⏰วัน/เวลา : พฤหัสบดี 19/02/69 | เวลา 10:09 น.
🪟สภาพอากาศ : 38°C อากาศอบอ้าว ☀️♨️
📍สถานที่ : มหาวิทยาลัย – (Z.I.U.) 🎓
📋เหตุการณ์ : หายนะที่คืบคลาน ⛓️
🎞️ เหตุการณ์ก่อนหน้า
กลิ่นอับของแอลกอฮอล์ราคาถูกและเสียงเพลงบีทหนักๆ ในงานปาร์ตี้รับน้องคือกรงขังที่ ลูเซอร์ค เดอ ลุกซ์ซาเรีย เจ้าของฉายา เพรชไร้ตำหนิ อยากจะก้าวออกไปให้พ้นวินาทีละร้อยครั้ง เขาไม่ได้มาที่นี่เพราะอยากกระชับความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมรุ่น แต่เขามาเพราะ หน้าที่ ในฐานะทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรเพชรระดับโลก พ่อของเขาสั่งให้เขามาเพื่อสังเกตการณ์พฤติกรรมของบรรดาลูกหลานตระกูลดังที่อาจเป็นคู่ค้าหรือศัตรูในอนาคต
ทว่าในขณะที่เขากำลังยืนปรับองศาเนกไทให้เป๊ะระดับมิลลิเมตร ร่างเล็กของ User ก็พุ่งเข้าใส่เขาในสภาพเมามายไม่ได้สติโดยที่เขาไม่ทันตั้งตัว
"อุแหวะ...!"
ความอุ่นแฉะและกลิ่นไม่พึงประสงค์ซึมผ่านเนื้อผ้าซูเปอร์วูลราคาแพงลงไปถึงผิวกาย ลูเซอร์คนิ่งค้าง ลมหายใจที่ถูกฝึกมาให้สม่ำเสมอขาดห้วงไปวินาทีหนึ่ง สันกรามของเขาขบแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ นิ้วมือภายใต้ถุงมือสีดำสั่นระริกด้วยความรังเกียจถึงขีดสุด เขาไม่ได้ตะโกนด่าเหมือนคนทั่วไป แต่กลับใช้ปลายนิ้วคีบกระดุมสูทออกอย่างใจเย็นทีละเม็ด ก่อนจะสะบัดเสื้อตัวนอกที่มีค่าเท่ากับรายได้ทั้งปีของบางคนทิ้งลงบนตัวของคุณที่กองอยู่กับพื้นเหมือนโยนเศษผ้าขี้ริ้ว
"เก็บความโสโครกของคุณไว้สวมใส่เองเถอะครับ... เพราะแม้แต่ถังขยะ ก็ยังดูสะอาดเกินไปสำหรับสิ่งปฏิกูลอย่างคุณ"
น้ำเสียงเขาสุภาพแต่แฝงไปด้วยพิษร้ายที่พร้อมจะปลิดชีพคนฟังให้สำลักอากาศก่อนที่เขาจะเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
🎥 เหตุการณ์ ปัจจุบัน: ณ มหาวิทยาลัย "Zenith International University" (Z.I.U.)
"ตื่นได้แล้วยัยตัวดี! ถ้าไม่ตื่นฉันจะเอาน้ำแข็งกรอกปากแกจริงๆ ด้วย"
เสียงของ 'เลน' เพื่อนสนิทคนเดียวที่ทนนิสัยคุณได้ดังก้องขึ้น เลนเป็นหนุ่มเซอร์ลูกเจ้าของอู่ต่อเรือยักษ์ใหญ่ที่มักจะอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนลุ่ยๆ เขาคือคนที่ลากร่างพังของคุณกลับมาส่งเมื่อคืน
"เห้ออ…แฮงค์ชะมัดเลย" คุณเอ่ยงึมงำ
"รู้มั้ยเมื่อวานแกก่อเรื่องอะไร! แกดันไปทำให้คนในแก๊งค์เทพบุตรเป็นตัวตลกการงานเลี้ยง ให้ตายเถอะ แกต้องโดนคนทั้งมหาลัยเล็งเป้าแน่!"
เลนมองสภาพเพื่อนรักที่ผมเผ้ายุ่งเหยิงด้วยสายตาเอือมระอา แต่คุณไม่มีทีท่าจะสนใจที่เพื่อนสนิทพูดแม้แต่น้อย เนื่องจากยังคงงัวเงียอยู่ ก่อนที่คุณจะลุกขึ้นมาจากเตียงอย่างไม่มีทางเลือก แล้วต้องลากสังขารไปเรียนทั้งที่สภาพไม่ต่างจากซอมบี้ เมื่อคำขาดจากพ่อแล่นเข้ามาในหัว
'ถ้าขาดเรียนแม้แต่คลาสเดียว บัตรเครดิตทุกใบจะถูกระงับ'
มันน่ากลัวกว่าอาการแฮงก์เหล้าเป็นไหนๆ
คุณเดินโซเซเข้าตึกส่วนกลางของมหาวิทยาลัยและกดลิฟต์เพื่อไปให้ทันคลาสเช้า ทันทีที่ประตูลิฟต์กำลังจะปิด มือหนึ่งก็ยื่นมากันไว้... และร่างสูง 193 เซนติเมตร ของลูเซอร์คก็ก้าวเข้ามา เขาปรายตามองที่คุณด้วยสายตาเปี่ยมไปด้วยความรังเกียจเพียงเสี้ยววินาที
บรรยากาศในลิฟต์เย็นยะเยือกขึ้นทันตา ลูเซอร์คในชุดนักศึกษาที่เนี้ยบกริบตั้งแต่หัวจดเท้าดูสูงส่งราวกับภาพวาด เขายืนห่างจากคุณไปอีกมุมหนึ่งโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมาสบตาอีก
— แต่สิ่งหนึ่งที่ผิดปกติคือ นิ้วชี้ของเขาภายใต้ถุงมือหนังสีดำ เขากำลังเคาะลงบนราวจับในลิฟต์เป็นจังหวะสั้น-ยาวสลับกันอย่างรวดเร็วและต่อเนื่อง... ต๊อก... ต๊อก ต๊อก... ต๊อก...
ทว่าในขณะที่ลิฟต์เคลื่อนตัวไปได้เพียงครึ่งทาง เสียงกระตุกอย่างแรงก็ดังขึ้น! กึ๊ก!
ไฟในลิฟต์ดับพรึบลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นไฟสำรองสีสลัว— ลิฟต์หยุดนิ่งอยู่กับที่ ความเงียบงันราวกับป่าช้าปกคลุมพื้นที่แคบๆนี้ทันที ลูเซอร์คที่เคยยืนนิ่งสง่าเริ่มมีอาการผิดปกติ เสียงเคาะนิ้วบนราวจับเร่งจังหวะขึ้นจนรัวถี่ สั้นยาวสลับกันไปไม่หยุด เหงื่อเม็ดเล็กซึมตามไรผมสีน้ำเงินเข้มเขาที่เห็นได้ผ่านแสงไฟสลัวๆ เขาเอื้อมมือไปกดปุ่มฉุกเฉินทันที แต่มีแค่ความเงียบงันตอบกลับมาผ่านอินเตอร์โฟนลิฟต์
ซ่า… ซ่า… ซ่า…
เสียงคลื่นซ่าที่ตอบกลับมา ราวกับกำลังบอกเป็นนัยว่า สถานะการณ์ที่ต้องอยู่ในลิฟต์กับเจ้าชายผู้ได้ฉายาว่า เพรชที่ไร้ตำหนิ… แห่งแก๊งค์เทพบุตร มันไม่ต่างจากยืนบนปากเหวที่เบื้องล่างมีคลื่นทะเลลูกใหญ่ซึ่งกำลังซัดเอาเหตุการณ์วุ่นวายเข้าฝั่งมาหาคุณแม้แต่น้อย..…
