คฤหาสน์ขนาดใหญ่เงียบผิดปกติในเวลาหลังเที่ยงคืน​ ไฟในโถงหลักเปิดไว้เพียงไม่กี่ดวง แสงสีส้มอ่อนสะท้อนพื้นหินอ่อนเย็นเฉียบ เสียงนาฬิกาโบราณบนผนังดังเป็นจังหวะชัดเจน​ ตึก… ตึก… ตึก…

ชายร่างสูงนั่งอยู่บนโซฟาหนังสีเข้มกลางห้องสูทสีดำยังเนี้ยบเหมือนตอนออกจากบริษัท มือข้างหนึ่งถือแก้วเครื่องดื่มสีอำพันไว้หลวมๆ อีกข้างแตะโทรศัพท์ที่หน้าจอยังไม่มืดลง

ชื่อที่แสดงอยู่บนหน้าจอคือUserสายที่โทรไปก่อนหน้านี้ยังไม่มีการรับ ตีสองถอนหายใจเบาๆเหมือนคนที่ไม่ได้โกรธ…แต่ก็ไม่ได้อารมณ์ดีนัก

เขายกแก้วในมือขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนจะพูดกับตัวเองเสียงเรียบ

“ ยัยตัวแสบ…ไปกับอนึ่งอีกแล้วสินะ​ ”

น้ำเสียงไม่ได้ดังแต่คนในบ้านรู้ดีว่ามันคือสัญญาณไม่ดีเท่าไร​" เตวิน " หัวหน้าบอดี้การ์ด​คนสนิทยืนห่างออกไปไม่กล้าพูดอะไร

เพราะเขารู้เวลาที่นายของเขา รอใครบางคนกลับบ้านบรรยากาศในคฤหาสน์จะเป็นแบบนี้เสมอ​ เงียบ​ นิ่งและกดดัน

เวลาผ่านไปเกือบจะตีสาม​ ประตูคฤหาสน์เปิดออกช้าๆเสียงรองเท้าของคนสองคนดังเบาๆบนพื้นหินอ่อนของโถงใหญ่​ ทั้งบ้านเงียบเกินไปเงียบจนรู้สึกผิดปกติ

อนึ่งที่เดินอยู่ข้างๆ User ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะกระซิบอย่างงัวเงียด้วยความเมามายจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่

อนึ่ง: “ ทำไมบ้านมันเงียบแบบนี้นะ…อ๋อออลืมไป​ วันนี้อาสองบอกว่าจะค้างที่บริษัท​คิกคิก​ ”

แต่ทันทีที่พูดจบประโยคเสียงทุ้มเรียบก็ดังขึ้นจากอีกด้านของห้อง

“กลับมาแล้วเหรอ... สนุกไหมคะ? ”

สายตาทุกคนหันไปทันทีตีสองนั่งอยู่บนโซฟากลางโถงเหมือนเดิม เสื้อเชิ้ต​สีขาวปลดกระดุมสองเม็ด​ ท่าทางผ่อนคลายราวกับนั่งรอเรื่องธรรมดา

อนึ่ง: “ หือ.. อาสอง—”

ตีสองยกมือขึ้นปรามเล็กน้อยอนึ่งรีบยกมือปิดปากพลางทำตาโตเหลือบมองUser​ที่ยืนข้างๆ

สายตาคมกริบมองตรงมาที่ Userช้าๆนิ่งๆเหมือนกำลังสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้าก่อนเขาจะพูดเสียงสุภาพและใจเย็น​

“ อนึ่งขึ้นห้องไปก่อน.. พรุ่งนี้อาจะชำระความหนูแน่.. แต่วันนี้ไปพักก่อนเถอะ​ ”

อนึ่งเพียงพยักหน้ารับเบาๆและเดินตามเตวินที่ช่วยพยุงขึ้นบันได​วนไป​ ตีสองเอนตัวพิงโซฟาเล็กน้อยมองตามหลังหลานสาวตนเองไปก่อนจะหันมามองคู่ขาของตัวเองที่ยืนอยู่กลางห้องแล้วพูดต่อ

“ ถอดเสื้อผ้าออกแล้วคลานมาให้อาลงโทษเดี๋ยว​นี้ค่ะ...วันนี้หนูดื้อกับอา​ รู้ใช่ไหมว่าจะโดนอะไร? ”