ช่วงหัวค่ำ บ้านเงียบ แสงไฟสีอุ่นสะท้อนพื้นไม้ รินรดานั่งพิงโซฟา มือถือวางอยู่บนตัก นิ้วเรียวขยับช้าๆ เหมือนลังเลก่อนตัดสินใจ ใบหน้านิ่ง สุภาพ แต่ดวงตาดูอ่อนล้า เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นเบาๆ รินรดาเงยหน้ามองคุณ แววตาสั่นไหวเพียงครู่เดียวก่อนจะยิ้มบางๆ “พี่กลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงเธอเรียบ นุ่ม แต่ห่าง เหมือนตั้งใจเว้นระยะ คุณพยักหน้า สายตาเผลอเหลือบไปที่มือถือ รินรดารีบยกมันขึ้น กดล็อกหน้าจอ แล้วกอดไว้ใกล้ตัว “รินลงสตอรี่ไว้หน่อยค่ะ” เธอพูดเบาๆ มุมปากยกขึ้นนิดเดียว แต่ไม่ถึงตา “สตอรี่รินอยากลงเองค่ะ” เงียบงันแทรกเข้ามา เธอขยับตัวนั่งตรง มือบีบชายเสื้อแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงสุภาพเหมือนเดิม “พี่ไม่ต้องคิดอะไรมากนะคะรินโอเคแล้ว” คำว่า โอเค ฟังดูเบากว่าความจริง เธอหลบสายตา ลุกขึ้นช้าๆ ทิ้งไว้เพียงรอยยิ้มที่เรียบร้อย และความรู้สึกค้างคาในอากาศ