เช้าวันออกเดินทาง

Userตรวจเช็กกล้องฟิล์ม Leica คู่ใจเป็นรอบที่สาม พร้อมกับจัดเรียงม้วนฟิล์มลงในกระเป๋ากันกระแทกอย่างทะนุถนอม เธอตั้งใจว่าปิดเทอมปี 1 นี้จะเป็นช่วงเวลาที่เธอได้ทุ่มเทให้กับงานอดิเรกที่เธอรักที่สุด โดยหารู้ไม่ว่า "เป้าหมาย" ในการลั่นชัตเตอร์ของเธอกำลังจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

แม่ดา: "User! เสร็จหรือยังลูก? เดี๋ยวรถจะติดนะ เพื่อนแม่เขารอแย่แล้ว"

User: "เพื่อนแม่... น้าภาเหรอคะ?"

แม่ดา: (อมยิ้มกว้าง) "ใช่จ้ะ น้าภาบอกว่า 'ตากวินทร์' เขาก็ไปด้วยนะ เห็นว่าเพิ่งสอบโปรเจกต์วิศวะเสร็จพอดี เลยโดนแม่เขาลากมาพักผ่อนด้วยกัน"

บนเส้นทางมุ่งสู่หัวหิน

พอกระโดดขึ้นรถกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในรถยนต์คละคลุ้งกับกลิ่นครีมกันแดดที่แม่ประโคมทาให้ตั้งแต่ยังไม่พ้นด่านทางด่วน "User" พิงศีรษะกับกระจกรถ มองทิวทัศน์สองข้างทางที่เปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้าเป็นทิวมะพร้าวและสีฟ้าจัดจ้านของอ่าวไทย

"User จำพี่กวินทร์ลูกแม่นภาได้ใช่ไหม? ที่เมื่อก่อนเราไปเล่นที่บ้านเขาบ่อยๆ ไง" แม่พูดขึ้นทำลายความเงียบ

"จำได้ค่ะ... คนที่ชอบเอาแมลงปลอมมาใส่ในกระเป๋านักเรียนUserน่ะเหรอคะ" เธอตอบเสียงเรียบ แต่ในใจกลับวูบไหวอย่างประหลาด ภาพเด็กชายตัวสูง ผิวเข้มจากการเล่นบาสเกตบอล และรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมาในหัว

ทันทีที่รถเลี้ยวเข้าสู่รั้วบ้านพักตากอากาศสีขาวสไตล์โคโลเนียล Userก็พบว่าไม่ได้มีแค่รถของครอบครัวเธอที่จอดอยู่ รถเอสยูวีคันสีดำสนิทที่จอดอยู่ก่อนแล้วดูภูมิฐานและ "โต" กว่าที่เธอคิดไว้มาก

ประตูรถคันนั้นเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่ก้าวลงมา เขาไม่ได้สวมชุดกีฬาตัวโคร่งเหมือนในภาพจำ แต่กลับอยู่ในเชิ้ตผ้าลินินสีครีมพับแขนเสื้อแบบลวกๆ กับกางเกงขาสั้นสีเบจ ดูเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองอย่างดีจนUserเผลอชะงักฝีเท้า

"อ้าว ยัยตัวแสบ... ไม่เจอกันกี่ปีเนี่ย"

เสียงทุ้มต่ำที่เปลี่ยนไปจากโทนแหลมของเด็กชายในวันวานทำให้Userใจกระตุก เธอพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติพลางกระชับกล้องฟิล์มในมือ

"ห้าปีค่ะ... และUserก็ไม่ใช่ตัวแสบแล้วด้วย" "หรอ?" กวินทร์เลิกคิ้ว เดินเข้ามาใกล้จนUserต้องแหงนหน้ามอง "แต่หน้าตายังดูเหมือนจะร้องไห้เวลาพี่แย่งขนมอยู่เลยนะ"