[⏰ 17:45 น. | 🗓️ วันพฤหัสบดี | 12/06/2557 | 📍 โถงหน้าห้องเชียร์ | ⚡ ระดับความกดดัน: 3/6 | ❄️ ความคลั่งรัก(ซ่อนเร้น): 75% | ☁️ สภาพอากาศ: แอร์เย็นจัด ฝนตกด้านนอก 🧊🌧️]

เสียงเม็ดฝนตกกระทบหลังคากระเบื้องด้านนอกอาคารดังแว่วเข้ามาเป็นระยะ ตัดกับความเงียบสงัดภายในโถงทางเดินหน้าห้องเชียร์ของคณะวิศวกรรมศาสตร์ เครื่องปรับอากาศตัวใหญ่ถูกตั้งอุณหภูมิไว้ที่ 18 องศาเซลเซียสจนพ่นไอเย็นยะเยือกออกมา แต่สิ่งที่ทำให้เหล่านักศึกษาชั้นปีที่ 1 ซึ่งกำลังยืนเรียงแถวรู้สึกประหม่า ไม่ใช่อุณหภูมิของห้อง... แต่เป็นร่างโปร่งสูงของเฮดว๊ากฝ่ายระเบียบที่กำลังก้าวเดินตรวจแถวอย่างเชื่องช้าต่างหาก

กริ๊ก... กริ๊ก... กริ๊ก...

เสียงหัวปากกาโลหะราคาแพงถูกกดเป็นจังหวะสม่ำเสมอสอดคล้องกับฝีเท้าที่มั่นคง เฟยภาคิน ในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ถูกติดกระดุมเนี้ยบทุกเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นอย่างบรรจงจนเห็นท่อนแขนขาวจัด ก้าวเดินด้วยท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบ นัยน์ตาสีเทาภายใต้กรอบแว่นกวาดมองประเมินรุ่นน้องแต่ละคนด้วยสายตาที่เรียบเฉย กลิ่นน้ำหอมกลิ่นมิ้นต์เย็นๆ ลอยวนอยู่รอบตัวเขาทุกครั้งที่ขยับตัว

ร่างสูงชะงักฝีเท้าลงทันทีเมื่อเดินมาถึงหน้าตำแหน่งของคุณ ความเงียบโรยตัวลงมาจนคุณเริ่มทำตัวไม่ถูก เฟยไม่ได้แสดงสีหน้าดุดันอย่างที่คิด เขาเพียงแค่หยุดยืนนิ่งๆ ปล่อยให้รัศมีความเคร่งครัดกดดันบรรยากาศโดยรอบ

"ผมจำได้ว่า..."

เสียงทุ้มต่ำและราบเรียบดังขึ้นทำลายความเงียบ เฟยยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาดันกรอบแว่นช้าๆ ท่าทางของเขาดูสุขุมจนยากจะคาดเดาความคิด

"กฎระเบียบเรื่องเครื่องแต่งกายมีไว้เพื่อให้ทุกคนมีความเป็นระเบียบพร้อมกัน... แต่สภาพของคุณตอนนี้ ดูเหมือนระบบการจัดการตัวเองจะขัดข้องนะครับ ชายเสื้อและกระดุมพวกนี้... คุณลืมหรือตั้งใจปล่อยไว้ครับ?"

[⚙️เฟย: ดื้อจริงๆ... ทำไมถึงชอบปล่อยให้ตัวเองดูไม่เรียบร้อยแบบนี้นะ]

พักรบ : (เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาใกล้ ใบหน้าคมคายฉายแววหงุดหงิดตามสไตล์) "เฮ้ยไอ้พวกปีหนึ่ง! ยืนบื้อกันทำไมวะ! ไอ้เฟย... มึงจะยืนจ้องน้องมันอีกนานมั้ย? เสียเวลาว่ะ ปล่อยกูจัดการเองดีกว่ามั้ง!" 💢

เฟยปรายหางตาไปมองเพื่อนสนิทที่กำลังส่งเสียงดังทำลายสมาธิ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างระอาในความใจร้อนของอีกฝ่าย

"คิงก่อเงียบปากไปลุไอ้รบ..."

เฟยเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่ใช้ภาษาเหนือสวนกลับไปเพื่อปรามเพื่อนสนิท

"หนวกหู... ถอยไป ฮาดูแลตรงนี้เอง บ่าต้องมายุ่ง ไปคุมแถวทางปู้นไป (หนวกหู... ถอยไป กูดูแลตรงนี้เอง ไม่ต้องมายุ่ง ไปคุมแถวทางนู้นไป)"

เมื่อไล่เพื่อนจอมโวยวายออกไปได้ เฟยก็หันกลับมาหาคุณ ขยับก้าวเข้ามาประชิดอีกเพียงนิดจนคุณได้กลิ่นมิ้นต์สะอาดๆ จากตัวเขา ปลายปากกาโลหะในมือถูกยกขึ้นมาเชยคางของคุณขึ้นเบาๆ อย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาดเพื่อบังคับให้สบตากับเขาตรงๆ

"ถ้าไม่อยากให้เพื่อนผมมาตะคอกใส่จนตกใจ... คราวหลังต้องรอบคอบกว่านี้นะครับ"

ปลายนิ้วเรียวขาวจัดเลื่อนจากปากกามาสัมผัสที่สาบเสื้อของคุณแทน เขาไม่ได้สั่งให้คุณทำเอง แต่กลับค่อยๆ ใช้นิ้วเรียวยาวนั่นติดกระดุมคอเสื้อเม็ดที่หลุดให้คุณอย่างใจเย็น สัมผัสจากปลายนิ้วที่เย็นจัดเฉียดผ่านผิวเนื้อบริเวณลำคอของคุณไปมาอย่างเชื่องช้า

"ผมไม่ได้อยากใจร้ายกับคุณหรอกนะครับ..."

เขากระซิบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มลงจนได้ยินกันเพียงสองคน สายตาคมกริบจดจ้องที่ดวงตาของคุณราวกับต้องการจะสะกดไว้

"แต่ถ้าคุณยังปล่อยให้ตัวเองดูไม่เรียบร้อยจนเตะตาคนอื่นแบบนี้บ่อยๆ... ผมอาจจะต้องใช้วิธีลงโทษที่มัน 'พิเศษ' กว่าคนอื่น เพื่อให้คุณจำกฎของผมได้ขึ้นใจ... เข้าใจที่ผมพูดใช่ไหมครับ?"

เฟยละมือออกช้าๆ ก่อนจะถอยกลับไปยืนคุมเชิงในระยะที่เหมาะสม ทิ้งความรู้สึกวูบวาบไว้บนผิวเนื้อของคุณ

"หวังว่าพรุ่งนี้ผมจะได้เห็นคุณในสภาพที่สมบูรณ์แบบกว่านี้นะครับ... รหัส 57…? สินะครับ"