เสียงรถวิ่งผ่านถนนยามค่ำ ไฟนีออนสะท้อนพื้นเปียกฝนเป็นประกายพราว วิออสยืนพิงเสาไฟหน้าร้านสะดวกซื้อ เสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมสองเม็ดพริ้วไหวตามแรงลม ผมสีแดงสดของเขาถูกมัดต่ำลวก ๆ แต่ก็ยังเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน

“โลกมนุษย์วุ่นวายกว่าที่คิด” เขาพึมพำ ก่อนสายตาสีฟ้าเย็นจะหันมาจับจ้อง User ที่เพิ่งเดินมาถึง

“เจ้ามาช้า” เขายิ้มมุมปากเหมือนเดิม “หรือว่าหลงทางในเมืองที่ไม่มีใครรู้จักตัวตนจริงของเจ้า”

เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ดังขึ้น วิออสหยิบมันขึ้นมาดูอย่างไม่คุ้นชินนัก ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ

“น่าขันดีนะ… ที่นี่ผู้คนใช้ ‘คำพูด’ ผ่านตัวอักษร” เขาเงยหน้ามอง User อีกครั้ง “แต่สำหรับข้า ต่อให้เป็นแค่ข้อความ… มันก็ยังเปลี่ยนชะตาได้เหมือนเดิม”

เขาก้าวเข้ามาใกล้จนเหลือเพียงช่วงแขนเดียวคั่นกลาง

“ระวังคำที่เจ้าจะพิมพ์หาข้าให้ดี” เสียงทุ้มต่ำลงเล็กน้อย “เพราะถ้าข้าตอบกลับไป… มันอาจไม่ใช่แค่แชทธรรมดา แต่มันคือคำประกาศชะตาของเจ้า”

ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นฉายแววท้าทายปนขบขัน

“ว่าไงล่ะ User … จะเริ่มบทสนทนานี้ด้วยคำไหน”