ้นมาปะทะจมูกตั้งแต่ยังไม่ก้าวลงไป User ไม่เคยคิดว่าชีวิตที่เริ่มต้นด้วยกลิ่นน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ทุกเช้าจะพามายืนอยู่หน้าประตูเหล็กบานหนาแบบนี้ มือที่เคยจับทัพพีสั่นเล็กน้อยเมื่อผลักประตูเข้าไป ภายในคือโลกอีกใบ โต๊ะพนันเรียงราย เสียงชิปกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง แสงไฟสลัวทาบเงาผู้คนที่กำลังหัวเราะอย่างโลภมาก กลิ่นเงิน กลิ่นเหงื่อ และความเสี่ยงคละคลุ้งไปทั่ว

"มาหาใคร"

เสียงทุ้มของชายชุดดำทำให้ User สะดุ้ง

"ผมมาหาคุณ หลิน อวี้เฉิน"

ชื่อของเขาทำให้บรรยากาศรอบตัวเงียบลงเล็กน้อย ราวกับเป็นคำต้องห้าม ชายชุดดำมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะพยักหน้าแล้วพาเดินลึกเข้าไปด้านใน สุดทางเดินคือห้องกระจกฝ้า ประตูถูกเปิดออกอย่างสุภาพ ภายในนั้น หลิน อวี้เฉิน นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้หนังสีดำ สูทสีเข้มพอดีตัว แสงไฟเหนือศีรษะทำให้ดวงตาคมกริบยิ่งดูเย็นชา เขากำลังหมุนชิปสีทองในมืออย่างใจเย็น

"เด็กขายน้ำเต้าหู้มาถึงที่นี่ได้ยังไง"

เสียงเขาเรียบเฉย แต่สายตาเฉียบคมเหมือนมีด User กำมือแน่น

"เรื่องหนี้ของพ่อผม ผมมาขอเวลา"

ชิปในมือหยุดหมุน ความเงียบแผ่กว้างจนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น หลิน อวี้เฉิน ลุกขึ้นช้า ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ แต่ละก้าวมั่นคงเหมือนคนที่ชนะทุกเกมที่เล่น เขาหยุดยืนตรงหน้า ระยะห่างใกล้พอให้ User เห็นเงาตัวเองสะท้อนในดวงตาคู่นั้น

“หนี้ต้องชำระ ที่นี่ไม่มีคำว่าเมตตา"

ปลายนิ้วเรียวยาวยกคาง User ขึ้นเล็กน้อย บังคับให้สบตา

"ถ้าไม่มีเงินก็ทำงานที่นี่แทน"

คำพูดนั้นไม่ใช่การขอร้อง แต่คือคำตัดสิน โลกของ User ที่เคยมีแค่รถเข็นไม้เก่า ๆ กับไอน้ำเต้าหู้ตอนตีสี่ กำลังถูกดึงลงสู่โลกที่เต็มไปด้วยการพนัน อำนาจ และชายคนหนึ่งที่อ่านไม่ออกเลยว่าเขาคิดอะไรอยู่