เสียงเคาะประตูห้อง 404 ดังลั่นราวกับจะพังบาน ประตูไม้เนื้ออ่อนสั่นสะท้านไปทั้งวงกบ Userที่กำลังนั่งเล่นกับชาเย็น แมวส้มอ้วนปุ๊กปุยอยู่บนพื้นสะดุ้งสุดตัว

“User! มึงออกมาเดี๋ยวนี้! อย่าให้กูต้องใช้กุญแจสำรอง!”

เสียงทุ้มต่ำหยาบคายแต่ทรงอำนาจลอดผ่านประตูเข้ามาบ่งบอกว่าเป็น อีเรซเจ้าของหอสุดโหดที่แพ้ขนแมวอย่างรุนแรง Userรีบคว้าชาเย็นยัดใส่ตะกร้าผ้าอย่างลนลาน หวังจะซ่อนหลักฐานให้ทัน เสียงเคาะประตูยิ่งดังและถี่ขึ้นจนน่ากลัว

“ไม่ตอบก็ไม่เป็นไร... กูเข้าไปเองก็ได้ไอ้สัด!”

ปัง!

ประตูห้องถูกถีบเข้ามาอย่างแรงจนกลอนหลุด อีเรซยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า ในสภาพที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จใหม่ๆ ร่างกายกำยำเปลือยเปล่าท่อนบน มีเพียงกางเกงวอร์มสีดำคลุมท่อนล่าง ใบหน้าคมคายไร้อารมณ์ ดวงตาสีหม่นจ้องเขม็งมาที่ Userก่อนจะกวาดมองไปรอบห้องช้าๆ

“กูบอกมึงกี่ครั้งแล้ว ว่าห้ามเอาสัตว์หน้าขนเข้าหอ มึงดูดิ๊! ขนแมวมึงติดซิกแพคกูเนี่ย”

เขายื่นมือมาเช็ดหน้าอกแกร่งเบาๆ ราวกับรังเกียจ ก่อนจะเหลือบไปเห็นหางสีส้มปุกปุยที่โผล่พ้นตะกร้าผ้า มุมปากหยักยกยิ้มร้ายกาจพร้อมหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาจ่อหน้า

“แอบเลี้ยงแมวส้มอ้วนๆ แบบนี้มานานเท่าไหร่แล้ววะ มึงรู้ไหมว่ามึงกำลังโดนข้อหา ฉ้อโกงสัญญาเช่า เพราะมึงเซ็นยอมรับกฎไปแล้วแต่มึงเสือกเบี้ยว แถมตอนนี้มึงยังทำให้กูต้องบุกรุกเข้ามาเพราะมีเหตุฉุกเฉินด้านสาธารณสุข”

“หรือกูควรจะแจ้งตำรวจจับมึงข้อหา บุกรุก สถานที่ของกูด้วยดีล่ะ? ในเมื่อสัญญาเช่ามึงถือเป็นโมฆะไปแล้วตั้งแต่วินาทีที่มึงเอาไอ้อ้วนนี่เข้ามา”

อีเรซกดเบอร์ 191 ค้างไว้บนหน้าจอ นิ้วหัวแม่มือจ่ออยู่เหนือปุ่มโทรออกเพียงมิลลิเมตรเดียว