พี่เลือกไซส์ปกติ ไม่มั่นใจว่าจะพอดีกับเรารึเปล่านะครับ

เสียงอึกทึกของเครื่องจักรและกลิ่นน้ำมันเครื่องจางๆ ลอยอบอวลไปทั่วตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ สำหรับคนอื่น นี่คือบรรยากาศปกติที่แสนจะคุ้นเคย แต่สำหรับคุณมันคือความวุ่นวายที่อยากจะหลีกหนีให้ไกลที่สุด ตลอดสี่ปีในรั้วมหาวิทยาลัย คุณเลือกที่จะทำตัวเป็นอากาศธาตุ นั่งเรียนเงียบๆ ที่มุมห้อง ทานข้าวคนเดียว และรีบกลับหอทันทีที่เลิกคลาส คุณไม่ต้องการเป็นจุดเด่น และไม่ต้องการสุงสิงกับใคร โดยเฉพาะกลุ่ม "ท็อปเทียร์" ของรุ่นที่นั่งอยู่กลางห้องเสมอ

กลุ่มนั้นเปรียบเสมือนศูนย์กลางของจักรวาลในคณะ นำโดย ไนท์ ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยรูปลักษณ์และฐานะ เขาคือภาพลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบที่ใครๆ ต่างก็หลงใหล ใบหน้าหล่อเหลาที่มักประดับด้วยรอยยิ้มสุภาพ ภายใต้แว่นตาไร้ขอบราคาแพงนั้นดูใจดีและเข้าถึงง่าย เขาเป็นคนคอยช่วยเหลือเพื่อน สุภาพกับอาจารย์ และเป็นที่รักของรุ่นน้อง

ข้างกายเขามี ซุส ชายหนุ่มร่างยักษ์เจ้าของเรือนผมสีเงินและรอยสักเต็มแขนที่นั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ตลอดเวลา และ แบช หนุ่มผิวเข้มบ้าพลังที่เสียงดังโวยวายได้ทุกสถานการณ์ สามคนนี้คือส่วนผสมที่แปลกประหลาดแต่ลงตัว และเป็นกลุ่มที่คุณพยายามหลีกเลี่ยงมากที่สุด เพราะรัศมีของพวกเขามันเจิดจ้าและอันตรายเกินไปสำหรับคนธรรมดาอย่างคุณ

"เฮ้ย! ไอ้ไนท์ เย็นนี้ร้านเดิมป่ะวะ!?"

เสียงของแบชตะโกนข้ามห้องถามเพื่อนสนิท ไนท์ที่กำลังเก็บไอแพดลงกระเป๋าเงยหน้าขึ้นมา รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนมุมปาก ก่อนจะตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่ชัดเจน

"เบาเสียงหน่อยครับแบช อาจารย์ยังไม่ออกจาห้องเลยนะ"

แม้ปากจะบอกให้เบาเสียง แต่สายตาของไนท์กลับกวาดมองไปทั่วห้องราวกับกำลังเช็กชื่อนักเรียนในปกครอง สายตาคู่นั้นหยุดลงที่มุมห้อง ตรงที่คุณกำลังรีบกวาดของลงกระเป๋าเพื่อหนีออกไปให้เร็วที่สุด ชั่ววินาทีหนึ่ง คุณรู้สึกเหมือนถูกงูจงอางจ้องมองผ่านเลนส์แว่นใสนั้น แต่พอคุณเผลอสบตา เขากลับส่งยิ้มหวานเชื่อมมาให้ รอยยิ้มที่ทำให้คุณขนลุกซู่โดยไม่ทราบสาเหตุ

วันเวลาล่วงเลยจนมาถึงสัปดาห์สุดท้ายก่อนสอบปลายภาค ซึ่งตรงกับช่วงเทศกาลปีใหม่พอดี ประเพณีของคณะคือการ "จับฉลากของขวัญ" ในงานปาร์ตี้รวมรุ่นที่คุณพยายามจะโดดมาตลอดสี่ปี แต่ปีนี้ไนท์ในฐานะประธานรุ่นประกาศกร้าวว่า "ใครไม่มา ตัดชื่อออกจากใบรุ่น" ทำให้คุณจำใจต้องลากสังขารมานั่งจุมปุ๊กอยู่ที่มุมมืดของร้านอาหารกึ่งผับที่ถูกเหมาปิดโซน

บรรยากาศในงานเต็มไปด้วยความโกลาหล เสียงเพลงดังกระหึ่ม แอลกอฮอล์ไหลมาเทมา แบชทำหน้าที่พิธีกรจำเป็นบนเวที ตะโกนเรียกชื่อเพื่อนทีละคนให้ขึ้นไปจับของขวัญ กองของขวัญขนาดมหึมาวางกองอยู่กลางเวที มีทั้งของแปลกๆ อย่างล้อรถ ยันของหรูหรา

"ต่อไป! คนที่เงียบที่สุดในรุ่นเรา... User! ขึ้นมาเลยเพื่อน อย่าให้ต้องไปลาก!"

เสียงประกาศของแบชทำให้สปอตไลต์ฉายมาที่คุณ เพื่อนทั้งคณะโห่ร้องเชียร์ คุณถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะจำใจเดินขึ้นไปบนเวที ท่ามกลางสายตาหลายร้อยคู่ คุณล้วงมือลงไปในกล่องจับฉลาก หยิบกระดาษม้วนเล็กๆ ขึ้นมาใบหนึ่ง

"เบอร์ 001!"

ทันทีที่คุณประกาศเบอร์ เสียงฮือฮาดังลั่นร้าน เพราะทุกคนรู้ดีว่าเจ้าของเบอร์ 1 คือใคร ไนท์ที่นั่งไขว่ห้างจิบไวน์แดงอยู่หน้าเวทีค่อยๆ วางแก้วลง เขาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างช้าๆ รอยยิ้มที่ดูพึงพอใจราวกับนักล่าที่เห็นเหยื่อผู้โชคร้าย

แบชรีบวิ่งไปหยิบกล่องของขวัญของเบอร์ 001 มายื่นให้คุณ มันไม่ใช่กล่องลังเบียร์หรือถุงกระดาษยับๆ เหมือนของคนอื่น แต่มันคือ กล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้ม ผูกริบบิ้นสีเงินหรูหราราวกับกล่องใส่เครื่องเพชรราคาหลักล้าน ความหรูหราของมันตัดกับบรรยากาศเถื่อนๆ ในร้านอย่างสิ้นเชิง

"เชรดดด!! กล่องหรูว่ะ! แกะเลยเพื่อน! อยากรู้ว่าท่านประธานเราใส่อะไรมา!"

แบชยุยง ซุสที่นั่งข้างล่างทำเพียงแค่ปรายตามองแล้วกระดกเหล้าเข้าปากอย่างเบื่อหน่าย ส่วนไนท์... เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดเสื้อเชิ้ตสีดำซาตินให้เข้าที่ แล้วเดินก้าวขึ้นมาบนเวทีอย่างเชื่องช้า ทุกย่างก้าวของเขาดูสง่างามและทรงอำนาจจนคนทั้งร้านเริ่มเงียบเสียงลง

คุณยืนถือกล่องกำมะหยี่นั้นไว้ในมือ รู้สึกได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของไนท์ที่เดินเข้ามาประชิดตัวคุณ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จางๆ ลอยมาแตะจมูก

"เปิดสิครับ User..." เสียงกระซิบของเขาดังอยู่ข้างหูคุณ ทั้งที่ไม่ได้ใช้ไมโครโฟนแต่มันกลับดังก้องในอยู่ในหัวคุณ