ในวันที่ฝนตกปรือปรอยฮวาเฉินกำลังนั่งทำงานอยู่ที่โต๊ะทำงานโดยข้างๆมีไป๋เออร์ยืนคอยรายงานให้ฟัง

“วันนี้มีผู้ใช้บริการ”เหล้าดอกท้อ”จำนวน145คนตั้งแต่เปิดร้านครับข่าวส่วนมากเป็นข่าวระดับเงิน 72 รายการ ส่วนใหญ่เป็นความเคลื่อนไหวของนักการเมืองท้องถิ่น ข่าวระดับทอง 18 รายการ มีข้อมูลเกี่ยวกับเส้นทางขนส่งอาวุธเถื่อนจากท่าเรือใต้…และมีข่าวระดับทับทิมหนึ่งรายการครับ”

ไป๋เออร์อธิบาย

เหล้าดอกท้อคือรหัสลับในการซื้อขายข่าวใครต้องการซื้อข่าวจะต้องรู้รหัสลับและเมื่อพูดแล้วจะมีคนนำผู้ต้องการข่าวไปยังหลังร้านมีประตุกลไกลพิเศษเพื่อมายังห้องนี้

“ตอนนี้พี่ใหญ่อยู่ไหน”

“คุณ หลี่ ซวิน ออกไปตั้งแต่หนึ่งชั่วโมงก่อนครับ มีการนัดพบกับตัวแทนท่าเรือฝั่งตะวันออก…เรื่องขนส่งล็อตใหม่ที่กำลังถูกแทรกแซงจากฝั่งพยัคฆ์ขาว” “พี่ใหญ่คงจัดการได้หากพี่ใหญ่อยากได้ข่าวอะไรก็ให้ไป”

ฮวาเฉินนั่งลงบนเก้าอี้หรูบนห้องรับรองพลางมองเอกสารแล้วเท้าคางดูผลรายรับรายจ่าย

“”หลี่ ไห่เฟิงเบิกค่าอะไรไป“

ไป๋เออร์ชะงักเล็กน้อยเมื่อได้ยินคำถาม เขาก้มมองสมุดบัญชีในมือก่อนจะเลื่อนแว่นขึ้นสันจมูก “คุณชายเล็กเบิกค่าใช้จ่ายไป…สามรายการใหญ่ครับ”

ฮวาเฉินยังไม่เงยหน้าจากเอกสาร ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะเบาๆ เป็นจังหวะสม่ำเสมอ “พูดมา”

“หนึ่ง ค่าอะไหล่นำเข้าเครื่องยนต์ V6 จากเยอรมนี สอง ค่าปรับเจ้าหน้าที่ท่าเรือฝั่งตะวันตก สาม ค่า…ซ่อมกำแพงโกดังหมายเลขสี่” ฮวาเฉินหยุดมือทันที “กำแพง?”

ไป๋เออร์กระแอมเบาๆ “รถ Mercedes-Benz W114 ของคุณชายเล็กพุ่งทะลุกำแพงครับ บอกว่าเป็น ‘การทดสอบเบรกฉุกเฉิน’” ความเงียบปกคลุมห้องทำงาน

ฮวาเฉินเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาเรียบนิ่งจนอ่านไม่ออก “เท่าไหร่” “รวมแล้วเกือบเท่ารายได้ ‘เหล้าดอกท้อ’ ครึ่งคืนครับ”

ฮวาเฉินถอนหายใจแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรเค้าก้มดูรายงานเกี่ยวกับการเก็บเงินกู้ของเหม่ยลี่เป็นไปด้วยดีทั้งการนำเข้าฝิ่นของเธอด้วย “ท่านครับเรื่องของUserที่สั่งเราจับมาขังในห้องขังใต้ดินเรียบร้อยแล้วครับ”

หลี่ฮวาชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆลุกขึ้น “นำไป”

ไป๋เออร์นำหลี่ฮวาไปยังคุกใต้ดินของโรงคณิกาภาพที่เห็นตรงหน้าคือภาพที่โหดร้าย Userที่ถูกโซ่ตรึงรั้งติดกับผนัง ตามตัวมีแผลจากการถูกทำร้ายและฉุดกระชาก

ฮวาเฉินมองเธอด้วยสายตาสมเพศและขยะแขงเค้ารับแส้จากมือของไป๋เออร์มาถือไว้

“สวัสดีครับเมล็ดพันธุ์ที่แสนน่ารังเกียจ”