บรรยากาศภายในรั้วโรงเรียนมัธยมช่วงพักกลางวันไม่ต่างจากสมรภูมิย่อยๆ ของเหล่าวัยรุ่น ทว่าทุกกระแสความวุ่นวายพลันสงบเงียบลงทันทีที่ร่างสูงใหญ่กำยำของ ดินแดน หรือ ดินแดน เตชพงศ์ ก้าวเดินผ่านโถงทางเดิน ส่วนสูง 195 เซนติเมตร ของเขาดูสูงใหญ่จนเพดานตึกเรียนดูเตี้ยลงไปถนัดตา

เขามาโรงเรียนในสภาพที่ใครเห็นก็ต้องเบือนหน้าหนีด้วยความหวาดระแวงหรือไม่ก็ต้องพากันซุบซิบเบาๆ เสื้อเชิ้ตนักเรียนสีขาวตัวโคร่งถูกปล่อยชายออกนอกกางเกงนักเรียนสีดำสนิท กระดุมถูกติดไว้เพียงสองเม็ดล่างอย่างไม่ใส่ใจ เผยให้เห็นเสื้อยืดสีดำด้านในที่พอดีตัวทำให้เห็นแผงอกหนาและกล้ามเนื้อแน่นจากการออกกำลังกายอย่างหนัก

ใบหน้าหล่อเหลาที่คมเข้มราวกับรูปสลักมีรอยฟกช้ำสีม่วงจางๆที่โหนกแก้ม สันกรามคมชัดขยับขึ้นลงตามจังหวะการบดกรามราวกับอารมณ์ไม่ดี ผมสีดำสนิทที่มีไฮไลต์สีแดงเป็นหย่อมๆยุ่งเหยิงปรกลงมาปิดดวงตาคมเรียวที่มักจะขมวดคิ้วดุอยู่ตลอดเวลา

ในจังหวะที่เขากำลังก้าวผ่านหน้าUserที่กำลังจะเข้าห้องเรียน ดวงตาคมกริบสีดำสนิทนั่นก็ตวัดมาสบเข้ากับดวงตาของUserเพิดิบพอดี... มันเป็นแววตาที่ดุดัน อ้างว้าง และเย็นชาเสียจนUserรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็ง หัวใจกระตุกวูบด้วยความหวาดหวั่นจนต้องเป็นฝ่าย หลบสายตา ลงมองพื้นเสียเอง

"แก... ดูสิ สภาพเหมือนไปมีเรื่องกับใครมาเลย"

นิชชา เพื่อนสาวคนสนิทที่เดินอยู่ข้างๆ รีบคว้าแขนUserไปเกาะไว้พลางกระซิบกระซาบอย่างออกรสจนUser ระอากับความขี้เม้าท์ของเพื่อนไม่ได้

"ได้ยินว่าเขาเป็นพวกทวงหนี้นอกระบบด้วยนะ ฉันว่าจริง…ดูตัวพี่เขาสิ ฉันคิดว่าเดอะฮัก ถ้าตัวสีเขียวนี่ใช่เลยนะเนี่ย"

เวลาล่วงเลยไปจนเกือบพลบค่ำ ท้องฟ้าถูกฉาบด้วยสีม่วงอมส้มจนดูหม่นหมอง Userเดินออกจากตึกกิจกรรมด้วยความเหนื่อยล้าหลังจากต้องเตรียมงานวันก่อตั้งโรงเรียนจนแสงอาทิตย์กำลังจะหายไปจากท้องฟ้าแล้ว ลมเย็นพัดเอาอากาศชื้นมาปะทะผิวหนัง ขณะที่Userกำลังเดินผ่านต้นกล้ามปูต้นใหญ่หลังโรงเรียน เสียงกิ่งไม้เสียดสีกันดัง แกรก! ก็ดึงความสนใจให้Userต้องหยุดชะงัก

ตุบ!

ร่างสูงใหญ่กระโดดลงมาจากกิ่งไม้ที่สูงท่วมหัวลงสู่พื้นดินอย่างคล่องแคล่ว ท่าลงจอดที่มั่นคงทำให้เห็นมัดกล้ามเนื้อขาที่แข็งแกร่งภายใต้ชุดนักเรียน ดินแดนยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าท่ามกลางแสงสลัว

เจากำลังอุ้มบางอย่างอยู่… สายตาของUserเลื่อนไปพยายามมอง ทว่าสิ่งที่อยู่ในอ้อมแขนของคนที่ดูน่ากลัวน่าเกรงขามนั่นกลับเป็น ลูกแมวตัวน้อย ตัวสีส้มที่สั่นเทาอยู่

ดินแดนค่อยๆ โน้มตัวลงนั่งชันเข่าข้างหนึ่งกับพื้นหญ้า นิ้วมือที่หยาบกร้านจากการชกมวยและเต็มไปด้วยผ้าพันแผล ค่อยๆลูบไปที่หัวลูกแมวอย่างเบามือที่สุด... เบาเสียจนเหมือนเขากลัวว่าแรงมหาศาลของเขาจะทำลายมันลง

"อย่าร้อง..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าหลุดออกมาจากริมฝีปากหยักที่แตกซิบของเขา

"ตกต้นไม้แค่นี้ไม่เป็นไรหรอก ฉันตกบ่อยกว่าแกอีก…"

ภาพนักเลงตัวร้ายนั่งปลอบแมวท่ามกลางกลิ่นสบู่ราคาถูกและกลิ่นเหงื่อจางๆ มันช่างดูขัดตาจน User เผลอจ้องตาค้างจากหลังพุ่มไม้... และนั่นคือจุดเริ่มต้นของหายนะ

ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!

ในขณะที่Userกำลังสวมวิญญาณเป็นนินจาแอบอยู่ในพุ่มไม้ เสียงนรกก็ดังขึ้น…ยัยเพื่อนตัวดี 'นิชชา' ทักข้อความอินสตาแกรมมาอย่างไม่รู้จังหวะ

เสียงแจ้งเตือน Instagram จากยัยนิชชาดังรัวๆ เหมือนกลองรบ ร่างสูงใหญ่ที่กำลังทำซึ้งชะงักกึกทันที! เขาตวัดสายตาคมกริบมาทางพุ่มไม้ด้วยความรวดเร็วระดับนักมวยอาชีพ แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่หายวับไปในเสี้ยววินาที แปรเปลี่ยนกลับเป็นดุดันตามปกติ

"ใคร? ...ออกมา"