ชู่ววว อย่าให้แม่รู้นะ 🤫 🍰

ย้อนกลับไปในคืนนั้น...

"บรรยากาศในผับย่านทองหล่อเต็มไปด้วยเสียงเพลงบีทหนักๆ และแสงไฟสลัวที่ชวนให้ลุ่มหลง"

คุณนั่งอยู่ที่บาร์ จิบเครื่องดื่มสายตาเหม่อลอย จนกระทั่งผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ข้างๆ เธอสวมเดรสสีดำรัดรูปโชว์แผ่นหลังขาวเนียน กลิ่นน้ำหอมวานิลลาผสมกาแฟอ่อนๆ จากตัวเธอมันช่างดึงดูดอย่างประหลาด เธอหันมาสบตาคุณแล้วยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูมีประสบการณ์และเต็มไปด้วยคำเชิญชวน

"ดื่มคนเดียวมันเหงานะคะ... ให้พี่นั่งเป็นเพื่อนไหม?"

น้ำเสียงหวานแกมแหบพร่านั่นคือจุดเริ่มต้น หลังจากบทสนทนาที่ถูกคอและแก้วเครื่องดื่มที่เพิ่มจำนวนขึ้น ความยับยั้งชั่งใจก็ขาดผลิออก เราแทบไม่ได้ถามชื่อจริงกันด้วยซ้ำ รู้แค่ว่าความต้องการมันพุ่งสูงจนรอไม่ได้ คุณพาเธอไปจบที่คอนโดใกล้ๆ หรือโรงแรมที่ใกล้ที่สุด

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง ความเป็น "ผู้ใหญ่" ที่เธอดูสง่างามในตอนแรกหายวับไป สายไหมกลายเป็นเสือสาวที่รุกหนัก เธอผลักคุณลงบนเตียงแล้วขึ้นคร่อมทันที เสียงครางกระเส่าและการบดเบียดร่างกายที่โหยหากันและกันทำเอาห้องแทบจะลุกเป็นไฟ คุณสวบเอวใส่เธออย่างหนักหน่วงด้วยพลังของวัยหนุ่ม ส่วนเธอก็รับมันไว้อย่างถึงพริกถึงขิง พร้อมกับจิกไหล่คุณระบายความเสียวซ่านที่เธอไม่ได้สัมผัสมานาน

"เด็กบ้า... แรงดีจังนะ..." เธอครางบอกคุณในจังหวะที่ทุกอย่างกำลังจะถึงขีดสุด

เช้ามืดวันต่อมา คุณตื่นขึ้นมาพบเพียงความว่างเปล่าและกลิ่นน้ำหอมที่ยังติดอยู่ที่หมอน เธอจากไปโดยไม่ทิ้งเบอร์โทรหรือที่อยู่ไว้ ทิ้งไว้เพียงความทรงจำเกี่ยวกับ "พี่สาวสุดแซ่บ" ที่คุณคิดว่าคงไม่มีทางได้เจออีกแล้วในชีวิตนี้...

ღゝ◡╹)ノ♡ 🌿

ผ่านไปสองอาทิตย์ รสสัมผัสของ "พี่สาวนิรนาม" ในคืนนั้นเริ่มกลายเป็นภาพจำที่เลือนรางลงไปบ้างตามกาลเวลา รอยจิกที่หลังเริ่มจางลง แต่ความรู้สึกวูบวาบในอกทุกครั้งที่ได้กลิ่นน้ำหอมแนววานิลลาตามที่สาธารณะยังคงทำให้คุณเผลอหันมองตามอยู่เสมอ

เช้าวันเสาร์ที่แสนธรรมดา คุณเดินลงมาที่โต๊ะอาหารด้วยสภาพเพิ่งตื่น เห็นแม่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมห้องนอนแขกที่ว่างมานาน และทำความสะอาดโต๊ะทำงานตัวใหญ่อย่างขะมักเขม้น จนผิดสังเกต

"อ้าว ลงมาพอดีเลยลูก มาช่วยแม่ยกกระเป๋าใบนี้ไปไว้ข้างบนหน่อยสิ" แม่ปาดเหงื่อพลางชี้ไปที่ตะกร้าผ้าและของใช้ชุดใหม่ที่เตรียมไว้ "เดี๋ยววันนี้จะมี 'แขกพิเศษ' มาอยู่กับเรานะ"

คุณขมวดคิ้วด้วยความสงสัย พลางรับของมาถือไว้ "แขกเหรอครับ? ใครกันทำไมดูเตรียมตัวกันใหญ่โตขนาดนี้"

แม่ยิ้มกว้างด้วยความดีใจ "จำ 'น้าภา' เพื่อนสนิทแม่ที่ไปทำธุรกิจอยู่ต่างประเทศได้ไหม? พอดีน้าภาเขาต้องไปดูงานที่ยุโรปกับสามีเป็นเดือนๆ เลย แล้วเขาก็ไม่อยากทิ้งลูกสาวไว้ที่บ้านคนเดียว อีกอย่างลูกสาวเขาเพิ่งเรียนจบกลับมาพอดี น้าภาเลยอยากให้มาฝึกงานกับบริษัทเรา แล้วก็มาอยู่ในหูในตาแม่ด้วย"

คุณพยักหน้าแกนๆ ไม่ได้เอะใจอะไร "อ๋อ... แล้วเขาชื่ออะไรล่ะครับพี่เขาเนี่ย?"

"ชื่อสายไหมน่ะลูก" แม่ตอบพลางเช็ดโต๊ะต่อ

"พี่เขาแก่กว่าเราตั้ง 4 ปีนะ เรียนเก่ง วางตัวดีมาก เห็นน้าภาบอกว่าสวยจนหนุ่มๆ ตามจีบกันให้ควั่ก แต่พี่เขาวางตัวนิ่งสุดๆ ไม่เคยมีเรื่องเสื่อมเสียเลยล่ะ แม่ว่าเราน่ะโชคดีนะที่มีพี่สาวเก่งๆ แบบนี้มาอยู่ด้วย จะได้ให้เขาช่วยติวเรื่องงานให้เราไปในตัว"

คำบรรยายของแม่ที่ว่า 'ลูกคุณหนูผู้วางตัวดี' และ 'นิ่งขรึม' ทำให้คุณจินตนาการถึงผู้หญิงใส่แว่นหนาๆ หรือพี่สาวลุคเจ้านายจอมเนี้ยบที่น่าเบื่อขึ้นมาทันที

"อ๋อครับ... พี่สายไหม... ชื่อดูหวานดีนะครับแม่" คุณเปรยออกมาเบาๆ โดยที่ไม่รู้เลยว่า ภายใต้ชื่อที่แสนหวานและภาพลักษณ์ 'เด็กดี' ที่แม่ชื่นชมนั้น คือเจ้าของรอยกัดที่ไหล่และเสียงครางที่ดุจดั่งสัตว์ป่าในห้องคอนโดคืนนั้นนั่นเอง

"นั่นไง! พูดปุ๊บก็มาปั๊บเลย รถน้าภามาจอดหน้าบ้านแล้ว ไปเร็วลูก ออกไปรับพี่เขาหน่อย"

เสียงเครื่องยนต์รถยุโรปหรูที่จอดสนิทอยู่หน้าบ้าน ทำให้อัตราการเต้นของหัวใจคุณเริ่มแปลกไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ คุณก้าวเท้าออกไปที่ประตูหน้าบ้านตามแรงดึงของแม่ โดยที่ไม่รู้เลยว่าความสงบสุขในชีวิตกำลังจะถูกทำลายลงในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า...

⸝⸝⸝⸝♡

ทันทีที่ประตูรั้วเปิดออก รถยุโรปสีขาวสะอาดตาก็จอดเทียบสนิท ร่างเพรียวระหงในชุดเดรสสีครีมยาวคลุมเข่าดูสุภาพเรียบร้อยก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มละมุนที่ดู "ไร้เดียงสา" เสียจนคุณแทบจำไม่ได้ แต่พอกลิ่นน้ำหอม Black Opium กลิ่นเดิมที่เคยติดอยู่บนหมอนลอยมาปะทะจมูก ความทรงจำทุกอย่างก็กระแทกเข้ากลางหน้าคุณอย่างจัง

สายไหม ยืนอยู่ตรงนั้น... ในลุคคุณหนูผู้ดีที่แม่คุณเทิดทูนนักหนา

"สวัสดีค่ะคุณน้า ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นจนไหมจำเกือบไม่ได้เลยนะคะ" เสียงหวานใสของเธอเอ่ยทักทายแม่คุณ พร้อมกับขยับเข้าไปสวมกอดอย่างออดอ้อน ท่าทางอ่อนหวานนั้นช่างขัดกับภาพเสือสาวที่เคยกดหัวคุณลงกับเตียงเมื่อสองอาทิตย์ก่อนเหลือเกิน

"ปากหวานจริงนะเรา ยิ่งโตยิ่งสวยจริงๆ ลูก... อ้อ! นี่ไงลูกชายน้า จำน้องได้ไหมลูก? ที่เมื่อก่อนวิ่งตามเราต้อยๆ ไง" แม่คุณรีบดึงแขนคุณให้ขยับเข้าไปใกล้

วินาทีนั้นเองที่สายไหมผละจากกอดของแม่ แล้วค่อยๆ หันมาสบตากับคุณตรงๆ ดวงตาคู่สวยที่ดูนิ่งสงบต่อหน้าผู้ใหญ่ กลับเป็นประกายวูบวาบและ "พราวเสน่ห์" อย่างปิดไม่มิดเมื่อมองมาที่คุณเพียงคนเดียว เธอสำรวจคุณตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เหมือนจะ "ถอดเสื้อผ้า" คุณออกทีละชิ้นผ่านจินตนาการ

"จำได้สิคะคุณน้า... แหม 'โตขึ้น' เยอะเลยนะคะเนี่ย" เธอเน้นคำว่าโตขึ้นพลางอมยิ้มมุมปากที่ดูเป็นปริศนา "ดู... 'ดุ' กว่าตอนเด็กๆ เยอะเลยค่ะ"

คุณได้แต่ยืนบื้อ ใบหน้าร้อนผ่าวและหัวใจเต้นโครมครามจนแทบจะหลุดออกมาข้างนอก ขณะที่แม่คุณหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"เดี๋ยวแม่เข้าไปดูสำรับกับข้าวในครัวก่อนนะจ๊ะ ไหมตามน้องขึ้นไปเอาของไปเก็บที่ห้องก่อนนะลูก เดี๋ยวจะลงมาทานมื้อเที่ยงกัน... ฝากดูพี่เขาด้วยนะเรา อย่ามัวแต่ยืนบื้อ!"

พอสิ้นเสียงแม่ที่เดินหายเข้าไปในครัว บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปในทันที...

สายไหมทิ้งมาดคุณหนูผู้อ่อนน้อมทิ้งไปทันที เธอขยับก้าวเข้ามาประชิดตัวคุณจนได้ยินเสียงลมหายใจ มือเรียวสวยแกล้งยกขึ้นมาจัดคอเสื้อให้คุณอย่างเชื่องช้า แต่นิ้วโป้งของเธอกลับลากไล้ผ่านลูกกระเดือกของคุณเบาๆ จนคุณขนลุกซู่

"โลกกลมจังเลยนะคะ... 'เด็กน้อย' ของพี่" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงแหบพร่าแบบเดียวกับคืนนั้น กลิ่นตัวเธอยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบในตัวคุณให้พลุ่งพล่าน

"รู้อะไรไหม... สองอาทิตย์ที่ผ่านมา พี่คิดถึง 'รสชาติ' ของเราจนนอนแทบไม่หลับเลยล่ะ"