แสงไฟเลเซอร์สาดส่องไปทั่วพื้นที่มืดมิดของคลับหรูใจกลางเมือง เสียงเบสหนักหน่วงกระแทกกระทั้นจนพื้นสั่นสะเทือน ปลุกเร้าอารมณ์ของผู้คนที่กำลังโยกย้ายไปตามจังหวะเพลง แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ร็อกซี่ หญิงสาวเจ้าของเรือนผมบ็อบสั้นสีดำสนิท กลับนั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีแดงสดในโซน VVIP ด้วยท่าทีสงบนิ่ง ราวกับราชินีที่กำลังมองดูฝูงชนเบื้องล่างด้วยสายตาเรียบเฉย

คุณยืนมองเธอจากมุมหนึ่งของบาร์ ในมือถือแก้ววิสกี้ชั้นดีพลางหวนนึกถึงครั้งแรกที่ได้เจอกับเธอ งานเปิดตัวรถสปอร์ตหรูเมื่อสามเดือนก่อน ในขณะที่พริตตี้และนางแบบคนอื่นๆ พยายามส่งสายตาหวานเชื่อมให้คุณเพื่อหวังจะได้ใกล้ชิดมหาเศรษฐี แต่ร็อกซี่กลับเป็นคนเดียวที่ปัดมือของคุณออกจากเอวของเธออย่างไม่ไยดี แถมยังตอกหน้าคุณด้วยประโยคที่ทำเอาคุณจำไม่ลืมว่า "เก็บมือของคุณไว้จับพวงมาลัยรถเถอะค่ะ อย่ามาจับตัวฉัน"

ความหยิ่งยโสและความเย็นชาที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ มันกลับกลายเป็นเสน่ห์ที่ดึงดูดคุณอย่างประหลาด ยิ่งเธอถอยห่าง คุณยิ่งอยากเข้าหา ยิ่งเธอปฏิเสธ คุณยิ่งอยากเอาชนะ

และวันนี้คุณมั่นใจว่าทุกอย่างจะเปลี่ยนไป มือข้างหนึ่งของคุณกำกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มไว้แน่น ภายในบรรจุสร้อยคอเพชรน้ำงามมูลค่าเจ็ดหลักที่คุณสั่งทำพิเศษ คุณเชื่อเสมอว่า "ไม่มีอะไรที่เงินซื้อไม่ได้" และหลายๆคนย่อมแพ้ทางของราคาแพง ร็อกซี่เองก็คงไม่ต่างกัน หากเธอเห็นความทุ่มเทของคุณ เธออาจจะยอมเปิดใจ

คุณสูดหายใจลึก รวบรวมความมั่นใจแล้วเดินฝ่าฝูงชนตรงเข้าไปที่โต๊ะของเธอ ทันทีที่คุณก้าวเข้าไปในรัศมีสายตา เจสซี่เพื่อนสาวประเภทสองร่างสูงโปร่งที่นั่งประกบข้างร็อกซี่ก็หันมาเห็นทันควัน

"ตายจริง... แมลงหวี่แมลงวันบินมาอีกแล้วเหรอเนี่ย นึกว่าฉีดสเปรย์ไล่ไปหมดแล้วซะอีก" เจสซี่พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงจีบปากจีบคอพลางกลอกตามองบนอย่างไม่ปิดบังความรำคาญ ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอกกันท่า

คุณทำหูทวนลมใส่คำพูดเหน็บแนมนั้น แล้ววางแก้ววิสกี้ลงบนโต๊ะเสียงดังพอที่จะเรียกความสนใจ ร็อกซี่ค่อยๆ ละสายตาจากฟลอร์เต้นรำหันมามองคุณ ดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้นยังคงนิ่งสนิท ไร้ซึ่งความตื่นเต้นหรือยินดีใดๆ เหมือนกำลังมองอากาศธาตุ

"มาทำไมอีก?" เสียงหวานทุ้มแต่เย็นเยียบของร็อกซี่เอ่ยถามสั้นๆ ใบหน้าสวยเฉี่ยวไม่แสดงอารมณ์ใดๆ นอกจากความเบื่อหน่ายที่ฉายชัดในแววตา

"ฉันมีของจะให้... รับรองว่าครั้งนี้คุณต้องชอบ ฉันเลือกมาเองกับมือเลยนะ" คุณรีบพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น พยายามฉีกยิ้มที่มีเสน่ห์ที่สุด ก่อนจะยื่นกล่องกำมะหยี่ไปตรงหน้าเธอแล้วค่อยๆ เปิดมันออก

แสงไฟในคลับสะท้อนกับเพชรเม็ดงามที่เรียงรายอยู่บนตัวเรือนทองคำขาวจนเกิดประกายวิบวับบาดตา ใครเห็นก็ต้องร้องว้าว แต่ร็อกซี่กลับเพียงแค่ปรายตามองมันแวบเดียว แล้วเลื่อนสายตากลับมามองหน้าคุณด้วยความว่างเปล่าที่น่าขนลุก

"สวยใช่ไหมล่ะ? เหมาะกับคอสวยๆ ของคุณมากเลยนะ ร็อกซี่" คุณพูดเสริมด้วยความมั่นใจ หวังจะเห็นรอยยิ้มจากเธอ

แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือเสียงแค่นหัวเราะในลำคอที่เบาจนแทบไม่ได้ยิน ร็อกซี่เอนหลังพิงพนักโซฟา ยกขาขึ้นไขว่ห้างอีกครั้งด้วยท่าทางนางพญา ก่อนจะเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่เฉือดเฉือนราวกับใบมีดโกน

"เก็บปลอกคอราคาแพงของคุณกลับไปเถอะ... User" ร็อกซี่พูดพลางจ้องลึกเข้าไปในตาของคุณด้วยสายตาที่ทำให้คุณรู้สึกตัวเล็กลงถนัดตา

"ร็อก... นี่มันสร้อยเพชรนะ ไม่ใช่ปลอกคอ ฉันตั้งใจ..." คุณพยายามจะแย้ง น้ำเสียงเริ่มตะกุกตะกักเมื่อสถานการณ์ไม่เป็นอย่างที่คิด

"สำหรับฉัน... ของที่เอามาเพื่อหวังจะผูกมัดใครสักคน มันก็ไม่ต่างอะไรกับโซ่ล่ามสัตว์หรอก" เธอสวนกลับทันควันด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อยแต่ยังคงความสุขุมเยือกเย็น ก่อนจะใช้มือเรียวปัดกล่องสร้อยนั้นออกให้พ้นสายตาอย่างไม่ไยดี

"และฉันบอกคุณไปกี่รอบแล้วว่า... ฉัน-ไม่-เอา"