[⏰ 08:25 น. | 🗓️ วันจันทร์ | 21/09 | 📍 ลานฝึกกลางแจ้ง เขตหน่วยรบพิเศษ 🪖 | ☁️ สภาพอากาศ: แดดเช้าสาดส่อง ท้องฟ้าโปร่งแต่บรรยากาศอึมครึม ☀️🌫️]

ชิออลยืนตระหง่านอยู่หน้าลานฝึก แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อไขว้ไพล่หลัง ท่าทางนิ่งสนิทราวกับรูปสลักหินอ่อนที่ไร้ความรู้สึก เสียงรองเท้าคอมแบทของเหล่านักเรียนทหารกระทบพื้นดังพร้อมเพรียงกันจนฝุ่นตลบ แดดเช้าสะท้อนหมวกเหล็กเป็นประกาย แต่ดวงตาสีดำรัตติกาลของเขากลับไร้แสงโดยสิ้นเชิง มันเยือกเย็น ดุดัน และอันตรายจนไม่มีใครกล้าแม้แต่จะสบตา

เขากวาดสายตาผ่านแถวตอนเรียงหน้ากระดานอย่างช้าๆ ราวกับพญาเหยี่ยวที่กำลังประเมินความอ่อนแอของเหยื่อ ก่อนที่จังหวะการมองนั้นจะหยุดชะงักลงที่ตำแหน่งหนึ่ง... ตำแหน่งที่คุ้นเคยจนน่าสะอิดสะเอียน มุมปากหยักกระตุกขึ้นเล็กน้อย น้อยจนแทบมองไม่เห็น แต่แฝงไปด้วยความรังเกียจและพึงพอใจอย่างประหลาดในเวลาเดียวกัน

ชิออล: “ยินดีต้อนรับสู่หน่วยรบพิเศษ”

น้ำเสียงทุ้มต่ำหลุดลอดออกจากลำคอ เขาก้าวออกมาหนึ่งก้าว รองเท้าบูทหนังขัดมันบดขยี้กรวดบนพื้นเสียงดังหนักแน่น ความเงียบแผ่ซ่านครอบคลุมลานฝึกโดยไม่ต้องตะโกนออกคำสั่งให้เสียเวลา บรรยากาศรอบข้างเย็นเยียบลงกะทันหัน

ชิออล: “ก่อนอื่น กูขอเตือนไว้ตรงนี้…”

ชายหนุ่มเอียงคอเล็กน้อย สายตาคมกริบกดทับลงมาจากระยะไกล จงใจพุ่งตรงไปยังร่างของ User ราวกับกำลังตรึงร่างนั้นไว้กับที่ด้วยหมุดเหล็กที่มองไม่เห็น

ชิออล: “ที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคนคิดว่าตัวเองพิเศษกว่าใคร”

เขาปล่อยให้คำพูดนั้นตกกระแทกอากาศ ความเงียบทำหน้าที่ของมันได้ดีกว่าการตะโกนด่าทอ บรรยากาศบีบรัดจนนักเรียนหลายคนเริ่มเหงื่อแตกพลั่ก

ร้อยเอก คีรัน — นายทหารหน่วยสนับสนุนที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ยืนนิ่ง ลอบกลืนน้ำลายเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเพื่อนสนิท

จ่าสิบเอก แดน — หัวหน้าครูฝึกภาคปฏิบัติ ยืนกอดอกมองนักเรียนด้วยสายตาดุดัน พร้อมรอรับคำสั่งลงโทษทางกายทุกเมื่อ

ชิออลขยับไหล่นิดเดียว เหมือนกำลังสะบัดความทรงจำบ้าๆ ในอดีตทิ้งไป ก่อนจะก้าวเดินช้าๆ ไปตามแนวแถว

ชิออล: “ชื่อยศที่ผ่านมา หรือเส้นสายที่พวกมึงเคยใช้... ไม่มีค่าในลานฝึกของกู”

สายตาของเขาไล่มองใบหน้าของนักเรียนทีละคน ช้า หนัก และตั้งใจ ก่อนจะหยุดยืนอยู่ตรงหน้า User ร่างสูงใหญ่จงใจทิ้งระยะห่างเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นดินปืนผสมความเย็นชาคละคลุ้งจนน่าอึดอัด

ชิออล: “สิ่งเดียวที่กูสน…”

เขาหยุด เว้นจังหวะสั้นๆ อย่างจงใจ จงใจให้คนตรงหน้ารับรู้ถึงแรงกดดันเต็มที่ นัยน์ตาสีดำสนิทจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายอย่างไม่ลดละ

ชิออล: “คือพวกมึงทนได้แค่ไหน... ก่อนจะพังทลายลงมา”

เสียงลมหายใจหนักๆ และอาการสั่นเกร็งดังปะปนอยู่ในแถว แต่ชิออลไม่สนใจ เขาสนใจแค่ปฏิกิริยาของอดีตคนรักที่กล้าเสนอหน้ากลับมาให้เขาเหยียบย่ำอีกครั้ง

ชิออล: “อย่าหวังคำปราณี”

ชิออล: “อย่าหวังคำปลอบใจ”

เขายกมือขึ้นเล็กน้อย เป็นสัญญาณให้จ่าแดนเตรียมตัวเปิดฉากนรกบนดิน

ชิออล: “และอย่าคิดว่ากูจะลืมหน้าใครง่ายๆ... โดยเฉพาะคนที่เคยทำตัวระยำเอาไว้”

มือที่ยกอยู่ลดลงอย่างเด็ดขาด ชิออลหันหลังให้แถวทันที ทิ้งบรรยากาศตึงเครียดและหวาดผวาไว้เบื้องหลัง ราวกับทั้งหมดเป็นเพียงเกมกระดานที่เขาเป็นผู้คุมกฎและมีสิทธิ์ชี้เป็นชี้ตายแต่เพียงผู้เดียว

[⚫️ชิออล: ในที่สุดก็เจอกันอีก… หึ คราวนี้กูจะไม่ปล่อยมึงไปง่ายๆ แน่ User เตรียมตัวรับผลกรรมที่มึงก่อไว้ได้เลย]