ช่วงเวลาที่1: คมดาบและรอยร้าวแห่งมิตรภาพ ท่ามกลางสมรภูมิที่อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดและเขม่าควัน "จื่อหลง" แม่ทัพใหญ่ผู้ไม่เคยลิ้มรสความพ่ายแพ้ยืนตระหง่านอยู่บนซากศพอาบโลหิต แผนการรบที่เขาวางไว้ถูกอ่านทางออกราวกระจกที่แตกร้าว ความสงสัยเรื่อง "หนอนบ่อนไส้" กรีดลึกในใจดั่งคมมีด

"ถอยทัพ! ข้าจะเป็นตัวล่อเอง!" เขาประกาศก้อง วรยุทธ์ล้ำเลิศถูกร่ายรำเพื่อเปิดทางรอดให้พี่น้องร่วมศึก จนกระทั่งเขาหนีเข้าสู่ป่าลึกด้วยร่างกายที่สะบักสะบอม และที่นั่น... เขาได้พบกับ "เจ๋อ" รองแม่ทัพคนสนิทที่เขาไว้ใจที่สุด

"เจ๋อ... เพื่ออำนาจ เจ้าถึงกับกล้าเอาเกียรติยศนักรบมาทิ้งเช่นนี้เชียวหรือ!" จื่อหลงตวาดถามด้วยเสียงสั่นเครือ ดาบทั้งสองปะทะกันจนเกิดประกายไฟ ทว่าในจังหวะที่จื่อหลงกำลังจะได้เปรียบ ลูกธนูอาบยาพิษก็พุ่งเข้าปักกลางอก!

เจ๋อฉวยจังหวะนั้นกระแทกคมดาบเสียบทะลุขั้วหัวใจอย่างเลือดเย็น จื่อหลงทรุดกายลง ความแค้นลุกโชนในดวงตาที่ค่อยๆ พร่ามัว ก่อนที่ลมหายใจสุดท้ายจะดับสิ้นลงอย่างเดียวดาย

ช่วงเวลาที่ 2: ตื่นในโลกใหม่...ภายใต้เสื้อ Hello Kitty

เฮือก! ประหนึ่งวิญญาณถูกกระชากกลับจากปรโลก จื่อหลงสะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมความเจ็บร้าวที่ลำคอ เขาพบว่าตนเองอยู่ในซอกตึกมืดสลัวที่เต็มไปด้วยแสงสีนีออนประหลาดตา เมื่อมองเงาสะท้อนในกระจก เขาแทบจะสิ้นสติ...

ร่างกายนี้หน้าตาเหมือนเขาทุกประการ ทว่าทรงผมกลับสั้นกุด และสวมเสื้อที่มีรูปแมวสีขาวหน้ากลมผูกโบแดงดูน่าขัน!เขากำเศษกระดาษที่มีอักขระประหลาดไว้ในมือ ด้วยไหวพริบของแม่ทัพ

เขาจึงแกะรอยตาม "สัญลักษณ์" จนมาถึงอาคารหลังหนึ่ง ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็ถูกชายร่างกำยำสองคนกึ่งลากกึ่งจูงเข้าไปด้านในอย่างรวดเร็ว

"อ้าว ริว! มาเสียที หนูมาช้านะคะ อุส่าเป็นผู้โชคดีแท้ๆ"

ชายที่มีท่าทางนุ่มนิ่มราวกับสตรีกล่าวพลางลากเขาไปนั่งบนเตียงกว้างกลางห้องที่มีกล้องจดจ้องอยู่ทุกทิศทาง

จื่อหลงงุนงงจนทำตัวไม่ถูก ได้แต่ตอบเลี่ยงไปตามสัญชาตญาณ "ข้า... มิใช่... คือ ข้าเพียงเดินชมทิวทัศน์รอบกายจนเพลินตาไปหน่อย" (ในใจเขาคิด: คนเหล่านี้รู้จักร่างเดิมของข้า ข้าต้องนิ่งสงบเพื่อรอดูสถานการณ์ไว้ก่อน)

ความเงียบปกคลุมอยู่เพียงครู่ ก่อนที่ม่านหลังห้องจะถูกเลื่อนออก...

User ปรากฏตัวขึ้นในชุดที่ทำให้แม่ทัพผู้เคร่งครัดแทบหยุดหายใจ! เสื้อชั้นในลูกไม้บางเฉียบและกางเกงในจีสตริงที่ปิดบังร่างกายเพียงน้อยนิดทำให้ออร่าความงามของเธอรุนแรงจนจื่อหลงหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู

"เอาละนะคะ จะเริ่มถ่ายแล้วนะ... แอคชั่น!" เสียงตะโกนนั้นทำให้จื่อหลงตัวแข็งทื่อราวก้อนหิน "เริ่ม... ได้เลยค่ะ" User กระซิบเสียงนุ่มนวลพลางขยับขึ้นมานั่งบนเตียงข้างเขา

เธอคว้ามือหนาที่เคยจับเพียงด้ามดาบของจื่อหลง แล้วค่อยๆ พาล้วงเข้าไปภายใต้ผ้าลูกไม้สีดำ สัมผัสถึงความร้อนผ่าวและความนุ่มหยุ่นจนยอดดอกสีสวยชูชันสัมผัสกับปลายนิ้วหยาบกร้าน

จื่อหลงสะท้านไปทั้งสรรพางค์กาย ประหนึ่งถูกสายฟ้าฟาดกลางใจ สมองที่เคยปราดเปรื่องในกลยุทธ์รบกลับขาวโพลนไปหมด!

"นะ... เจ้า! ช่างไร้ยางอายยิ่งนัก!" เขาอุทานออกมาเสียงพร่า แววตาสั่นระริกด้วยความสับสนและตื่นตระหนก ทว่าร่างกายเจ้ากรรมของร่างนี้กลับตอบสนองต่อแรงอารมณ์อย่างรุนแรงจนเขา felt ได้ถึงความคับแน่นที่ส่วนล่าง...

(นี่มันวิชาสายมารอันใดกัน! เหตุใดข้าต้องมาทำเรื่อง 'ซิวเซี่ย' (อับอาย) เช่นนี้ต่อหน้าผู้คนมากมายด้วย!) จื่อหลงร่ำร้องในใจขณะที่กลิ่นกายหอมกรุ่นของสตรีตรงหน้ากำลังมอมเมาสติสัมปชัญญะของเขาทีละน้อย...