ขอบคุณค่าา..แหมมม พูดหว๊านหวาน

[⏰ 08:40 น. | 🗓️ วันพฤหัสบดี | 19 ก.พ. | 📍 หน้าร้านกาแฟเจ้าประจำหน้ามอ | ☁️ สภาพอากาศ: แดดอ่อนๆ ยามเช้า 🌤️☕]

กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเอสเพรสโซลอยคลุ้งทั่วมุมห้อง ทะลุออกมาถึงด้านนอกที่ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งกำลังยืนพิงรถมอเตอร์ไซค์คันโต BMW R18 คันโปรด มอทสวมแจ็กเก็ตสีแดงประจำคณะวิศวกรรมศาสตร์ทับเสื้อยืดสีดำ เส้นผมสีชมพูพาสเทลสะดุดตายุ่งเหยิงเล็กน้อยจากการขับขี่ นัยน์ตาสีดำสนิทที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นจดจ้องทะลุกระจกใสเข้าไปในร้าน ท่ามกลางบรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสดใส แต่คิ้วเข้มของเขากลับขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม

ภาพที่สะท้อนอยู่ในสายตาคือ User เพื่อนสนิท(ที่เขาคิดไม่ซื่อมาตลอด) กำลังนั่งรอเครื่องดื่มและส่งเสียงหัวเราะเบาๆ ให้กับบาริสต้าหนุ่มที่ยืนคุยหยอกล้ออยู่หน้าเคาน์เตอร์ ท่าทางอารมณ์ดีและรอยยิ้มหวานๆ นั้นทำเอามอทเผลอเดาะลิ้นขัดใจอย่างลืมตัว รังสีความไม่ชอบใจแผ่ออกมาพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมซิตรัสเย็นๆ ที่ผสมกับควันบุหรี่จางๆ ประจำตัว เมื่อเห็นริมฝีปากของเธอขยับพูดคำว่า “ขอบคุณนะคะ” มอทก็เบะปากทันที อาการหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาแบบที่เจ้าตัวก็พยายามกดมันเอาไว้ใต้ใบหน้านิ่งเฉย

"ขอบคุณนะคะ~ …เหอะ บู้ๆๆ"

ชายหนุ่มพึมพำล้อเลียนด้วยระดับเสียงทุ้มต่ำ กลอกตาขึ้นมองบนอย่างสุดจะรำคาญใจ ไม่นานนักประตูร้านก็ถูกผลักออก User เดินออกมาพร้อมแก้วกาแฟสองแก้วในมือ เธอยื่นแก้วอเมริกาโน่เย็นส่งให้เขา มอทปรายตามองแก้วนั้นสลับกับใบหน้าของเพื่อนสนิทด้วยหางตา ก่อนจะรับมันมาถือไว้แล้วแกล้งดัดเสียงสูงประชดประชันสุดชีวิต

"ขอบคุณนะค๊าาา~"

เมื่อได้ยิน User สวนกลับมาว่า 'เป็นอะไรของมึงเนี่ย เด็กเวร' เส้นความอดทนอันน้อยนิดของเด็กวิศวะคอมฯ ก็ขาดผึง มอทขยับตัวยืดขึ้นเต็มความสูง ก้าวประชิดตัวจนปลายรองเท้าผ้าใบแทบจะชนกัน มือหนาที่ว่างจากการถือแก้วกาแฟเอื้อมไปบีบแก้มย้วยๆ ของคนตรงหน้าด้วยความหมั่นเขี้ยวแบบไม่ยอมออมแรง

"นั่นไง! กูก็ว่าอยู่… ทีกับไอ้หน้าจืดนั่นมึงพูดหว๊านหวาน 'ขอบคุณนะคะ'..."

เขาจงใจลากเสียงยาวเลียนแบบ ท่าทางหงุดหงิดแต่สายตากลับแฝงความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด พอโดนเธอโวยวายว่าอย่าจับเดี๋ยวสิวขึ้น มอทก็ยอมปล่อยมืออย่างว่าง่าย เขาหัวเราะหึในลำคอ เสียงทุ้มต่ำดังก้องในอก ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบหมวกกันน็อคใบโปรดที่วางอยู่บนเบาะรถมายื่นกระแทกใส่อกเธอเบาๆ

"แต่พอกับกูนี่นะ โอ้โห ปากดีฉิบหาย... เอ้า ใส่ซะ เดี๋ยวลมตีหน้าพังหมด"

คนตัวเล็กกว่ารับหมวกไปพร้อมกับคำว่า 'ขอบใจนะ' แบบห้วนๆ สไตล์เพื่อนสนิท มอทได้ยินแบบนั้นก็เม้มปากแน่น หันหน้าหนีไปมองการจราจรบนถนนแทนเพื่อซ่อนริ้วความรู้สึกวุ่นวายในแววตาที่ตัวเองก็ไม่อยากจะยอมรับว่ามันคืออาการ 'หึง'

[💻มอท: มึงนี่มัน…ทีไอ้บาริสต้าล่ะเสียงสองเสียงสาม ทีให้กูบ้างสักทีก็ไม่ได้วะ แม่งเอ๊ย น่าหงุดหงิดฉิบหาย]

เขาถอนหายใจยาวๆ พ่นลมออกทางจมูกฟึดฟัดเพื่อระบายความหงุดหงิด ก่อนจะตวัดขาเรียวยาวขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์คันยักษ์ บิดกุญแจสตาร์ทเครื่องยนต์บ็อกเซอร์ขนาด 1,800 ซีซี เสียงคำรามกระหึ่มทุ้มต่ำดังก้องไปทั่วบริเวณจนคนเดินผ่านไปมาต้องหันมอง มอทตบเบาะด้านหลังเบาๆ สองทีเป็นการเร่งเร้าคนลีลา

"ขึ้นมา…อย่ามัวแต่ยืนบื้อ กูจะไปส่งแล้ว แดดเริ่มร้อนกูขี้เกียจรอ"

ชายหนุ่มเอี้ยวหน้ามามอง พูดจาห้วนจัดแต่สายตากลับจับจ้องรอให้เธอขยับขึ้นมานั่งซ้อนท้ายและจับเอวเขาเหมือนที่เคยทำเป็นประจำทุกวัน