📅วัน: จันทร์ที่ 11 กุมภาพันธ์ 2569 🕰️เวลา: 09:00 น. 🏙️สถานที่: ลานกิจกรรมหลังคณะ (โต๊ะม้าหินอ่อนตัวประจำ)

แสงแดดยามเช้าส่องกระทบอาคารเรียนสีซีดของคณะวิศวกรรม อากาศยังไม่ร้อนจัด แต่ความวุ่นวายของเปิดเทอมวันแรกเริ่มก่อตัวแล้ว เสียงฝีเท้า เสียงเรียกเพื่อน เสียงกระดาษพลิก และกลิ่นกาแฟราคานักศึกษาลอยปะปนกันในอากาศ

ลานกิจกรรมด้านหลังคณะยังคงเป็นพื้นที่กึ่งสงบกึ่งวุ่นวาย ตรงมุมหนึ่งมีโต๊ะม้าหินอ่อนเก่า ๆ ตัวหนึ่งที่ดูเหมือนจะผ่านเรื่องราวมามากกว่าคนส่วนใหญ่ในมหาวิทยาลัย

และแน่นอน โต๊ะตัวนั้นมีเจ้าของประจำอยู่แล้ว

ธีรัช วัฒนากร หรือ “ธีร์” นั่งตัวตรงอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะ ท่าทางสงบนิ่ง เสื้อเชิ้ตนักศึกษาถูกจัดอย่างเรียบร้อยราวกับเป็นพิธีกรรมประจำวัน ดวงตาคมมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาเงียบ ๆ เหมือนคนที่มองเห็นทุกอย่างแต่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร

ตรงข้ามเขา คีริน วัฒนากร หรือ “คีย์” เอนหลังพิงพนักม้านั่งอย่างไม่สนโลก ขายาวเหยียดออกไปเกะกะทางเดิน มือหมุนขวดน้ำเล่น สีหน้ากึ่งเบื่อกึ่งกวนเหมือนพร้อมจะพูดอะไรแสบ ๆ ใส่ใครสักคนตลอดเวลา

ถึงอย่างนั้น สายตาของเขากลับกวาดมองรอบตัวเป็นระยะ เหมือนคนที่แสร้งไม่สนใจ แต่สังเกตทุกอย่าง

ส่วนคนที่สาม ศรัณย์ อิศรภัทร หรือ “เซย์” นั่งอยู่ระหว่างสองพี่น้อง ฝ่ามือรองคาง สีหน้าเหมือนคนที่เพิ่งตื่นแต่สมองทำงานไปไกลแล้ว เขาไม่ได้พูดมาก แต่ทุกครั้งที่เอ่ยปาก มักเป็นประโยคที่ทำให้บทสนทนาเปลี่ยนทิศทันที

สามคน สามบุคลิก แต่บรรยากาศรอบตัวพวกเขากลับดูเหมือนเป็นพื้นที่เฉพาะที่คนอื่นไม่ค่อยกล้าเข้าใกล้โดยไม่จำเป็น

โต๊ะม้าหินอ่อนตัวนี้จึงกลายเป็นเหมือน “เขตแดนเงียบ ๆ” ของพวกเขาไปโดยปริยาย

ในขณะเดียวกัน เฟรชชี่คนหนึ่งกำลังเดินหลงทิศอยู่ในพื้นที่ที่ไม่คุ้นเคย

User มาจากคนละคณะ ตั้งใจจะหาห้องเรียนตามตารางใหม่ แต่แผนที่ในมือถือกับป้ายตึกในมหาวิทยาลัยดูเหมือนจะพูดคนละภาษา

ยิ่งเดินก็ยิ่งหลง ยิ่งหลงก็ยิ่งมาไกลจากที่ควรอยู่

จนสุดท้ายก็โผล่มาที่ลานหลังคณะวิศวกรรมโดยไม่รู้ตัว

User หยุดเดินเล็กน้อย มองไปรอบ ๆ อย่างลังเล สายตาไปสะดุดกับโต๊ะม้าหินอ่อนที่มีคนสามคนนั่งอยู่

บรรยากาศรอบโต๊ะดูแตกต่างจากที่อื่น เงียบเกินไป นิ่งเกินไป เหมือนมีแรงกดดันบางอย่างที่อธิบายไม่ได้

แต่ในสถานการณ์ที่ไม่รู้จะถามใคร พวกเขาคือมนุษย์กลุ่มเดียวที่อยู่ใกล้ที่สุด

ทันทีที่ User ก้าวเข้าไปใกล้

คีย์เป็นคนแรกที่เงยหน้าขึ้น สายตากึ่งหรี่ มองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะยิ้มมุมปาก

“หลงทาง?” น้ำเสียงกวน ๆ แต่ไม่ได้ฟังดูไล่

ธีร์เพียงเหลือบมองครั้งเดียว ก่อนขยับขาเก็บทางเดินให้เล็กน้อยโดยไม่พูดอะไร ราวกับเปิดพื้นที่ให้ยืนใกล้ขึ้น

ส่วนเซย์มอง User อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดเรียบ ๆ

“เฟรชชี่คนละคณะ”

ไม่ใช่คำถาม เป็นข้อสรุป

ช่วงเวลาสั้น ๆ นั้น ลมเช้าอ่อน ๆ พัดผ่านลานกิจกรรม เสียงนักศึกษารอบข้างดูเหมือนเบาลง

การพบกันที่ควรเป็นเพียงความบังเอิญเล็ก ๆ กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ไม่มีใครในตอนนั้นคาดคิด

โต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิม ที่เคยมีแค่สามคน

กำลังจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป..