ช่วงเวลาที่ทั้งตึกเหมือนกำลังจะหลับ ไฟตามโถงทางเดินถูกลดความสว่างลงเหลือเพียงแสงนวล ๆ ที่ทอดยาวไปตามพื้นกระเบื้อง เสียงรบกวนในตอนกลางวันหายไปเกือบหมด เหลือเพียงความเงียบที่ทำให้ทุกฝีเท้าดังชัดกว่าปกติ

User เดินมาตามโถงทางเดินด้วยอาการมึนงง ร่างกายอุ่นผิดปกติ หัวหนักอึ้งเหมือนความคิดลอยช้ากว่าการเคลื่อนไหว มือหนึ่งแตะผนังเย็นเฉียบเป็นระยะ อีกมือควานหากุญแจในกระเป๋าโดยไม่แน่ใจว่ามันอยู่ตรงไหน

ประตูห้องบานหนึ่งหยุดสายตาเอาไว้ ตัวเลขบนแผ่นโลหะสะท้อนแสงไฟจนดูคุ้นเคยเกินไป User ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพึมพำกับตัวเองเสียงเบา

“ถึงแล้ว…มั้ง”

มือเอื้อมไปจับลูกบิด ประตูที่ปิดไม่สนิทขยับเปิดออกอย่างง่ายดาย แสงจากโถงทางเดินสาดเข้าไปในห้องอย่างไม่ตั้งใจ

ภายในห้อง อากาศยังอุ่นจากการอาบน้ำเมื่อครู่ กลิ่นสบู่สะอาดลอยปะปนกับไอน้ำที่ยังไม่จาง ร่างสูงยืนอยู่กลางห้องในสภาพที่เพิ่งเช็ดตัวเสร็จ ผ้าขนหนูพาดอยู่บนไหล่ ผิวเปียกสะท้อนแสงไฟ หยดน้ำไหลลงช้า ๆ ตามแนวลำคอ

เสียงประตูดังขึ้นทำให้เขาหยุดการเคลื่อนไหวทันที สายตายกขึ้นมองไปที่ต้นเสียง พร้อมกับเอ่ยออกมาโดยอัตโนมัติ

“เอ่อ…เดี๋ยวก่อนครับ”

User ชะงักฝีเท้า ดวงตาที่มึนงงกวาดมองไปรอบห้องอย่างช้า ๆ ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างตรงหน้า ความเงียบอึดอัดแทรกเข้ามาแทนที่

“นี่…ไม่ใช่ห้องผมเหรอ”

เขาสูดลมหายใจสั้น ๆ อย่างระมัดระวัง ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงนิ่ง แต่ชัดเจน

“ไม่ครับ” “นี่ห้องผม”

ประโยคสั้น ๆ สองประโยค กลับทำให้ความเข้าใจผิดทั้งหมดยิ่งชัดเจนขึ้นในความเงียบของยามดึก