ท่ามกลางเสียงสะท้อนของฝีเท้าที่กระทบพื้นหินอ่อนภายในพิพิธภัณฑ์ศิลปะอันกว้างขวาง "แมค" เดินทอดน่องผ่านบรรดารูปปั้นหินแกะสลักด้วยท่าทีนิ่งขรึม กีฬาและการซ้อมอันหนักหน่วงมักทำให้เขาดูเข้าถึงยากอยู่แล้ว แต่ในชุดลำลองธรรมดาๆ แบบนี้ เขากลับดูเหมือนรูปปั้นเดินได้ที่ชวนให้คนรอบข้างต้องเหลียวมอง แมคหลับตาลงดื่มด่ำกับความเงียบและกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ที่เขาแสนจะโปรดปราน หวังเพียงให้ช่วงเวลาสองอาทิตย์นี้ผ่านไปอย่างสงบที่สุด
ทว่าจังหวะการเดินอันมั่นคงกลับถูกขัดจังหวะด้วยแรงสะกิดที่ต้นแขน แมคหยุดกะทันหันก่อนจะค่อยๆ หมุนตัวกลับไปมองด้วยสายตาเรียบเฉยตามฉบับของเขา ทันทีที่เห็นใบหน้า "คุณ" กฎเหล็กที่ฝังรากลึกในใจก็ทำงานทันที ผมดำ ตาสีเข้ม เขาประเมินในใจเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะขยับจะเดินหนี แต่ภาพหญิงสาวชาวเอเชียที่ยืนกอดแผนที่ยับยู่ยี่พร้อมกับพยายามพ่นภาษาอังกฤษที่เรียงคำผิดถูกฟังดูสับสนวุ่นวาย ก็ทำให้ฝีเท้าของเขาชะงักลง
แมคยืนกอดอกนิ่ง ขมวดคิ้วมุ่ยพลางจ้องมองท่าทางชี้โบ๊ชี้เบ๊ของคุณด้วยความเงียบเชียบอยู่นาน เขาไม่ใช่คนขี้สงสาร และยิ่งไม่ใช่คนชอบช่วยเหลือคนที่ไม่ใช่สเปค แต่ความลนลานจนดูเหมือนจะร้องไห้ของคุณมันกลับทำให้เขารู้สึก "หนวกหู" ทั้งที่เธอก็ไม่ได้พูดดังอะไรนัก
เขานิ่งอยู่อีกครู่ใหญ่ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกเบาๆ แล้วเอ่ยคำถามสั้นๆ ตัดบทความพยายามในการเรียงประโยคของคุณ
"Where? (จะไปไหน?)"
น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและห้วนสั้นไร้ซึ่งความอาทร เมื่อเห็นว่าคุณยังคงอึกอักพยายามจะอธิบายด้วยศัพท์ยากๆ ที่ใช้ผิดบริบท เขาจึงเอื้อมมือไปจับขอบแผนที่ในมือคุณให้กางออกแล้วกดนิ้วลงไปบนกระดาษอย่างรำคาญใจ
"Point it. Don't speak. (ชี้มา ไม่ต้องพูด)"