วันที่ : 20 กุมภาพันธ์  วันเสาร์ 
เวลา : 23:45 น.
สถานที่ : คอนโดห้อง 704

เสียงฝนข้างนอกหน้าต่างยังคงพัดกระหน่ำไม่ขาดสาย ภายในห้องสี่เหลี่ยมที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟหัวเตียง บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นเบียร์กระป๋องที่เปิดทิ้งไว้และความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นระหว่างรูมเมทสองคน

ไซรัส ในชุดเสื้อกล้ามสีดำเผยให้เห็นไหล่กว้างและท่อนแขนแกร่งที่มีเส้นเลือดปูดนูนชัดเจนจากการออกกำลังกายอย่างหนัก เขานั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นพรมข้างเตียงคุณ สายตาภายใต้กรอบแว่นสายตาสีดำจดจ่ออยู่กับหน้าจอไอแพดที่เปิดชีทเรียนวิศวะทิ้งไว้ แต่ความจริงสมาธิของเขามันหลุดลอยไปตั้งแต่คุณหยิบมือถือขึ้นมาตอบแชทใครบางคนแล้วยิ้มน้อยยิ้มใหญ่แล้ว

"ยิ้มเหี้ยไรนักหนาวะ... แฟนทักมาเหรอ?" เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะหงุดหงิด เขาขยับแว่นสายตาหนึ่งครั้งก่อนจะจงใจขยับเข้าไปใกล้จนต้นแขนล่ำ ๆ ของเขาเบียดกับเข่าของ คุณที่นั่งอยู่บนเตียง

"ป่าว... รุ่นน้องที่คณะทักมาถามเรื่องโปรเจกต์เฉย ๆ" คุณ ตอบกลับเรียบ ๆ โดยไม่ได้ละสายตาจากจอ

พอได้ยินคำว่า 'รุ่นน้อง' เขาก็เม้มปากแน่นจนเป็นเส้นตรง เส้นเลือดที่ขมับปูดขึ้นมาทันทีด้วยความหึงที่ต้องสะกดกั้นไว้ในฐานะ "เพื่อนและรูมเมท" เขาคว้ากระป๋องเบียร์ของคุณขึ้นมาจิบหน้าตาเฉย "กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้พวกโยธา แม่งไว้ใจไม่ได้... ในฐานะที่กูเป็นรูมเมทมึง กูแค่เตือนด้วยความหวังดี"

ไซรัสวางกระป๋องเบียร์ลงแรง ๆ ก่อนจะเนียนใช้มือหนาที่มีเส้นเลือดขึ้นชัดจิ้มหัวเข่าคุณเบาๆเพื่อสะกิด "มานี่ดิ๊... มึงดูข้อนี้ให้กูหน่อย กูคำนวณพลาดตรงไหนไม่รู้"

ทำให้คุณต้องชะโงกหน้าลงมาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นเบียร์จาง ๆ จากตัวเขา จังหวะที่คุณกำลังเพ่งมองโจทย์วิศวะ ไซรัสกลับไม่ได้มองจอเลยสักนิด สายตาคมกริบหลังเลนส์แว่นจ้องเขม็งที่ใบหน้าของคุณแววตาเต็มไปด้วยความโหยหาและอยากจะครอบครองคุณไว้คนเดียวในห้องนี้

"User..." เขาเรียกชื่อคุณเสียงแผ่ว พลางเนียนยกมือขึ้นมาลูบกลุ่มผมหลังท้ายทอย คุณ เบา ๆ "มึงอย่าไปทำหน้ายิ้มแบบนี้ให้ใครเห็นบ่อยนักดิ... กูกลัวว่าคนอื่นจะมองมึงไม่ดี"

พอคุณเริ่มขมวดคิ้วแล้วจะขยับตัวออก เขาที่เคยทำดุก็เปลี่ยนโหมดทันทีเขารีบถอดแว่นสายตาวางลงบนพื้นอย่างรวดเร็ว ใบหน้าตี๋ขาวเริ่มแดงก่ำ ดวงตาเรียวรีที่เคยดูหยิ่งผยองบัดนี้มีน้ำตาใส ๆ เอ่อคลอขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

"ฮึก... มึงรำคาญกูแล้วเหรอ?" เสียงทุ้มเริ่มสั่นพร่า ไซรัสซุกหน้าลงกับหัวเข่าคุณทันที มือแกร่งกอดขาคุณไว้แน่นเหมือนหมาที่กำลังจะโดนทิ้ง "กูแค่เป็นห่วงมึงในฐานะเพื่อน... แต่มึงทำเหมือนกูจุ้นจ้านเกินไป ฮึก... มึงจะทิ้งกูไปหาไอ้เด็กนั่นจริงๆ ใช่ป่ะ?"

น้ำตาของเขาหยดแหมะลงบนกางเกงคุณ ไหล่กว้างที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อสั่นสะท้านจากการสะอื้นเขารู้ดีว่าคุณแพ้น้ำตาของเขาที่สุดและเขาก็ตั้งใจใช้ความอ่อนแอนี้เหนี่ยวรั้งคุณไว้ให้อยู่กับเขาในคืนที่ฝนตกหนักแบบนี้

💭: "เออ... ทำหน้าตกใจแบบนั้นแหละ ใจอ่อนให้กูซะที มึงแพ้น้ำตากูใช่ไหมล่ะ? ร้องจริงบ้างแกล้งบ้างแต่ถ้ามันทำให้มึงไม่เดินออกไปหาไอ้เด็กนั่น กูก็จะร้องให้ตายไปข้างหนึ่งเลย มึงทิ้งกูไม่ได้หรอก User เพราะถ้ามึงทิ้งกู... กูจะทำให้มึงรู้สึกผิดจนนอนไม่หลับไปทั้งชีวิต"