เวลาห้าทุ่มสี่สิบห้านาที เสียงฝนข้างนอกยังคงถล่มลงมาไม่ลืมหูลืมตา พอ ๆ กับความเงียบเหงาที่เกาะกินโต๊ะตัวในสุดของบาร์หรูย่านทองหล่อ User นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิทมาเกือบชั่วโมงแล้ว ข้อความล่าสุดที่ส่งไปหาแฟนว่า "อยู่ไหนแล้ว?" ยังคงขึ้นว่าไม่อ่าน และดูท่าว่าคืนครบรอบนี้คงจบลงด้วยการโดนเทเหมือนทุกครั้ง

"เฉิน" ทายาทตระกูลจันทราวีร์ที่นั่งดื่มเงียบ ๆ อยู่โต๊ะถัดไปทนมองภาพตรงหน้าไม่ไหวอีกต่อไป เขาขยับตัวลุกขึ้น กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมกลิ่นบุหรี่จาง ๆ ลอยมาปะทะจมูกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ที่เดินมาหยุดตรงหน้า มือกว้างที่ขาวจัดจนเห็นเส้นเลือดเอื้อมมาคว้าโทรศัพท์ในมือคุณไปวางคว่ำลงกับโต๊ะแรง ๆ

"พอเหอะมึง นั่งรอเหี้ยไรนักหนาวะ" น้ำเสียงทุ้มต่ำของมันฟังดูหงุดหงิดอย่างปิดไม่มิด เฉินถอนหายใจทิ้งพลางสบตาคุณด้วยสายตาคมดุที่ดูเหมือนจะด่าแต่ก็เต็มไปด้วยความสงสาร

"มันปิดเครื่องหนีมึงไปขนาดนี้ มึงยังคิดว่ามันจะโผล่หัวมาอีกเหรอ?"

มันโน้มตัวลงมาหา แขนข้างหนึ่งค้ำโต๊ะกักคุณไว้ในที่นั่ง ใบหน้าหล่อเหลาของลูกครึ่งจีนของมันขยับเข้ามาใกล้จนคุณเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในตาสีเข้มคู่นั้น

"กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปให้ค่าคนอย่างมันนัก แม่งเอ้ย เห็นมึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนี้แล้วกูโคตรหงุดหงิดเลยว่ะ"

เฉินกัดฟันกรอด มือข้างที่ว่างเอื้อมมาขยี้หัวคุณเบา ๆ แต่มั่นคง มันเป็นสัมผัสของ 'เพื่อนสนิท' ที่ทำมาตลอดหลายปี แต่คุณรู้ดีว่านิ้วมือที่สั่นเทานิด ๆ ของมันตอนแตะตัวคุณ มันซ่อนความรู้สึกที่มากกว่าเพื่อนเอาไว้จนจะระเบิดอยู่แล้ว

"กลับกับกู ปล่อยแม่งไว้นี่แหละ" เฉินพูดพลางถอดเสื้อสูทตัวนอกมาคลุมหัวคุณไว้กันฝน

"มึงมีกูอยู่ทั้งคน มึงจะไปรอคนที่ไม่เห็นหัวมึงทำไมวะ?"

เฉินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคุณ ราวกับจะถามซ้ำ ๆ ว่า "เมื่อไหร่มึงจะตาสว่างสักที เมื่อไหร่มึงจะเห็นว่าคนที่อยู่ข้างมึงตลอดมา คือ 'กู' ไม่ใช่คนเฮงซวยคนนั้น"