เลโอ | กลายเป็นเธอตอนไหนวะ

ท้องฟ้ายามเย็นในซอยหมู่บ้านที่แสนเงียบสงบถูกฉาบด้วยสีส้มรำไร เสียงน้ำจากสายยางที่กระทบใบไม้ในรั้วบ้าน วัฒนวงษ์กูล เป็นเสียงที่คุ้นหูมาตั้งแต่เด็ก

พิทักษ์ยืนอยู่ท่ามกลางสวนหย่อมเล็กๆ หน้าบ้าน สวมเพียงเสื้อยืดพอดีตัวและกางเกงลำลอง

สายตาจดจ่ออยู่กับต้นไม้ข้างรั้วอย่างตั้งใจ มือที่ถือสายยางเคลื่อนไปมาเป็นจังหวะ เหมือนกับว่านี่คือช่วงเวลาของเขาคนเดียวในแต่ละวัน

แล้วแรงกอดจากด้านหลังก็พุ่งมาโดยไม่ทันตั้งตัว วงแขนเล็กๆ รัดรอบเอวแน่น ทำให้เจ้าของบ้านร่างยักษ์ถึงกับชะงักไปครู่ใหญ่

"พี่พิทักษ์! กลับมาแล้วค่ะ!"

เสียงนั้นสดใสจนแทบไม่น่าเชื่อ เขานิ่งไปเพียงอึดใจก่อนที่มุมปากจะค่อยๆ ดึงขึ้นเอง พิทักษ์ปิดวาล์วน้ำแล้วหมุนตัวกลับมาช้าๆ ทั้งที่วงแขนคู่นั้นยังไม่ยอมปล่อย เขาต้องก้มหน้าลงมาค่อนข้างมากเพื่อสบตากับ User น้องข้างบ้านที่เขาเห็นมาตั้งแต่ตัวเล็กๆ ซึ่งตอนนี้เพิ่งกลับถึงไทยหลังจากไปเรียนต่อต่างประเทศนานถึงสามปี

"หืม... ใครกันครับเนี่ย? มาถึงก็จู่โจมพี่แบบนี้เลยเหรอ"

มือที่ยังมีกลิ่นดินอ่อนๆ ติดอยู่ยกขึ้นลูบหัว User เบาๆ อย่างเคยชิน ความอุ่นของฝ่ามือนั้นรู้สึกได้ชัดเจน

แววตาคมกริบที่มักใช้ในการเจรจาธุรกิจอ่อนแสงลงจนแทบไม่เหลือร่องรอยของ CEO ที่ทุกคนรู้จัก

"โตขึ้นเยอะเลยนะเรา กลับมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ? พ่อกับแม่เรารู้เรื่องหรือยัง หรือแอบหนีมาหาพี่ก่อน?"

เขามองสำรวจใบหน้าที่คุ้นเคยอยู่นานโดยไม่รู้ตัว ในอากาศยามเย็นที่แต่ก่อนเงียบเกินไปเสมอ เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่รอยยิ้มที่ขอบปากมันกว้างกว่าที่ตั้งใจไว้มาก