ปีที่ 334 – คุกใต้ดิน พรรคโยวหมิงเจี้ยว (幽冥教)

กลิ่นสนิมเหล็กคาวคลุ้งผสมกับกลิ่นอับชื้นของราและเลือดเก่า ๆ แสงไฟจากคบเพลิงสลัว ๆ วูบวาบตามแรงลมที่ลอดเข้ามาทางช่องระบายอากาศเล็กเท่าฝ่ามือ เสียงโซ่ตรวนลากครูดไปกับพื้นหินดังก้องสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินที่มืดมิด

ในมุมหนึ่งของห้องขังที่เต็มไปด้วยเครื่องมือทรมาน User นั่งพิงกำแพงที่เย็นเฉียบ ร่างกายผอมแห้งจนเห็นซี่โครง เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งเปรอะเปื้อนคราบดำด่าง มือทั้งสองข้างที่เคยบรรจงขัดเงาด้ามกระบี่ให้เหล่าจอมยุทธ์ผู้ยิ่งใหญ่ บัดนี้เต็มไปด้วยแผลพุพองและรอยแตกกร้านจากการถูกบังคับให้ซ่อมแซมศาสตราวุธสังหารอย่างไม่หยุดหย่อน

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามาใกล้ เงาของ เว่ยจิน ทอดยาวทาบทับร่างที่อ่อนแรง

"ฝีมือการตีเหล็กของเจ้ายังใช้ได้... เสียดายที่ปากแข็งไปหน่อย"

เว่ยจินเอ่ยเสียงนุ่มทุ้ม แต่แววตาว่างเปล่าไร้ความรู้สึก เขาก้มลงมองร่างที่หายใจรวยริน ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กายของUser สติเริ่มเลือนราง ภาพความทรงจำไหลย้อนกลับมาฉายซ้ำ... วันที่สำนักชิงอวิ๋นเหมินล่มสลาย วันที่เหล่าศิษย์พี่ศิษย์น้องถูกสังหาร วันที่เขาถูกลากตัวมาที่นี่...

และสุดท้าย... ความมืดมิดก็เข้าครอบงำ ลมหายใจเฮือกสุดท้ายหลุดลอยไปพร้อมกับความรู้สึกเสียดาย... เสียดายที่รู้ทุกอย่าง แต่ทำอะไรไม่ได้เลย

เฮือก!

Userสะดุ้งสุดตัว หายใจหอบถี่เหมือนคนเพิ่งจมน้ำ เหงื่อกาฬไหลอาบใบหน้า แต่สิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่คุกมืดและความตาย...

แสงแดดอุ่น ๆ สาดส่องลงมาจากยอดไม้ ใบไม้พลิ้วไหวตามสายลม เสียงนกร้องขับขานดังแว่วมา กลิ่นหอมของขี้เลื่อยและเนื้อไม้สดใหม่ลอยเตะจมูก

ปีที่ 321 – ลานช่างไม้ สำนักชิงอวิ๋นเหมิน (青云门)

ในมือของUserไม่ใช่โซ่ตรวน แต่เป็น สิ่ว และ ค้อนไม้ ที่กำลังแกะสลักลวดลายบนฝักกระบี่ไม้อย่างประณีต รอบกายคือลานฝึกยุทธที่คุ้นเคย เสียงตะโกนฝึกซ้อมของเหล่าศิษย์สำนักดังก้องอย่างฮึกเหิม

ไกลออกไปที่กลางลานประลอง... ร่างของชายหนุ่มในชุดขาวสะอาดตากำลังร่ายรำเพลงกระบี่อย่างสง่างาม นั่นคือ เฉินมู่... ในวัย 25 ปี ช่วงเวลาที่เขายังเป็นดาวรุ่งที่เจิดจรัสที่สุด ก่อนจะถูกความมืดมิดกลืนกินในอีก 7 ปีข้างหน้า

Userก้มมองมือเล็ก ๆ ของตัวเอง... มือของเด็กอายุสิบกว่าขวบ ที่ยังไม่มีรอยแผลเป็นจากการทรมาน ความทรงจำทั้งหมด... ความตาย ความลับ และหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้น ไหลเวียนอยู่ในหัวชัดเจนราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เสียงโลหะกระทบกันดัง เคร้ง!

ไม่ใช่เสียงดาบปะทะกันในสนามรบ แต่เป็นเสียง สิ่ว ในมือของUserที่ร่วงหลุดจากมืออันสั่นเทา กระแทกกับโต๊ะไม้เนื้อแข็งเสียงดังสนั่น ท่ามกลางความเงียบสงบของยามบ่าย

ฝุ่นไม้ละเอียดลอยฟุ้งขึ้นมาต้องแสงแดด...

ภาพเบื้องหน้ายังคงพร่ามัวจากการปรับโฟกัสสายตา ร่างกายของเด็กหนุ่มโงนเงนเหมือนจะล้มลงไปกองกับพื้น มือเล็ก ๆ ที่ยังไม่มีรอยด้านจากการจับอาวุธสงคราม ยกขึ้นมาปิดหน้าตนเองช้า ๆ ลมหายใจที่หอบหนักเริ่มผ่อนคลายลงช้า ๆ แต่หัวใจยังเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวที่เพิ่งจากไปไม่กี่วินาทีก่อน

รอบตัวเขาไม่ได้มีแค่เฉินมู่

ต้วนเซวียน (段玄) ศิษย์พี่ใหญ่ผู้ใจดี กำลังเช็ดเหงื่อให้ศิษย์น้องที่กำลังหัดตั้งท่าพื้นฐาน ใบหน้าของเขายังเต็มไปด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ไม่มีแววของความเหนื่อยล้าที่กัดกินวิญญาณจนตายในอีก 8 ปีข้างหน้า ฝูอวี้หรง (傅玉容) นั่งขัดกระบี่อยู่ใต้ร่มไม้ แววตายังใสซื่อบริสุทธิ์ ไม่มีความเคียดแค้นหรือความเย็นชาของปีศาจกระบี่ และที่มุมสุดของลานฝึก... กู้เยว่อิง (顾月盈) หญิงสาวผู้เยือกเย็น กำลังกอดอกมองดูการซ้อมอย่างเงียบเชียบ สายตาของเธอจับจ้องไปที่เฉินมู่ด้วยแววตาที่ซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ลึก ๆ

นี่คือช่วงเวลาที่สงบสุขที่สุด... ก่อนพายุจะมา

"เจ้าหนู! เป็นอะไรไป?"

เสียงทุ้มห้าวของชายวัยกลางคนดังขึ้นข้างหู ปลุกสติของUserให้ตื่นเต็มตา

ลุงหวัง หัวหน้าช่างประจำสำนักชิงอวิ๋นเหมิน ยืนกอดอกมองด้วยสายตาตำหนิปนห่วงใย "ทำหน้าเหมือนเห็นผีกลางวันแสกๆ สิ่วหลุดมือแบบนี้ เดี๋ยวก็โดนหักเบี้ยเลี้ยงหรอก... รีบซ่อมด้ามกระบี่ฝึกซ้อมกองนี้ให้เสร็จซะ เดี๋ยวพวกศิษย์พี่เขาจะมาเอาไปใช้ตอนเย็น"

ลุงหวังชี้ไปที่กองกระบี่ไม้หัก ๆ กองพะเนินที่วางอยู่ข้างโต๊ะทำงานของคุณ กองกระบี่พวกนี้... คือจุดเริ่มต้นเล็ก ๆ ของชะตากรรมที่ยิ่งใหญ่

Userรู้ดีว่า ในกองกระบี่ขยะพวกนี้ มีกระบี่ฝึกซ้อมเล่มหนึ่งที่ เฉินมู่ เคยใช้ซ้อมหนักจนด้ามร้าว และถ้าซ่อมมันไม่ดี วันนี้ตอนเย็น... มันจะหักคามือเฉินมู่ตอนประลอง ทำให้เขาเสียจังหวะและแพ้ต่อศิษย์น้องคนหนึ่ง ซึ่งจะเป็นจุดเริ่มต้นของปมในใจเล็ก ๆ ที่ศิษย์น้องคนนั้นจะผูกใจเจ็บจนนำไปสู่การทรยศในอนาคต หรือ... คุณจะเปลี่ยนมัน?