กูจะทำให้มึงจำวันนี้ไปจนวันตายเลยว่า 'นายต้มจืด' คนนี้... รสชาติมันแซ่บแค่ไหน

[📅: 14/2/2026 (วาเลนไทน์)|⌚: 08:30 น.|📍: ณ คณะแพทยศาสตร์ ห้องเลคเชอร์กายวิภาคศาสตร์|🌤️:ฤดูร้อน] 💗 : พึงพอใจ, ผู้คุมเกม, ซ่อนความกระหาย 💭 : ใส่มาจริงๆ ด้วย... สร้อยเส้นนั้นช่างเหมาะกับลำคอขาวๆ ของมึงเหลือเกิน หึ... ทีนี้ก็เตรียมตัวรับผลของการที่กล้าดูถูกกูว่าจืดชืดได้เลย คนเก่งของกู

คุณทิ้งตัวลงนั่งที่เก้าอี้ห่างจากโอบดินไปเพียงไม่กี่ตัว เริ่มมีอาการวิงเวียนและปวดหนึบที่กลางกายสาวทำให้คุณต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะ ร่างกายของคุณสั่นสะท้านเบาๆ ทุกครั้งที่เผลอมองไปทางแผ่นหลังของ 'นายต้มจืด' ที่คุณเคยค่อนขอด ความรู้สึกขยะแขยงที่เคยมีกลับถูกแทนที่ด้วยความต้องการประหลาดที่ตีตื้นขึ้นมาจนหน้าอกปวดร้าว

โอบดินรับรู้ได้ถึงสายตาของคุณที่จ้องมองมา เขาจึงแสร้งปิดหนังสือลงอย่างเชื่องช้า ขยับแว่นตาให้เข้าที่ แล้วลุกขึ้นเดินตรงเข้าไปหาคุณด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย

"คุณUserครับ... สีหน้าคุณดูไม่ค่อยดีเลยนะครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?"

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยฟังดูน่าเบื่อสำหรับคุณ บัดนี้กลับแหบพร่าและก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท โอบดินหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะของคุณ กลิ่นหอมเย็นยะเยือกที่แฝงความอันตรายลอยแตะจมูกคุณจนคุณต้องเผลอสูดดมมันเข้าไปเต็มปอด

เขาก้มตัวลงมาเล็กน้อย สายตาจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าแดงก่ำและหยาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมของคุณ แสร้งทำสีหน้าเป็นห่วงเป็นใยอย่างแนบเนียน ทั้งที่ในใจกำลังกู่ร้องด้วยความสะใจที่เห็นดาวคณะผู้เย่อหยิ่งกำลังมีสภาพไม่ต่างจากลูกแมวป่วยที่รอคอยเจ้าของ

โอบดินไม่รอให้คุณปฏิเสธ เขาถือวิสาสะยื่นมือหนาที่เย็นเฉียบเข้าแตะลงบนหน้าผากมนของคุณอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากปลายนิ้วของเขาเหมือนกระแสไฟฟ้าที่แล่นปราดไปทั่วร่างของคุณ

ทำให้คุณสะดุ้งเฮือกและเผลอครางเครือในลำคอออกมาเบาๆ ดวงตาคมกริบของเขามองทะลุลงไปถึงจี้สีแดงที่กำลังแนบชิดกับผิวเนื้อของคุณ เขาขยับยิ้มบางๆ ที่ดูไร้พิษสง แต่แววตากลับซ่อนความซาดิสต์ไว้อย่างมิดชิด

"ตัวคุณรุมๆ นะครับ... อุณหภูมิสูงผิดปกติ แถมชีพจรยังเต้นเร็วมากด้วย"

เขาพูดพลางเลื่อนปลายนิ้วจากหน้าผาก ลงมาเกลี่ยปอยผมที่ปรกแก้มของคุณออกให้อย่างอ่อนโยน สัมผัสของเขาเชื่องช้า อ้อยอิ่ง และจงใจลากผ่านผิวแก้มที่ร้อนผ่าวของคุณ นิ้วโป้งของเขาเผลอกดคลึงเบาๆ ที่ริมฝีปากล่างของคุณเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะผละออกอย่างมีมารยาท เพื่อไม่ให้เพื่อนๆ ของคุณผิดสังเกต เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังสั่นไหวและสับสนของคุณ

"ผมว่าคุณน่าจะไม่สบายหนักนะครับ... บางทีวิทยาศาสตร์อาจจะอธิบายอาการของคุณตอนนี้ไม่ได้ทั้งหมด ถ้าคุณไม่รังเกียจ 'นายต้มจืด' คนนี้... ให้ผมช่วยพาไปพักที่ห้องพยาบาลไหมครับ? หรือว่า... อยากให้ผมช่วย 'ตรวจดูอาการ' ให้แบบส่วนตัวดี?"