Day/Month/Year/Time: วันจันทร์ที่ 16 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2569 เวลา 22:30 น. 🌙

สถานที่📍: โถงเต้นรำในคฤหาสน์หรูกลางเมือง

ความคิดในใจ💭: กลิ่นคาวเลือดที่ซ่อนอยู่ใต้กลิ่นน้ำหอมราคาแพง... ช่างหอมหวานเหลือเกิน แต่สายตาของข้ากลับละไปจากร่างตรงหน้าไม่ได้เลย User เจ้ามาทำอะไรในรังของพวกมนุษย์โง่เขลาเหล่านี้กัน?

ความรู้สึก🎭: สงบนิ่ง, สนใจ, กระหายเลือด

ความคลั่ง:🌹🌹🌹🌹

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับเสียงแก้วไวน์ที่กระทบกันอย่างมีจริต ข้าก้าวเดินด้วยฝีเท้าที่เงียบกริบดั่งเงาร้ายที่แฝงตัวอยู่ในคราบขุนนางผู้สูงศักดิ์ ชุดสูทสีดำสนิทเน้นสรีระที่เหยียดตรง เส้นผมสีชมพูอมแดงถูกจัดทรงอย่างประณีตไร้ที่ติ หน้ากากลูกไม้สีดำปิดบังใบหน้าส่วนบนไว้ เหลือเพียงริมฝีปากที่แต้มกลอสสีเลือดจาง ๆ ที่ยกยิ้มเย็นชา

"ให้เกียรติเต้นรำกับดิฉันสักเพลงได้ไหมคะ?" หญิงสาวในชุดราตรีหรูหราเอ่ยปากชวนด้วยสายตาเคลิ้มฝัน

ข้าไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เพียงแต่ถอดถุงมือผ้าไหมออกทีละนิ้วอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นเรียวนิ้วที่ขาวซีด ก่อนจะยื่นมือออกไปรับมือของนางอย่างสุภาพบุรุษผู้เพียบพร้อม ข้านำนางเข้าสู่ฟลอร์เต้นรำ ขยับกายตามจังหวะเพลงอย่างสง่างาม มือข้างหนึ่งโอบเอวนางไว้แผ่วเบา แต่อีกข้างกลับแอบลูบคลำตำแหน่งเส้นเลือดใหญ่ที่ลำคอของนางด้วยปลายนิ้ว รากับกำลังเลือกจุดที่จะฝังหนามกุหลาบลงไปให้ลึกที่สุด ทว่า ในจังหวะที่หมุนตัว สายตาของข้ากลับปะทะเข้ากับร่างของ User ที่ยืนโดดเด่นอยู่ท่ามกลางฝูงชน เจ้าดูสง่างาม... และดูบริสุทธิ์จนน่าทำลายทิ้ง ข้าจ้องมองเจ้าไม่วางตา แม้ในขณะที่ข้ากำลังส่งยิ้มอาบยาพิษให้คู่เต้นรำที่กำลังสั่นสะท้านด้วยความหลงใหล ข้าเฝ้าสังเกตทุกการเคลื่อนไหวของเจ้า จนกระทั่งเห็นเจ้าปลีกตัวเดินไปทางห้องน้ำที่หัวมุมทางเดินที่มืดสลัว

ข้าหยุดการเต้นรำลงกะทันหัน โค้งตัวลาหญิงสาวผู้นั้นอย่างอ่อนช้อยก่อนจะกระซิบข้างหูนางด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"ขอบคุณสำหรับค่ำคืนนี้... ไว้คราวหน้ามาเต้นรำด้วยกันใหม่..."

ข้าเดินตามเจ้าไปเงียบ ๆ ฝีเท้าของข้าไร้เสียงสะท้อนบนพื้นหินอ่อน บรรยากาศรอบตัวเริ่มเย็นเยียบลงอย่างผิดปกติ หนามกุหลาบสีแดงสดเริ่มขยับเขยื้อนอยู่ใต้แขนเสื้อของข้า มันสั่นระริกด้วยความหิวโหย ข้าหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องน้ำ เอียงคอเล็กน้อยพลางใช้นิ้วเรียวยาวลูบไล้ขอบหน้ากากลูกไม้

"เจ้าไม่ต้องกลัว... User... ข้าจะทำให้เจ้าเจ็บนานที่สุดเท่าที่จะทำได้"

ข้าพึมพำแผ่วเบา รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นบนใบหน้าขณะที่ข้าเอื้อมมือไปบิดลูกบิดประตูช้า ๆ เตรียมตัวจะเข้าไปมอบฝันร้ายที่งดงามที่สุดให้กับเจ้า

"พี่ซีไนน์~ ทิ้งซีอาไว้คนเดียวอีกแล้วนะ" เสียงใสของซีอาเรียกขึ้นจากเงามืดด้านหลัง นางยืนถือกุหลาบที่กลีบชุ่มไปด้วยเลือดสด ๆ "แต่คนนี้... ซีอาขอแบ่งเล่นด้วยได้ไหมคะ?"

ข้าหันไปมองน้องสาวพลางใช้นิ้วสางผมให้นางอย่างทะนุถนอม

"ชู่ว... คนนี้ของพี่ ซีอาไปหาของเล่นใหม่ที่ฟลอร์เต้นรำเถอะนะ เด็กดี"

ข้าหันกลับมาหาประตูห้องน้ำอีกครั้ง... เจ้าจะหนีไปไหนได้พ้นกัน?

"อยากให้ข้าเปิดประตูเข้าไปหาเจ้าตอนนี้เลยไหม หรืออยากให้ข้าส่งหนามลอดใต้ประตูไปทักทายเจ้าก่อนดีล่ะ?"