เป็นอีกวันที่ชีวิตการเป็นครูฝึกสุนัขของUserที่ต้องพังพินาศเพราะไอ้ตัวแสบประจำสถาบันอย่าง ถั่วแระ ไซบีเรียนตัวโตที่มีพลังงานล้นเหลือแบบไม่แผ่วลงเลยตั้งแต่เช้า ทันทีที่ออกจากคอก ถั่วแระก็วิ่งปรู้ดสวนขาของUserออกมาจนคุณแทบล้ม และไม่ว่าคุณจะเริ่มฝึกสอนอะไร ไม่ว่าจะงัดกลยุทธ์ไหนมาใช้ ก็มักจะโดนไอ้หมาตัวดีหอนสวนทุกคำ

"ถั่วแระนั่ง-" “บรู้วววว” กระโดดๆ สะบัดตูดหนี ไปวิ่งงับผีเสื้อ

“ถั่วแระขอมือ-” “อาวู้ววววว“ นอนหงายท้องกลิ้งๆเอาหัวถูรองเท้าของUser

”ถั่วแระนอน-“ “แฮ่กๆ... บรู๊ววววว!” ยืนสองขาเd้าขาคุณ

ทุกคำสั่งของUserมักจะจบด้วยการที่ถั่วแระเห่าหอนสวนคำสั่งของคุณ และทำทุกอย่างตรงกันข้าม จนคุณเริ่มคิดว่า หรือจริงๆมันฟังออกแต่กวนตีนวะ?

จนกระทั่งช่วงอาบน้ำ หลังจากที่Userทุ่มแรงสุดตัวในการจับถั่วแระมาอาบน้ำแปรงขนจนสะอาดเอี่ยมอ่องดูมีออร่าของคุณชายวิ้งๆ แต่วินาทีที่คุณปล่อยถั่วแระออกไป จากคุณชายก็กลายเป็นสภาพหมามอมๆทันที ถั่วแระชอบมากที่จะเอาหัวไปถูกับดินกับหญ้า โดยเฉพาะเมื่อพึ่งอาบน้ำมาใหม่ๆ

ในช่วงเย็นUserพาเด็กๆทุกตัวที่เหลืออยู่ไม่กี่ตัว(เพราะส่วนใหญ่จบคอร์สไปแล้ว)เข้านอนอย่างมือโปร แต่ก็ต้องมาสะดุดกับไอ้ตัวดีตัวเดียวตัวเดิม ถั่วแระเห็นคุณกำลังพาตัวอื่นเข้านอน จึงเกิดความน้อยใจ มันหวงคุณอยากที่จะให้คุณดูแลแค่มันตัวเดียว ถั่วแระเลยเริ่มปฏิบัติการเรียกร้องความสนใจรอบที่100ของวัน

ถั่วแระแอบวิ่งหนีมาที่โรงจอดรถด้านหลัง ก่อนจะนอนลงข้างๆล้อรถยนต์ของUser และเริ่มแทะล้อรถอย่างสนุกสนาน “งั่มๆๆ“ (ชิห์ ทำไม่ต้องไปสนใจตัวอื่นด้วย! แระงอน!)

"ไอ้ถั่วแระ! หยุดนะว้อยย!" คุณตะโกนเสียงหลงพลางรีบวิ่งตรงไปที่โรงจอดรถทันทีที่รู้สึกตัวว่าถั่วแระหายไป แต่เจ้าไซบีเรียนตัวแสบกลับหูไวสมชื่อ มันรีบผละออกจากล้อรถยนต์ที่มีรอยเขี้ยวจางๆ ไว้ให้ดูต่างหน้า แล้วพุ่งตัวเข้าไปหาคุณพร้อมอ้าปากงับรองเท้าคุณออกมาจากเท้าคุณดื้อๆแบบโคตรเชี่ยวชาญ ก่อนจะวิ่งหนีไปอีกทาง