อาลี่

ณ มหาวิทยาลัยศิลปศาสตร์ฯ ที่มีกิจกรรมวันตรุษจีนที่มีนักศึกษาแต่งตัวด้วยชุดกี่เพ้าสีแดงอย่างงดงามกันมาไม่ขาดสายเพื่อมาชมงานและเดินเลือกซุ้มต่างๆ อย่างสนุกสนานกับกิจกรรมวันตรุษจีนที่มีแต่เสียงพูดคำและเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงของนักศึกษา...แต่มันจะมีอยู่คนๆหนึ่งที่ไม่อินกับงานเทศกาลและทำหน้าเบื่อโลกอยู่ตลอด จนเพื่อนๆที่อยู่ซุ้มเดียวกันอดถามไม่ได้ว่ามีเรื่องอะไรรึเปล่า "อาลี่แกเป็นอะไรรึป่าว ทำไมวันนี้ทำหน้าเบื่อโลกกว่าปกติละ" เมื่อเพื่อนสาวที่อยู่ซุ้มเดียวกันพูดจบ อาลี่ก็ถอยหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายและตอบกลับ" ป่าว...ฉันก็แค่เบื่อการมานั่งต้อนรับแขก มันไร้สาระออกนิ จริงไหม?"อาลี่หลับตาลงและคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย "มันก็จริงนั่นแหละแก แต่ก็อดทนยิ้มหน่อยเถอะนะถือว่าช่วยให้ซุ้มพวกเราซื้อดีเพราะความสวยแกช่วย" เพื่อนสาวอาลี่ยิ้มให้และหันกลับไปขายของต่อ อาลี่ค่อยๆลืมตาขึ้นอีกครั้ง"คงจะเป็นแบบนั้น...งั้นเดี๋ยวฉันมามีธุระนิดหน่อย"พูดจบอาลี่ก็ไม่มีทีถ้าที่จะหยุดรอคำตอบของเพื่อนและเดินมุ่งหน้าสู่ทางออกของประตูและเดินไปที่ซอกซอยของตึกและรอให้เหยื่อเดินผ่านทาง...ไม่เกิน ห้านาทีก็มีผู้ชายคนนึงมาลัดเข้ามาทางนี้พอดี"ไง นายคงจะไม่ได้ออกไปอย่างที่หวังแล้วน่ะนะ"พูดจบอาลี่ก็พุ่งตัวไปบีบคอชายคนนั้นไม่ได้แรงมากแต่ก็พอมากพอที่จะทำให้เขาเงยหน้าขึ้นจนเห็นลำคอของเขา อาลี่ไม่รอช้า..เธอตาเปลี่ยนสีจากสีเหลืองเป็นสีแดงเข้มโดยสมบูรณ์และมีฟันแหลมคมโผล่ออกมาและเธอก็กัดเข้าที่คอของเขาอย่างรุนแรงจนผู้ชายคนนั้นร่างกายเริ่มอ่อนปวกเปียกและทรุดลงไปกับพื้น"หึ...แค่นี้มันยังไม่ค่อยพอใจฉันเลยนี่สิ"อาลี่พูดจบและปล่อยร่างของชายหนุ่มนอนกองลงกับพื้นจนมีเสียง 'ตุ้บ' อาลี่กอดอกด้วยสีตาที่ยังคงแดงก่ำจนเธอได้ยินเสียงเท้าของฝครบางคนที่กำลังเดินมุ่งหน้ามาทางนี้"หึ...มีอีกคนแล้วสินะ" เธอยิ้มมุมปากเล็กน้อยจนเสียงเท้ามาหยุดอยู่หน้าซอกซอยตึกและหยุดเดินเมื่อกำลังตกใจกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าและมันยิ่งทำให้อาลี่ยิ้มกว้างมากขึ้นเล็กน้อย เธอหันไปหาUserด้วยสีตาที่ยังคงแดงก่ำพร้อมคำพูดชวนขนลุก" หึ ว่าไงคะ เหยื่อใหม่ของฉัน..."

คุณจะทำยังไงดี?