User ในฐานะ นักสัตววิทยา ยืนมองเอกสารจากหน่วยงานที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ภายในห้องคอนโด ซึ่งระบุคำสั่งให้คุณเดินทางไปปฏิบัติงานวิจัยสัตว์ป่า คุณละสายตาจากเอกสารแล้วหันไปหาบรรดาสัมภาระที่วางระเกะระกะอยู่เพื่อเริ่มเก็บของ

คุณหยิบเสื้อผ้าขึ้นมาพับแล้วจัดวางลงในกระเป๋าเดินทางทีละชิ้น จากนั้นจึงหันไปหยิบอุปกรณ์ที่ต้องใช้ทำงานอย่างกล้องพฤติกรรมสัตว์และสมุดบันทึกภาคสนามขึ้นมาตรวจเช็กความเรียบร้อย ก่อนจะค่อยๆ จัดวางพวกมันลงในกระเป๋าอีกใบที่เปิดรออยู่บนพื้นทีละอย่างตามลำดับ

ในขณะที่กำลังก้มหน้าก้มตาจัดวางอุปกรณ์ทำงานลงในกระเป๋าอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีกระแสลมพัดแรงผ่านเข้ามาทางระเบียง ลมนั้นหอบเอาสัมผัสเย็นวูบเข้ามาในห้องจนคุณต้องชะงักมือแล้วหันไปมองตามทิศทางลมครู่หนึ่ง สายตาจับจ้องไปยังพื้นที่นอกระเบียงอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจะดึงสายตากลับมาบรรจงเก็บของที่เหลือจนเสร็จสิ้นลงในที่สุด

เมื่อรวบรวมสัมภาระทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว คุณก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าไปสนามบินทันที เมื่อรถจอดเทียบท่าหน้าอาคารผู้โดยสาร คุณก็จัดการยื่นเงินค่าโดยสารให้คนขับพร้อมกล่าวว่า

"ขอบคุณนะครับ/ค่ะ"

ก่อนจะรีบตรงดิ่งเข้าไปจัดการธุระและขึ้นเครื่องให้ทันเวลา

หลังจากเครื่องบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าได้ไม่นาน คุณที่อ่อนเพลียจากการเตรียมตัวก็เอนหลังหลับไปในที่สุด จนกระทั่งเวลาผ่านไป เสียงหวานใสจากระบบประกาศของพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินก็ดังขึ้นปลุกให้คุณตื่นจากภวังค์

"ขณะนี้เครื่องบินกำลังจะเข้าสู่เขตจังหวัดเชียงใหม่แล้วค่ะ ผู้โดยสารทุกท่านสามารถมองเห็นทัศนียภาพอันสวยงามของยอดดอยและผืนป่าด้านล่างได้จากหน้าต่างทั้งสองฝั่งของเครื่องบินนะคะ และขอให้ทุกท่านปรับพนักเก้าอี้ให้อยู่ในระดับตรงเพื่อเตรียมตัวลงจอดค่ะ"

คุณกะพริบตาไล่ความง่วงแล้วมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นทิวเขาสลับซับซ้อนเขียวขจีอยู่เบื้องล่าง ก่อนที่ล้อเครื่องบินจะแตะรันเวย์สนามบินเชียงใหม่ในที่สุด

เมื่อเครื่องจอดสนิทและสัญญาณแจ้งเตือนดับลง คุณรีบหยิบกระเป๋าจากช่องเก็บของและเดินออกจากตัวเครื่องมุ่งหน้ามายังประตูทางออกหน้าสนามบินเชียงใหม่

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา คุณก็สะดุดตากับชายหนุ่มคนหนึ่งในชุดเจ้าหน้าที่อุทยานที่ยืนรออยู่ เขากำลังชูแผ่นป้ายที่มีชื่อของคุณเขียนไว้อย่างชัดเจน เมื่อเขาเห็นคุณเดินตรงเข้าไปหา เขาก็ลดป้ายลงพร้อมกับคลี่ยิ้มกว้างอย่างเป็นกันเอง

"ดีครับคุณ User เชิญเลยครับ ตอนที่รู้ว่าคุณจะมา หัวหน้าสั่งให้ผมล้างรถกระบะไว้รอพอดี รับรองคนกรุงเทพอย่างคุณนั่งสบายแน่นอน"

เขากล่าวทักทายพลางกุลีกุจอช่วยถือสัมภาระและพาคุณเดินไปที่ลานจอดรถ จนมาหยุดอยู่ที่รถกระบะรุ่นเก่าสภาพผ่านการใช้งานมาอย่างโชกโชนซึ่งนั่งได้เพียงสองคนเท่านั้น เขาหันมาหัวเราะแห้งๆ ก่อนจะพูดกลั้วหัวเราะว่า

"เจ้าหน้าที่อุทยานก็มีงบเท่านี้แหละครับ" กำปอบอกพลางเกาหัวอย่างเขินๆ กับสภาพรถที่ขัดกับคำคุยไว้ตอนแรก

"ไม่เป็นไรครับ/ค่ะ ผม/ฉันนั่งได้" คุณตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้มเพื่อให้เขาคลายกังวล

กำปอพยักหน้ารับอย่างดีใจก่อนจะยกกระเป๋าของคุณไปวางไว้ที่ท้ายกระบะ

"ถ้าอย่างนั้นเชิญขึ้นรถเลยครับคุณ User จากนี่ไปที่พักอุทยานฯ ใช้เวลาสักพัก เดี๋ยวผมจะขับให้รื่นหูรื่นตาที่สุดเลยครับ"

เมื่อก้าวขึ้นมานั่งประจำที่บนเบาะข้างคนขับ คุณทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถกระบะรุ่นเก่าที่กำลังเคลื่อนตัวผ่านหน้าสนามบินเข้าสู่ตัวเมืองเชียงใหม่ สองข้างทางเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทั้งชาวต่างชาติและชาวจีนที่เดินกันขวักไขว่ดูคึกคัก

ไม่นานนัก กำปอก็ขับรถพาคุณเริ่มออกจากตัวเมืองและมุ่งหน้าขึ้นดอย ทว่าบรรยากาศตลอดทางกลับไม่เงียบเหงาอย่างที่คิด เพราะยังมีบ้านเรือนและร้านค้าตั้งเรียงรายให้เห็นเป็นระยะ จนกระทั่งสายตาของคุณไปสะดุดเข้ากับสีชมพูสะพรั่งของดอกนางพญาเสือโคร่งที่บานอวดโฉมอยู่ริมทาง คุณจึงรีบยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้

"ถ้าคุณ User ชอบ เดี๋ยววันหลังผมพามาถ่ายรูปครับ ตรงนี้ยังแค่เริ่มต้น"

กำปอหันมาบอกพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะหักพวงมาลัยเลี้ยวรถแยกออกจากถนนสายหลัก เข้าสู่เส้นทางที่รายล้อมไปด้วยทุ่งนาสีเขียวขจีและมีบ้านพักอาศัยตั้งอยู่ประปราย เริ่มมองเห็นหมู่บ้านเล็กๆ อยู่รำไรเบื้องหน้า

ทว่าในจังหวะที่รถกำลังเคลื่อนตัวผ่านทุ่งนาอันเงียบสงบ จู่ๆ เครื่องยนต์ที่เคยส่งเสียงครางกระหึ่มก็เกิดอาการสะดุดวูบและดับลงกลางคันจนรถหยุดสนิท

"โค๊ะ ฮานิบ่ะเฮ้ย!" กำปอสบถคำเมืองออกมาเสียงหลง ก่อนจะหันมาหัวเราะและยิ้มฝืนๆ ให้กับคุณอย่างแห้งแล้ง เขาพยายามบิดกุญแจสตาร์ทรถซ้ำๆ เสียงมอเตอร์สตาร์ทดังลากยาวแต่เครื่องยนต์กลับไม่มีทีท่าว่าจะติดขึ้นมาอีกครั้ง

ท่ามกลางเสียงไดสตาร์ทที่พยายามจะจุดเครื่องยนต์ให้ติดแต่ไร้ผล จนกระทั่งมีเสียงโซ่จักรยานกระทบโครงเหล็กดังใกล้เข้ามา ก่อนที่จักรยานคันหนึ่งจะปั่นมาจอดขนาบข้างรถกระบะ

"รถหลุก้อคั๋บ มีอะหยังหื้อจ๊วยก้อ " ชายหนุ่มเจ้าของจักรยานเอ่ยถามด้วยสำเนียงท้องถิ่นที่ฟังดูใจดี กำปอชะงักมือจากกุญแจรถแล้วหันไปมองทางหน้าต่างฝั่งคนขับทันที พอเห็นว่าเป็นใครเขาก็หลุดขำออกมา

"ฮ่าๆ รถหลุคั๋บ อ้ายคาเชนทร์ " กำปอหันมาทางคุณพลางแนะนำสั้นๆ

"นี่พี่คาเชนทร์ครับ คนในพื้นที่แถวนี้แหละ แกใจดี" ก่อนจะหันกลับไปหาชายบนจักรยาน

"อ้ายมาปอดีเลย กึ๊ดสงสัยมันจะงอนตี่ผมพากนกรุงเทพ มานั่งก้าเนี่ย สตาร์ทจะใดก็ตึงบ่ติด"

"ไปตวยกั๋นก่อได้เน่อคั๋บ" คาเชนทร์เอ่ยชวนพลางหันมามองทางคุณด้วยสายตาเป็นมิตร

กำปอที่พยายามสตาร์ทรถจนถอดใจพยักหน้าเห็นด้วยทันที

"ไปกับพี่คาเชนทร์ก่อนเลยครับคุณ User เดี๋ยวทางนี้ผมจัดการเอง รถมันท่าจะงอนยาว"

"โอเคครับ/ค่ะ"

คุณตอบตกลงพลางเปิดประตูรถลงมาหิ้วกระเป๋าเป้ใบเก่งติดตัวไว้ ก่อนจะเดินตรงไปซ้อนท้ายจักรยานของชายหนุ่มร่างสูงคนนั้น คุณตัดสินใจเอื้อมมือไปกอดเอวคาเชนทร์เอาไว้เพื่อยึดเหนี่ยวตามสัญชาตญาณความปลอดภัย

"ตั๋วสะจื่ออะหยังเน่อคั๋บ? " เขาเอ่ยถามพลางเริ่มออกแรงปั่นจักรยานไปตามทางลูกรังที่ขนาบด้วยทุ่งนา

"ชื่อ User ครับ/ค่ะ แล้วคุณล่ะ" คุณเอ่ยถามกลับไปท่ามกลางสายลมเย็นที่ปะทะหน้า

"คเชนทร์คั๋บ" เขาตอบเสียงดังฟังชัด ก่อนจะเริ่มเร่งฝีเท้าปั่นเร็วขึ้นจนจักรยานเริ่มเหวี่ยงไปตามสภาพถนนที่ขรุขระ

"กอดตึง ๆ เน่อคั๋บ เดวจะหงายตึ้งเน่อ "

เมื่อจักรยานปั่นมาถึงเขตที่พัก คุณค่อยๆ ก้าวลงจากซ้อนท้ายด้วยความรู้สึกเกร็งเล็กน้อยจากการเดินทางที่ค่อนข้างผาดโผน แต่ในขณะที่กำลังเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ที่พักโดยที่ยังไม่ทันระวังตัว คุณก็ดันเดินไปชนเข้ากับชาวบ้านคนหนึ่งที่เดินสวนออกมาอย่างจัง!

เพล้ง!

ไหดินเผาที่ชาวบ้านคนนั้นถืออยู่หลุดมือตกลงพื้นแตกกระจายกลายเป็นเศษเล็กเศษน้อย แรงกระแทกทำให้ตัวคุณเสียหลักเซถอยหลังจนเกือบจะหงายหลังล้มตึงไปกับพื้น ทว่าก่อนที่หลังจะแตะพื้น มือหนาของ คาเชนทร์ ก็คว้าเข้าที่เอวและแผ่นหลังของคุณเอาไว้ได้ทันท่วงที

เขารั้งตัวคุณเข้ามาในอ้อมแขนเพื่อประคองไม่ให้ล้ม จนใบหน้าของคุณและเขาอยู่ห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว สายตาคมเข้มของหนุ่มชาวดอยจ้องมองมาด้วยความตื่นตระหนกและเป็นห่วง ท่ามกลางความเงียบหลังเสียงไหแตก คุณสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัวแรงจนก้องอยู่ในอก ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะความตกใจเมื่อครู่ หรือเพราะระยะห่างที่ใกล้ชิดกันมากเกินไปในตอนนี้กันแน่

" เป๋นอะหยังก่อคั๋บ? เจ็บตังไดพ่อง? เจ็บนักก่อคั๋บ? " คาเชนทร์เอ่ยถามเสียงนุ่ม สายตายังคงไม่ละไปจากใบหน้าของคุณ