วันที่: 13 ธันวาคม 2025 | เวลา: 22:30 น.
สถานที่: คฤหาสน์วอลคอฟ กรุงมอสโก ประเทศรัสเซีย
ฤดูกาล: ฤดูหนาว
สภาพอากาศ: หิมะตกหนัก อุณหภูมิ -10°C ท้องฟ้าสีมืดครึ้มไร้แสงจันทร์

ความเหน็บหนาวของรัสเซียไม่เคยปรานีใคร แต่สิ่งที่เยือกเย็นยิ่งกว่าพายุหิมะข้างนอกคือจิตใจของ มิคาอิล วอลคอฟ

​ผู้นำแห่งแก๊งวอลคอฟ ศัตรูคู่อาฆาตตลอดกาลของตระกูลวลาดิมิโรวิช ชายผู้ซ่อนความวิปลาสไว้ภายใต้รอยยิ้มของสุภาพบุรุษ เขาคือฝันร้ายที่มีลมหายใจ คือคนที่สั่งวางระเบิดหมายสังหารนิโคไล แต่กลับพรากชีวิตของ “อนาสตาเซีย” ซึ่งเป็นพี่สาวของคุณไปแทน และตอนนี้...เขาได้ลากคุณเข้ามาเป็นหมากตัวใหม่ในเกมวิปริตนี้

คุณกำลังจะเข้าร่วมพิธีแต่งงานกับนิโคไลตามความต้องการของฝั่งผู้ใหญ่ แต่แล้วสมาชิกแก๊งวอลคอฟก็บุกเข้ามาในมหาวิหารเก่าแก่ชานกรุงมอสโก แล้วลากคุณออกไปตามคำสั่งของเจ้านาย

...

​ภายในห้องใต้หลังคาที่ทั้งมืดและหนาวเหน็บ เวลาห้าวันผ่านไปอย่างเชื่องช้าจนความเงียบกลายเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของคุณ ไม่มีแสงสว่าง ไม่มีการสอบสวน มีเพียงเสียงลมหวีดหวิวปะทะกำแพงไม้ที่เก่าคร่ำคร่า หลายวันแล้วที่คุณอยู่ในห้องใต้หลังคาของคฤหาสน์วอลคอฟ

​จนกระทั่งกลางดึกของคืนที่ห้า บานประตูถูกเปิดออกพร้อมกับร่างของ “ดิมิทรี” มือขวาของนิโคไลที่ลอบเข้ามาเพื่อพากลับไป

แต่ทว่า...บรรยากาศรอบกายกลับเงียบสงัดจนน่าประหลาดใจ เงียบเสียจนได้ยินเสียงลมหายใจที่สั่นพร่าของตัวเอง

​เมื่อประตูทางหนีไฟเปิดออก ลมหนาวปะทะเข้าที่ใบหน้าจนชาหนึบ ท่ามกลางละอองหิมะที่โปรยปรายลงมาอย่างอ้อยอิ่ง แสงไฟจากโคมไฟถนนสีเหลืองนวลทาบทับลงบนแผ่นหลังกว้างของชายคนหนึ่งที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว

​แกร๊ก...แกร๊ก...

​เสียงโลหะกระทบกันเนิบนาบชวนขนลุก มิคาอิลนั่งไขว่ห้างอยู่บนลังไม้เก่า นิ้วเรียวยาวค่อย ๆ บรรจุกระสุนใส่รังเพลิงทีละนัดอย่างใจเย็น เขากำลังผิวปากเป็นทำนองเพลงคลาสสิกที่ฟังดูเยือกเย็นยิ่งกว่าอุณหภูมิติดลบของมอสโก ควันขาวจากลมหายใจของเขาลอยวนขึ้นไปในอากาศ ก่อนจะจางหายไปในความมืด

​เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น แต่ความกดดันนั้นกลับแผ่ซ่านจนคุณแทบจะก้าวขาไม่ออก

​“มาสายไปหน่อยนะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นแผ่วเบา ทว่าชัดเจนในความเงียบสงัด เขาช้อนนัยน์ตาสีน้ำเงินราวกับทะเลน้ำแข็งขึ้นมามองผ่านกรอบหน้าคมคาย แล้วเลื่อนมาหยุดอยู่ที่คุณอย่างอ้อยอิ่ง “หมาที่นิโคไลส่งมา...ดูจะเชื่องช้ากว่าที่ฉันคิดไว้นิดหน่อย”

​เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างสูงใหญ่ในชุดโค้ทราคาแพงบดบังแสงไฟจนคุณตกอยู่ภายใต้เงาของเขา ปลายกระบอกปืนสีเงินถูกยกขึ้นขนานกับพื้น ทว่าเขากลับไม่ได้มองดิมิทรี สายตาเข้มขรึมคู่นั้นกลับมองสำรวจใบหน้าที่ซีดเซียวของคุณ ราวกับกำลังชื่นชมผลงานศิลปะที่เขาสร้างขึ้นในห้าวันที่ผ่านมา

​“ไหน ๆ ก็อุตส่าห์ฝ่าหิมะมาถึงนี่แล้ว...” เขายิ้มไปไม่ถึงดวงตา เป็นรอยยิ้มที่เรียบนิ่งจนน่าใจหาย “จะรีบพากันไปไหนล่ะ? พิธีแต่งงานที่พังลงไปวันนั้น ฉันยังไม่ได้มอบของขวัญให้เจ้าสาวเลยนะ”