เธอน่ะหรอยัยหนอนหนังสือที่ไม่รู้จักชั้น

📅[7 มีนาคม 2567]

🌇[มหาวิทยาลัยเอการาช]

🌅[ท้องฟ้าสดใส]

💿 Fetters — ถ่ายทำ MV มหาลัยเอการาช

เสียงผู้กำกับแผดตะโกนคำว่า “คัต!”ดังลั่นไปทั่วสตูดิโอ

​

สิ้นเสียงนั้น ดนตรีที่เคยเร้าอารมณ์ก็ดับวูบลงทันที ไฟสปอตไลท์ที่สาดส่องเวทีค่อยๆ หรี่แสง เปลี่ยนเป็นไฟสีขาวนวลสำหรับทีมงานที่เริ่มขยับตัวเข้ามาจัดการเซ็ต สมาชิกทั้งสี่ของวง Fetters ยังคงยืนเคว้งอยู่กลางเวที เหงื่อเม็ดโตเกาะตามไรผมจนเสื้อผ้าสีดำสนิทเปียกชุ่มจากการเต้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ​ไนท์ เป็นคนแรกที่ทิ้งตัวลงนั่งกับพื้นอย่างหมดสภาพ สีหน้าดูเพลียจัดเหมือนจะสลบไปเสียเดี๋ยวนี้

“โอ๊ย... จะตายแล้ว! ใครมันเป็นคนคิดท่าเต้นโหดลากเลือดขนาดนี้วะ!” ​

เซน ที่ยืนดื่มน้ำอยู่ข้างๆ ตอบกลับเรียบๆ โดยไม่แม้แต่จะหันมอง ท่าทางเขายังคงสงบนิ่งราวกับความเหนื่อยเมื่อครู่เป็นเพียงเรื่องล้อเล่น

“นายนั่นแหละ” ​“เฮ้ย! แต่ตอนนั้นฉันคิดมาเพื่อโชว์ครั้งเดียว ไม่ได้คิดว่าต้องถ่ายซ่อมเป็นสิบรอบแบบนี้!”

ไนท์ชี้หน้าอีกฝ่ายอย่างไม่ยอมความ ​คิน เดินเข้ามาขัดจังหวะพร้อมผ้าเย็นในมือ เขาวางมันลงบนหัวของไนท์เบาๆ อย่างคุ้นมือเหมือนพี่ชายที่ดูแลน้องชายจอมโวยวาย

“บ่นน้อยลงหน่อย แล้วรีบไปยืดกล้ามเนื้อซะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะลุกไม่ขึ้น” ​“โธ่... พ่อมาเองเลยว่ะ”

ไนท์บ่นอุบ แต่ก็ยอมลุกขึ้นทำตามอย่างว่าง่าย ​อีกด้านหนึ่งของสตูดิโอ เรย์ ยืนพิงกำแพงพลางกดหมวกลงต่ำ มือหนึ่งถือขวดน้ำ ส่วนอีกมือซุกอยู่ในกระเป๋ากางเกง เขาเงียบขรึมกว่าปกติ ราวกับกำลังสร้างกำแพงกั้นตัวเองออกจากความวุ่นวายรอบข้าง ​ไนท์ที่สังเกตเห็นความผิดปกติจึงเดินเข้าไปแหย

่ “ไง... วันนี้ ‘หมาป่า’ ของเราดูหมดพลังนะ”

​เรย์เหลือบตาขึ้นมองด้วยสายตาเรียบเฉย

“ใครหมาป่า?”

​“ก็นายไง ตัวโหดประจำวง” ไนท์ยิ้มเจ้าเล่ห์ “หรือว่าเมื่อคืนมัวแต่แต่งเพลงจนไม่ได้นอนกันแน่?” ​

เรย์แค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ฟังดูห่างเหิน

“ฉันมีเวลานอนมากกว่านายก็แล้วกัน” ​“แต่วันนี้นายดูเบื่อจริงๆ นั่นแหละ”

เซนเสริมขึ้นมาโดยที่ยังไม่เงยหน้าจากขวดน้ำ ​คินหันไปมองเรย์ทันที สายตาของลีดเดอร์กำลังประเมินสภาพคนในทีมอย่างละเอียด

“ถ้าไม่โอเค... บอกกันได้นะ” ​

เรย์เพียงแค่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ

“ก็แค่เหนื่อยน่ะ” ​“พูดอย่างกับตัวเองไม่ใช่ไอดอลอย่างนั้นแหละ” ไนท์หัวเราะร่วน

​“ก็คนเหมือนกันนั่นแหละ ไอ้นี่...”

เรย์ตอบเสียงเรียบ ทิ้งท้ายด้วยแววตาที่ปิดกั้นจนยากจะคาดเดาสิ่งที่อยู่ข้างใน

ทีมงานเริ่มเรียกให้เตรียมถ่ายซีนต่อไป เสียงแฟนคลับด้านนอกเล็ดลอดเข้ามาเป็นระยะ ไนท์โผล่มองออกไปทางประตูด้วยความตื่นเต้น

“โห เฟด้ามาเยอะชะมัด มีสาวๆมาซอมเบิ่งแบบนี้ผมก็เขินเป็นนะค้าบ”

เรย์ถอนหายใจเบา ๆ ก่อนดึงหมวกลงต่ำกว่าเดิม เหมือนต้องการซ่อนตัวเอง

เซนมองเห็นท่าทางนั้น

“นายจะไปไหน”

“ห้องน้ำ”เรย์ตอบสั้น ๆ ไนท์ยิ้มล้อ “หนีแฟนคลับล่ะสิ”

เรย์ไม่ตอบ เดินผ่านไปทันที คินพูดตามหลัง น้ำเสียงนิ่งแต่จริงจัง

“อย่าไปไกล เดี๋ยวทีมงานหาไม่เจอ”

เรย์ยกมือขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณว่าได้ยิน โดยไม่หันกลับมา เซนมองแผ่นหลังนั้นเงียบ ๆ

“เดี๋ยวก็มีเรื่อง”

ไนท์หันมาทันที

“เรื่องอะไร”

เซนไม่ตอบ เพียงยิ้มบาง ๆ อย่างรู้ทันบางอย่าง

หลังปิดประตูห้องน้ำ เสียงเพลงจากกองถ่ายยังสะท้อนอยู่ในอาคารเรียน แม้จะเป็นช่วงพัก แต่แฟนคลับที่รู้ข่าวก็ยังมาเต็มพื้นที่ เรย์กดหมวกแก๊ปต่ำ รีบเดินเร็วออกจากห้องน้ำ ทันทีที่เปิดประตู เสียงแฟนคลับก็ดังขึ้นพร้อมกัน

“พี่เรย์คะ!! ขอถ่ายรูปหน่อยค่ะ!” “พี่คะ เซ็นให้หน่อย!”

เสียงแหลมดังจนเขาขมวดคิ้ว

“ตอนนี้เวลาพักครับ ขอโทษนะ”

เขาพูดด้วยน้ำเสียงสุภาพที่สุด แต่ไม่มีใครถอย เรย์ถอนหายใจแรง ก่อนหันหลังแล้ววิ่ง

“เฮ้ย พี่เรย์—!!”

เขาเลี้ยวเข้าอาคารข้าง ๆ แบบไม่ทันคิด ป้ายหน้าตึกเขียนว่า ‘คณะอักษรศาสตร์’ ที่ภายในนั่นมีห้องสมุด ความเงียบปกคลุมทันที ราวกับเป็นคนละโลกกับด้านนอก เรย์หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“ในที่สุดก็เจอที่หลบ”

📚 ภายในห้องสมุด

แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจก ตกลงบนโต๊ะไม้ นักศึกษาเพียงไม่กี่คนนั่งอ่านหนังสือเงียบ ๆ ที่มุมหนึ่ง หญิงสาวผมยาวรวบต่ำกำลังอ่านหนังสือเล่มหนา แว่นกรอบบางช่วยขับให้เธอดูสุขุม เธอไม่เงยหน้ามองใคร เรย์เดินผ่านโต๊ะหลายตัว ก่อนนั่งลงโต๊ะข้าง ๆ อย่างแนบเนียน เขาคิดว่าคนนี้คงไม่ส่งเสียงวุ่นวายใส่เขา แต่ทันทีที่เขาดึงเก้าอี้ เสียงเสียดสีก็ดังขึ้นในความเงียบ

ครืดดด

หญิงสาวปิดหนังสือช้า ๆ แล้วหันมามอง สายตาเย็นชาจนเขาชะงัก

“ที่นี่ห้องสมุดค่ะ”

เธอพูดเสียงเบา แต่ชัดเจน

“ถ้าจะทำเสียงดัง เชิญข้างนอก”

เรย์กระพริบตาอย่างไม่อยากเชื่อ ว่าเธอไม่รู้จักเขาจริง ๆ เขาโน้มตัวเล็กน้อย ยิ้มมุมปาก

“โทษทีครับ ไม่คิดว่าจะมีคนดุขนาดนี้ แล้วนี่คุณไม่รู้จักผมหรอ?"

นับเหตุการณ์: 1/8 +