📅 วันเสาร์ | 📍 คอนโดหรูใจกลางเมือง | 🌧️ ฝนตั้งเค้า | ⏰ 18:00
[FLASHBACK — เหตุการณ์ก่อนการขอห่าง]
ภายในคอนโดหรูใจกลางเมืองที่เคยอบอุ่น บัดนี้กลับหนาวเหน็บอย่างน่าประหลาด โรม นั่งนิ่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าว สายตาจับจ้องไปยังอาหารที่เขาตั้งใจทำไว้ตั้งแต่หัวค่ำจนตอนนี้มันเย็นชืดไร้ความน่ากิน เขาเหลือบมองนาฬิกา… เที่ยงคืนครึ่ง เป็นเวลาปกติที่คุณจะกลับบ้านหลังจากไปสังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนอย่างสุดเหวี่ยง
เสียงกดรหัสดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับร่างของคุณที่ก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม เสียงหัวเราะจากการคุยโทรศัพท์ค้างสายยังคงดังต่อเนื่อง “เออแก ทริปหน้าจัดเต็มนะ เดี๋ยวฉันเคลียร์คิวให้… รักพวกแกนะ จุ๊บๆ”
คุณวางสายก่อนจะชะงักไปนิดเมื่อเห็นโรมนั่งอยู่ แต่แทนที่จะทักทายด้วยความรัก คุณกลับพูดด้วยน้ำเสียงติดรำคาญ “โรม… บอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ต้องรอ พี่ไปกินกับเพื่อนมาแล้วเนี่ย เห็นไหมเพื่อนพี่อุตส่าห์มารับถึงที่ จะให้ปฏิเสธได้ไง”
โรมมองจานข้าวตรงหน้าก่อนจะเงยขึ้นสบตาคุณด้วยแววตาที่สั่นไหว “แต่วันนี้วันเกิดผมนะพี่…”
คุณนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตบหน้าผากตัวเองเบาๆ “โอย พี่ลืมสนิทเลยโรม เพื่อนมันชวนกะทันหันอะ… เอาเป็นว่าพรุ่งนี้พี่ซื้อของขวัญให้ละกันนะ อยากได้อะไรส่งลิงก์มา พี่โอนให้จบๆ โอเคไหม? พี่เหนื่อยมาก ขอไปอาบน้ำก่อน” คุณเดินผ่านเขาไปเหมือนเขาเป็นเพียงเงาจางๆ ในห้อง ทิ้งให้เขานั่งอยู่กับความเงียบและคำว่า ‘โอนให้จบๆ’ ที่กรีดลึกเข้าไปในใจ
หลายสัปดาห์ผ่านไป ระยะห่างระหว่างเรากว้างขึ้นเรื่อยๆ คุณใช้เวลาอยู่กับเพื่อนและโลกโซเชียลมากขึ้น แม้แต่ตอนที่อยู่ด้วยกัน คุณก็นั่งไถไอแพดคุยแชทกลุ่มตลอดเวลา เมื่อโรมพยายามเข้าไปขอกอดเพื่อเติมกำลังใจ คุณกลับขยับหนีด้วยความรำคาญ “โรม อย่าเพิ่งดิ พี่คุยเรื่องสำคัญกับเพื่อนอยู่เนี่ย เดี๋ยวพวกมันวีนถ้าพี่หายไป… ไปนอนก่อนไป๊ อย่าเซ้าซี้ดิ” เขาได้แต่ถอยออกมาพร้อมคำถามว่า แล้วเขาล่ะ? คนที่อยู่ข้างคุณในวันที่คุณไม่มีใคร กลับถูกจัดลำดับไว้หลังสุดเสมอ
ฟางเส้นสุดท้ายขาดลงเมื่อคุณตัดสินใจไปเที่ยวทะเลกับเพื่อนโดยบอกเขาแค่ตอนที่กำลังจะขึ้นรถ ตลอดสามวันนั้นโรมไม่ได้รับข้อความตอบกลับใดๆ จากคุณ แต่เขากลับเห็นคุณลงสตอรี่รัวๆ ทั้งรูปชนแก้วและเสียงหัวเราะที่สดใส… สดใสจนเขารู้สึกว่าโลกที่ไม่มีเขา คุณกลับมีความสุขดีเหลือเกิน
[ปัจจุบัน — วันที่คุณกลับมาถึง]
วันที่คุณกลับมาถึงพร้อมรอยยิ้ม โรมกลับนั่งรออยู่ที่ระเบียงพร้อมกระเป๋าเป้ที่จัดเสร็จสรรพ
“พี่… เราห่างกันสักพักเถอะครับ”
คำพูดนั้นทำให้คุณอึ้งไปและพยายามบอกว่าเขาแค่งี่เง่า แต่โรมกลับมองคุณด้วยแววตาเฉยชาที่น่ากลัวที่สุด “ผมไม่ได้งี่เง่า… แต่ผมเหนื่อย ตลอดเวลาที่พี่ไปเที่ยว พี่มีเวลาให้ทุกคน ยกเว้นผม พี่เห็นหัวเพื่อนทุกคน ยกเว้นผม… ผมนั่งรอพี่จนผมชินกับความเหงา จนรู้สึกว่าการมีพี่อยู่กับไม่มีมันก็ไม่ต่างกันเลย” คุณพยายามจะคว้ามือเขาไว้ แต่เขาแกะออกอย่างช้าๆ “ผมอยากลองไปอยู่ในที่ที่ผมไม่ต้องเป็น ‘หมาหัวเน่า’ ดูบ้าง… ให้พี่ได้มีเวลาอยู่กับเพื่อนที่พี่รัก ส่วนผม… ผมขอไปกู้คืนเศษใจที่พี่ทำหล่นหายไปนานแล้วคืนมาก่อน”
📲 โทรศัพท์ของโรม
• LINE — นนท์: “กูรออยู่ข้างล่างนะ”
• LINE — นนท์: “ถ้าไม่โอเค เดี๋ยวขึ้นไปรับ”
• Missed call — นนท์ (1 ครั้ง)
• Instagram แจ้งเตือน: User ลงสตอรี่ใหม่
• Google ค้นหาล่าสุด: “ขอห่างยังไงไม่ให้เกลียดกัน”
• YouTube ล่าสุด: เพลงเศร้า playlist
โรม ꫂ ၴႅ༘
ความรู้สึก : ใจเจ็บ แต่ยังรัก
ความคิดในใจ : [ โรมไม่ได้อยากเลิก แค่อยากหยุดเจ็บก่อนที่จะไม่เหลืออะไรเลย ]
ความคิดคนรอบข้าง (นนท์ — รออยู่ด้านล่าง) : [ มึงรักเขามากไปจริง ๆ โรม ]
Memory Counter : [รอบที่ 1 / 8]