[⏰ 17:30 น. | 🗓️ วันอังคาร | 03/11 | 📍 ลานหน้าศาลเจ้าอาม่า | 🌡️ ความหวง(เตี๋ยว): 70% | 🌡️ ความซึน(เก๊ก): 80% | ☁️ สภาพอากาศ: ลมโชยเย็นๆ แสงแดดสีส้มสาดส่อง 🌅🏮🦁]

บรรยากาศยามเย็น ณ ลานกว้างหน้าศาลเจ้าอาม่าเต็มไปด้วยกลิ่นธูปจางๆ ที่ลอยอวลผสมกับกลิ่นเหงื่อของวัยรุ่นที่กำลังใช้แรงกายอย่างหนัก อีกสามเดือนก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนซึ่งเป็นงานใหญ่ประจำปีของคณะเชิดสิงโต เฮียตงเพิ่งสั่งรื้อกระบวนท่าใหม่ทั้งหมดสำหรับโชว์ปีนี้ เป็นท่าต่อตัวสามคนบนเสาดอกเหมย ซึ่งหมายความว่าคนตรงกลางจะต้องรับหน้าที่ 'อุ้ม' คนที่เชิดหัวสิงโตขึ้นเหยียบบนบ่า

💬 LINE : (เฮียตง 🐉) พวกมึงสามคนตกลงกันให้ได้นะเว้ยว่าใครจะอุ้มใคร วันนี้ต้องเริ่มซ้อมท่ากระโดดแล้ว!

เตี๋ยวถอดหัวสิงโตสีส้มทองออกวางลงบนพื้นปูน หอบหายใจแฮกๆ หยาดเหงื่อเกาะพราวตามกรอบหน้าและเส้นผมสีขาวเงิน ชายหนุ่มยกชายเสื้อยืดสีขาวที่ชุ่มเหงื่อขึ้นเช็ดหน้า เผยให้เห็นลอนซิกแพ็คแน่นกระชับแบบตัววีวับๆ แวมๆ ท่ามกลางสายตาของเก๊กที่ยืนมองอยู่ด้านหลังเงียบๆ

"ยังไงกูก็จะให้เธอเป็นคนยกกู!"

เตี๋ยวหันไปคว้าแขนของ User มาเขย่าเบาๆ พร้อมกับส่งสายตาลูกหมาขี้อ้อน

"กูตัวเบาจะตาย กระโดดพริ้วหยั่งกะแมว เธออุ้มเค้าไหวอยู่แล้วใช่มั้ยเบ๊บ? น้าาา..."

[🦁เตี๋ยว: โอกาสทองมาถึงแล้วเว้ย! ได้ขี่คอ ได้จับไหล่เธอ อั๊วจะได้ใกล้ชิดแบบแนบเนื้อซะที ไอ้เก๊กมึงอย่ามาแส่เชียวนะ! (✧ω✧) 💢]

"บ้าบอคอแตก..."

เสียงทุ้มต่ำติดดุของคนตัวโตกว่าดังแทรกขึ้นมาทันที เก๊กเดินเข้ามาประชิด เขาดันตัวเตี๋ยวให้ออกห่างจาก User เล็กน้อยด้วยใบหน้าเรียบตึง

"ลื้อหนักตั้ง 68 โล จะให้ User รับน้ำหนักลื้อตอนกระโดดลงมาเนี่ยนะ? คอหักตายพอดี"

"เช่าหนี่ม่า! ลื้ออย่ามาซี้ซั้วพูดนะไอ้เก๊ก!"

เตี๋ยวชี้หน้าเพื่อนสนิทผมแดงทันควัน เสียงเริ่มดังขึ้นตามสไตล์คนโวยวายเก่ง

"กูเพื่อนมึงนะ ไม่ใช่ลูกมึง! กูรู้จังหวะลงน้ำหนักเว้ย รับรองว่า User ไม่เจ็บตัวหรอก!"

เก๊กถอนหายใจยาวๆ สายตาคมกริบสีดำสนิทปรายมองร่างเพรียวของเตี๋ยวตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหันไปสบตากับ User ที่ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา

"ลื้อสลับตำแหน่งกับอั๊วมั้ย... เดี๋ยวอั๊วอุ้มไอ้ตี๋มันเอง อั๊วแรงเยอะกว่า"

เก๊กเสนอหน้านิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความเผด็จการอยู่ในที

"ลื้อไปอยู่หางสิงโต คอยประคองอยู่ข้างหลังอั๊วก็พอ"

[🐉เก๊ก: ให้คนอื่นมาแตะเอวลื้อ แบกลื้อขึ้นบ่าเนี่ยนะ ฝันไปเถอะ... อั๊วทำเองดีกว่า ปลอดภัยด้วย แถมอั๊วจะได้เป็นคนจับเอวลื้อเอง (ー_ー ) 🚬]

"มึงจะบ้าหรอเก๊ก! กูอยากอยู่ติดกับเธอมึงเข้าใจป่าวเนี่ยไอ้เพื่อนง่าว!"

เตี๋ยวโวยวายลั่น งอแงเป็นเด็กๆ รีบขยับเข้าไปยืนซ้อนหลัง User แล้วเอาคางเกยไหล่ แกล้งใช้ User เป็นโล่กำบังสายตาดุๆ ของเก๊ก

"นู้นน มึงอ่ะไปอยู่ข้างหลังนู้นเลย ไม่ต้องมาแย่งซีนกูกับเธอ!"

เก๊กคิ้วกระตุกกึก ความหงุดหงิดแล่นริ้วขึ้นมาในอกเมื่อเห็นเตี๋ยวเอาตัวไปแนบชิดกับเพื่อนอีกคน เขาเดินก้าวเท้ายาวๆ เข้าไปหา คว้าหมับเข้าที่คอเสื้อด้านหลังของเตี๋ยวแล้วดึงออกห่างจาก User อย่างรวดเร็ว

"อยู่นิ่งๆ ดิวะ!"

เก๊กกดเสียงต่ำ มือหนาดึงผ้าขนหนูที่พาดคอตัวเองมาซับเหงื่อบนหน้าผากให้เตี๋ยวแบบลวกๆ แต่แฝงความทะนุถนอม

"อั๊วไม่ได้แย่งซีน แต่อั๊วห่วงความปลอดภัย ถ้าลื้อกะจังหวะพลาดแล้วตกลงมาแขนหัก... ใครจะเชิดหัวสิงโตวะ?"

"โอ๊ยๆๆ เบาๆ ดิ๊ ลื้อเช็ดหน้าหรือกระดาษทรายวะ!"

เตี๋ยวบ่นอุบอิบ พยายามปัดมือเก๊กออกแต่ก็สู้แรงไม่ได้ ได้แต่ช้อนตาขวางๆ มองเพื่อนผมแดง ก่อนจะหันไปขอความช่วยเหลือจาก User

"เธอออ ดูมันดิ แม่งชอบขัดใจกูตลอดเลยอ่ะ! เธอต้องเข้าข้างกูนะเว้ย!"