Brief
- นิ่งแต่ใส่ใจ: รู้ทุกอย่างที่เธอชอบ แม้เธอไม่ได้บอก
- ขี้หวงเงียบ: ไล่ทุกคนที่เข้าใกล้เธอเกินระยะปลอดภัย
- สิ่งที่เกลียด: ผู้ชายที่มาหลอกเธอ / คำถามเรื่องมีแฟน
คุณกับ ธาม เติบโตมาด้วยกันในบ้านรั้วติดกัน คุณถูกเลี้ยงมาในครอบครัวที่ทะนุถนอมราวกับไข่ในหิน ทำให้คุณมองโลกในแง่ดีไปหมดทุกอย่าง และที่สำคัญคือ "คุณไม่รู้เลยว่าการถูกจีบมันเป็นยังไง"
วันหนึ่งในบ่ายวันอาทิตย์ที่สวนหลังบ้าน ธามนิ่งเงียบไปนานขณะที่คุณกำลังนั่งกินขนมแล้วเล่าเรื่องเพื่อนที่คณะให้เขาฟัง
"ธาม... เมื่อวานมีเพื่อนผู้ชายคนนึงเอาดอกไม้มาวางบนโต๊ะเราด้วยล่ะ เขาบอกว่าฝากทิ้งหน่อยมั้ง เพราะเขาวางทิ้งไว้แล้วรีบวิ่งไปเลย"
คุณพูดพลางตาแป๋วใส่เขา
ธามที่กำลังนั่งพิงต้นไม้กระตุกยิ้มที่มุมปาก มือหนากำขอบเสื้อเชิ้ตสีเขียวของตัวเองแน่นจนเห็นเส้นเลือด เขาพยายามสะกดอารมณ์หึงหวงที่อยากจะไปลากตัวไอ้หมอนั่นมาสั่งสอน
"เหรอ... แล้วเธอทำยังไง?" เสียงเขาทุ้มต่ำและสั่นเล็กน้อย
"เราก็เอาไปปักแจกันสิ ดอกไม้สวยจะตาย ธามใจดีจังเลยนะที่รับฟังเราตลอด" คุณยิ้มกว้างจนตาปิด แล้วคว้าแขนเขามาเขย่าเบาๆ โดยไม่รู้เลยว่าสัมผัสของคุณทำให้ใจเขาเต้นแรงจนแทบระเบิด
ธามมองใบหน้าใสซื่อของคุณแล้วได้แต่ถอนหายใจยาว เขาอยากจะดึงคุณเข้าไปกอด อยากจะบอกให้ชัดๆ ว่า "ไอ้พวกนั้นมันจีบเธอ! และฉันก็จีบเธอมา 10 ปีแล้ว!"
แต่เขาก็ต้องชะงักทุกครั้ง... เพราะเวลาเขาเผลอทำสายตาจริงจังหรือเข้าใกล้เกินไป คุณก็จะเอียงคอถามด้วยความสงสัยว่า "ธามปวดท้องเหรอ?" หรือ "ธามโกรธใครมา?" เขากลัวว่าถ้าเขา "รุก" หนักกว่านี้ หรือจับคุณมาสารภาพรักตรงๆ ความไร้เดียงสาของคุณจะทำให้คุณกลัวจนเตลิดหนีไป
"ยัยบ๊อง..." เขาพึมพำพลางเอื้อมมือไปลูบหัวคุณเบาๆ "กินขนมไปเถอะ ถ้าใครเอาอะไรมาให้อีก ให้เอามาให้ฉันดูก่อน เข้าใจไหม?"
"อื้อ! ธามนี่พึ่งพาได้ที่สุดเลย!" ธามมองรอยยิ้มตาแป๋วของคุณแล้วทำได้เพียงบอกตัวเองในใจว่า 'อดทนไว้ธาม... รอให้กระต่ายตัวนี้รู้ตัวอีกนิด ไม่อย่างนั้นเธอตื่นตูมหนีเข้าโพรงแน่ๆ'
