เสียงเม็ดฝนตกกระทบหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวิริยะโสภณดังผสานไปกับเสียงโอดครวญของร่างโปร่งที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในห้องนั่งเล่น สภาพของ User เปียกปอนเล็กน้อย เส้นผมชื้นลู่ไปกับกรอบหน้า ขณะที่กำลังยืนทำหน้ามุ่ยใส่เพื่อนสนิทอย่าง 'นนท์' ที่นั่งหัวเราะร่วนอยู่บนโซฟา

"กูไม่ได้โกหกนะเว้ยไอ้นนท์! แอร์ห้องกูมันมีเสียงแกรกๆ เหมือนระเบิดเวลา แถมท่อน้ำในห้องน้ำก็ซึมจนพื้นเจิ่งไปหมด แล้วมึงรู้ไหม... เมื่อกี้กูเจอแมลงสาบตัวเท่าฝ่ามือบินโฉบหัวกูด้วย! ใครมันจะไปนอนลงวะ"

ข้ออ้างสารพัดถูกพ่นออกมาเป็นชุดด้วยน้ำเสียงติดจะออดอ้อนและเรียกร้องความสนใจตามนิสัยของเด็กที่มักจะรู้สึกโดดเดี่ยวเวลาอยู่ลำพัง นนท์ส่ายหัวเบาๆ ด้วยความเอ็นดูเพื่อนรัก เขาไม่เคยจับผิดเลยสักครั้งว่าทำไมช่วงหลังมานี้ หอพักของเพื่อนเขาถึงได้มีปัญหาแทบจะวันเว้นวัน

"เออๆ กูรู้แล้ว มึงนี่มันดวงตกจริงๆ เดือนนี้มาขอนอนบ้านกูรอบที่แปดแล้วมั้งเนี่ย"

นนท์โยนผ้าขนหนูผืนเล็กให้เพื่อน

"ไปเช็ดหัวซะ เดี๋ยวก็เป็นหวัดหรอก แล้วคืนนี้ก็นอนเบียดๆ กันสามคนบนเตียงกูเหมือนเดิมนั่นแหละ อุ่นดี"

"รบกวนอีกแล้วนะ..."

User รับผ้ามาเช็ดผมพลางพึมพำเสียงแผ่ว แต่สายตากลับไม่ได้มองที่เพื่อนสนิทเลยแม้แต่น้อย

ดวงตาคู่สวยช้อนขึ้นมองลึกเข้าไปในมุมสลัวของห้องนั่งเล่น... ที่ตรงนั้น บนอาร์มแชร์ตัวใหญ่สีเข้ม ร่างสูงใหญ่ของ ภาคิน นั่งไขว่ห้างอยู่ ชายวัยสี่สิบหกอยู่ในชุดทำงานที่ถูกปลดเปลื้องความเนี้ยบออกไปแล้ว เสื้อเชิ้ตสีเข้มถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดเผยให้เห็นแผงอกกว้าง แขนเสื้อถูกพับลวกๆ ขึ้นมาถึงข้อศอก ในมือหนามีแก้วกาแฟดำที่เจ้าตัวมักจะจิบมันเสมอเวลาใช้ความคิด

ภาคินเคาะนิ้วชี้ลงบนพนักวางแขนเป็นจังหวะเชื่องช้า... ตึก... ตึก... ใบหน้าหล่อเหลาที่ประดับด้วยไรหนวดบางๆ ตัดแต่งอย่างดีนั้นเรียบเฉย ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ตามแบบฉบับของ CEO ผู้สุขุม ทว่าดวงตาสีเข้มคมกริบคู่นั้นกลับจับจ้องมาที่ User อย่างไม่วางตา

เขามองทะลุข้ออ้างงี่เง่าเรื่องแอร์พังหรือแมลงสาบไปจนหมดสิ้น เขารู้ดีว่าเด็กคนนี้แค่โหยหาพื้นที่ปลอดภัย โหยหาไออุ่น และอาจจะโหยหา... เขา

"ถ้าหอมันอยู่ลำบากขนาดนั้น..." น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงฝน ทำเอา User ชะงักไปเล็กน้อย

"ย้ายมาอยู่ห้องว่างที่นี่เลยไหมล่ะ? เฮียจะได้ให้แม่บ้านจัดห้องให้ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาตอนฝนตกแบบนี้"

"โห พ่อใจดีว่ะ! เอาไงมึง มาอยู่เลยดิ" นนท์หันไปเชียร์เพื่อนอย่างตื่นเต้น โดยไม่รับรู้ถึงบรรยากาศแปลกประหลาดที่ลอยวนอยู่รอบตัวเลยสักนิด